Wednesday, December 19, 2007

နီကိုတင္းတေစ ၦတစ္ေကာင္၏ မီးခိုးေရာင္ပန္းပြင့္ေန႔စြဲမ်ားအေၾကာင္း



ဆီမ႐ွိေသာ သံေခ်းတက္ ၀င္္႐ုိးစြန္းေပၚတြင္ အားယူကာ လည္ပတ္ေနရေသာ ကမာၻေၿမ၏ တႄကီြႄကီြၿမည္သံမွလြဲ၍ နံနက္ခင္းက တိတ္ဆိတ္စြာ ဆြံ႔အလို႔ေနသည္။ အိပ္ဖို႔ုႏုိးခဲ့ေလသလား၊ ႏိုးဖို႔အိပ္ခဲ့ေလသလား ဆိုတာ သိပ္မေသခ်ာေပမယ့္ အၿခားအၿခားေသာ မနက္ခင္းေပါင္းမ်ားစြာလို ၿခားနားမႈမ႐ွိေသာ မနက္ခင္းတစ္ခုတြင္လည္း သူကေတာ့နိုးထ၍ လာခဲ့ရၿပန္ေလၿပီ။

သြားတိုက္၊ မ်က္ႏွာသစ္၊ ေကာ္ဖီေသာက္၊ သတင္းစာဖတ္ အစ႐ွိသည့္ သမား႐ုိးက် နံနက္ခင္းၿဖစ္စဥ္ေတြ မၿဖတ္သန္းမွီ ခံတြင္းကခ်ဥ္သလိုလိုၿဖစ္လာသည္ႏွင့္ အိပ္ယာခင္းေပၚတြင္ ဆက္လက္အိပ္ေမာက်ေနေသာ သူ႔လက္စြဲေတာ္ Marlboro စီးကရက္ဘူးနီနီကို သူ အတင္းလႈပ္နိႈးလိုက္ၿပီး ၎၏ အတြင္းေထာင့္တေနရာ၌္ တြယ္ကပ္ေနေသာ ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ စီးကရက္ကို မီးၿခစ္ၿဖင့္ "ေထာက္" ကနဲ ေကာက္ညိွကာ အားပါးတစ္ရ႐ႈိက္ဖြာၿပစ္လိုက္သည္။

ပထမတစ္႐ႈိက္၊ ဒုတိယတစ္႐ႈိက္၊ ထို႔ေနာက္ တတိယတစ္႐ႈိက္...............................
ေနေရာင္ၿခည္အစအနေတြ စြန္းထင္းေပက်ံေနေသာ နံနက္ခင္းက မီးခိုးေရာင္အခိုးအေငြ႔ေတြႏွင့္ ေရာယွက္ကာ ပိုမိုၿပီးၿပည့္စံုသြားသလို သူခံစားလိုက္ရသည္။ သို႔ေသာ္ ဒီတစ္လိပ္ ကုန္သြားခဲ့ၿပီးလွ်င္ေတာ့ ေသာက္စရာေဆးလိပ္ေတြ သူ႔မွာ မက်န္ေတာ့။ ႐ႈိက္လက္စ စီးကရက္ကို ပါးစပ္ကမခ်ပဲ အေပၚအက်ီကို သူ ေကာက္စြပ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ မီးခိုးေရာင္အခိုးအေငြ႔မ်ား တေန႔လံုးလိုလို သူ႔ထံပါး ရစ္ပတ္လြမ္းၿခံဳေနေစဖို႔ စီးကရက္မ်ား၀ယ္ယူရန္ ေဆးလိပ္ဆိုင္ ႐ွိရာဘက္ဆီသို႔ သူ ေၿခဦးလွည့္လိုက္သည္။

" ေဆးလိပ္ေသာက္ၿခင္းသည္ က်န္းမာေရးကို ဆိုး႐ြားစြာ ထိခိုက္ေစနိုင္သည္ " ဆိုတဲ့ ဆိုင္းပုဒ္ႀကီးေ႐ွ႕ကိုေရာက္လာေတာ့ သူဒုန္းစိုင္းလာခဲ့တဲ့ Marlboro ၿမင္း႐ုိင္းႀကီး သူ႔ကိုယ္ပိုင္ဖင္ဆီခံေတြကိုေတာင္ ၿပန္လည္ကၽြမ္းေလာင္ၿပစ္ဖို႔ " တၿဖစ္ၿဖစ္ " နဲ႔ ခြါသံေတြေပးေနခဲ့ၿပီေပါ့။ အဲဒါနဲ႔ သူလည္း ၿမင္း႐ုိင္းႀကီးကို ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ ဇက္ဖြင့္ခ်လိုက္ၿပီး ကဆုန္ေပါက္ထြက္လာတဲ့ အႏၶိမ မီးခိုးေငြ႔ေတြကို နည္းစနစ္မမွန္တဲ့ ေယာဂီတစ္ေယာက္ အသက္႐ႈသြင္းပံုမ်ိဳးနဲ႔ အားပါးတရ ႐ႈိက္ယူၿပစ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီမီးခိုးေရာင္ တိမ္လိပ္တိမ္ေငြ႔ေတြ ေကာင္းကင္ေပၚ ခ်က္ခ်င္းၿပန္လြင့္မတက္သြားေအာင္ ပုလဲမုဆိုးေတြ ေရေအာက္မွာ ပုလဲငုပ္ေနသလို အသက္ကိုတတ္နိုင္သေလာက္မ႐ႈပဲ အၾကာႀကီးေအာင့္ထားၿပစ္လိုက္တယ္။

ဒီေကာင္ေတြ သူ႔ရင္ဘတ္ထဲမွာ လံုလံုၿခံဳၿခံဳနဲ႔ ေနသားတက်ၿဖစ္သြားၿပီဆိုေတာ့မွ လည္ႃပြန္ေတြတစ္ေလွ်ာက္မွာ ပိတ္ထားတဲ့ ေမာင္းခလုပ္ေတြကို ေၿဖးေၿဖးခ်င္း ၿပန္ေၿဖေလွ်ာ့ခ်လိုက္ၿပီး သူ႔ႏွာေခါင္း၀မွာ ၿပဴတစ္ၿပဴတစ္လုပ္ေနတဲ့ ေအာက္ဆီဂ်င္ေတြကို အာနာပါ၀၊ ၀ိနာပါ၀ အခန္းလြတ္ေတြထဲကို နဲနဲစီၿပန္၀င္ခြင့္ေပးလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ဆက္လက္ဒုန္းဆိုင္းဖို႔ လံုး၀မၿဖစ္နိုင္ေတာ့တဲ့ အဲဒီ Marlboro ၿမင္းေခါင္းတိုႀကီးကို လက္ညိုနဲ႔လက္မၾကား အသာညွပ္လိုက္ၿပီး ေဆးလိပ္ဆန္႔က်င္ေရးပိုစတာႀကီးေအာက္နားမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထိုင္ေနတဲ့ ပုကြကြၿခံဳပုတ္ႀကီးထဲကို အသာေလးေတာက္ၿပီး လႊင့္ၿပစ္လိုက္ေတာ့တယ္။

ပိုစတာႀကီးေရ....ေက်းဇူးၿပဳၿပီး သူ႔ကို မဆူပါနဲ႔။ သူက ေဆးလိပ္ကို မီးသတ္ၿပီးမွ လႊင့္ၿပစ္လိုက္တာပါ။ ေနပါဦး။ ေနပူမိုး႐ြာမေရွာင္ ဒီေနရာမွာ ေတာင့္ေတာင့္ႀကီးရပ္ၿပီး ေဆးလိပ္ဆန္႔က်င္ေရး တရားေတြေဟာေနတာ ခင္ဗ်ားႀကီးမပင္ပန္းဘူးလား။ လူတိုင္းသိၿပီးသားဟာႀကီးကို ထပ္ခါတလည္းလည္း ေအာ္ေအာ္ၿပေနတာကေတာ့ တကယ့္ကို စိတ္ပ်က္စရာပါပဲဗ်ိဳ႕။ ေဆးလိပ္ရဲ႕ငယ္က်ိဳးငယ္နာေတြအထိေတာင္ ႏွံ႔ႏွံ႔စပ္စပ္ သိၿပီးေနတဲ့ သူ႔အဖို႔ကေတာ့ ဘုန္းႀကီးတေစ ၦေတြ ဘုရားစာ႐ြတ္သံကို မေၾကာက္သလို ခင္ဗ်ားရဲ႕လွန္႔လံုးေတြကို နည္းနည္းေလးေတာင္ ရင္မခုန္မိတာကေတာ့ ၀မ္းနည္းစရာပါပဲ။

သူ႔ရင္ဘတ္ထဲမွာ ၿပည္တြင္းစစ္ၿဖစ္ေနၾကတဲ့ ေသြးနီၿဖဴဥကလပ္စည္းေတြနဲ႔ နီကိုတင္းသူပုန္ေတြရဲ႕ ေအာ္ဟစ္ဆူညံသံေတြကိုေတာင္ သူက လစ္လွ်ဴ႐ႈထားနိုင္ေနတာကိုပဲၾကည့္ေလ။ အပ်က္အစီး အေသအေပ်ာက္ေတြ တစ္ေန႔တစ္ၿခား မ်ားမ်ားလာေနတာကို သိေနရက္နဲ႔ေတာင္ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ၀င္တားၿမစ္လိုက္ဖို႔ သူကစိတ္ေတာင္မကူးမိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တခါတေလ ခၽြဲက်ပ္သံလိုလို၊ ေခ်ာင္းေၿခာက္ဆိုးသံလိုလို လက္နက္ႀကီးက်သံေတြ ၾကားမိတဲ့ အခါမ်ိဳးေတြဆိုရင္ေတာ့ သူ ေဆးလိပ္ေသာက္တာကို ခဏရပ္ထားမိတတ္တယ္။ ဒါကလည္း ေၾကာက္လို႔မဟုတ္ပဲ နားၿငီးတဲ့ဒါဏ္ကို မခံနိုင္လြန္းလို႔ပါပဲ။ အဲဒီကာလကေတာ့ သူ႔ရင္ထဲမွာ ဗံုးသံ၊ အေၿမာက္သံေတြ ေခတၱခဏ တိတ္ဆိတ္ေနတတ္တဲ့ စစ္ေအးကာလလို ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကာလႀကီးေပါ့့။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအခိုက္အတန္႔ကလည္း သိပ္အၾကာႀကီးမဟုတ္ပဲ ေသြးဆာေနတဲ့ စစ္ဘုရင္တစ္ပါး စစ္ပြဲေတြနဲ႔ေ၀းသြားတဲ့အခါ ေနမထိမထိုင္သာ ၿဖစ္လာသလိုမ်ိဳး သူ႔တစ္ကိုယ္လံုး ကတုန္ကရီ ၿပန္ၿဖစ္လာခဲ့ရင္ေတာ့ စစ္ပြဲေတြကိုၿပန္လည္ဖန္တီးေပးဖို႔ သူေဆးလိပ္ေတြ ၿပန္ေသာက္ရေတာ့ၿပန္တာေပါ့။ အဲဒီလိုခဏရပ္လိုက္၊ ၿပန္ေသာက္လိုက္နဲ႔ ေဆးလိပ္ေတြကို သူတမ္းတမ္းစြဲေနမိခဲ့တာ ဒီေန႔အထိပဲဆိုပါေတာ့။

ဒါေပမယ့္ သူ ေဆးလိပ္ကို အဲဒီလို တမ္းတမ္းစြဲေနရတာက မေကာင္းဆိုး႐ြား နီကိုတင္းေကာင္ေတြရဲ႕ က်ိန္စာလိုၿပဳစားမႈေတြေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီမဟာစြဲလမ္းမႈႀကီးက သူငယ္စဥ္ကတည္းက ၿမတ္ႏူိးတြယ္တာယုယခဲ့ရတဲ့ ပန္းပြင့္ကေလးေတြနဲ႔ပဲ ဆက္စပ္ပတ္သက္ေနခဲ့တယ္ဆိုရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ယံုၾကမွာလား။ ေဆးလိပ္ၿဖတ္လို႔မရတာ ပန္းပြင့္ေလးေတြေၾကာင့္...ဟုတ္လား။ ဘာမွလည္းမဆိုင္သလိုပဲေနာ္။ ဟုတ္ကဲ့....သူစကားလွရင္ၿပီးေရာဆိုၿပီး ကဗ်ာေတြဆန္ၿပေနတာမဟုတ္တာေတာ့ က်ိန္းေသပါတယ္။ သူ႔အေၾကာင္းၿပခ်က္က ေ၀လငါးေတြ ေဒါက္ဖိနပ္စီးတဲ့ကိစၥလို ေတာ္ေတာ္ေလးကို ကေမာက္ကမနိုင္လြန္းေနေပမယ့္ သူအေသအခ်ာ ရွင္းၿပၿပီးခဲ့ရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ ပါးစပ္ေတြက " ၾသ..သို႔ဂလိုေၾကာင့္ကိုး" ဆိုတဲ့ အာေမဋိတ္သံတစ္ခုကလြဲလို႔ ဘာစကားလံုးေတြမွ ထြက္လာေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

တကယ္ဆို ပန္းပြင့္ဆိုတာက မိန္းမေတြကိုသာ တစ္ဖက္သတ္ တြယ္ကပ္ေနတတ္တဲ့ မ်က္ႏွာလိုက္သေကၤတတစ္ခုပါပဲ။ လိုက္မွာေပါ့။ ေယာက်ၤားဆိုတဲ့ေကာင္ေတြကလည္း တခါတေလ မိန္းမေတြကိုဖူးေမွ်ာ္ဖို႔ ပန္းေတြကို ေပါင္းကူးတံတားေတြအၿဖစ္ အသံုးခ်တာကလြဲလို႔ အၿခားအခ်ိန္ေတြဆို ေတာ္တန္႐ုံအဖက္မွ မလုပ္တတ္ၾကတာ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို ပန္းေတြကို သံေယာဇဥ္မထားတတ္တဲ့ ေယာကၤ်ားေတြ ပန္းေတြကို အ႐ူးအမူးခ်စ္တတ္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ ပန္းခ်စ္သူသခင္မေတြေတာင္ လိုက္လို႔မမွီေအာင္ ၿဖစ္သြားတတ္တယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ သူက အေသအခ်ာကို သိေနခဲ့တာေပါ့။ ဘာၿဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ အဲဒီလို ပန္းေတြကို ခ်စ္တတ္တဲ့ ႐ွားရွားပါးပါး ေယာက်ၤားေလးေတြထဲက တစ္ေယာက္က သူကိုယ္တိုင္ၿဖစ္ေနခဲ့လို႔ပါပဲ။

႐ုကၡေဗဒပညာ႐ွင္မိခင္နဲ႔ လိပ္ၿပာေဗဒပညာ႐ွင္ ဖခင္တို႔ကေပါက္ဖြားလာခဲ့တဲ့ သူ႔ကို မ်ိဳး႐ုိးဗီဇေၾကာင့္ ပန္းေတြကို အ႐ူးအမူးၿဖစ္ေနတာလို႔ ေၿပာမယ္ဆိုရင္လည္း မမွားသလို ေမြးကတည္းက ပန္းေငြ႔ေတြလံႈရင္း ႀကီးၿပင္ခဲ့ရတဲ့ သူ တစ္ေယာက္လို႔ ေၿပာမယ္ဆိုရင္လည္း မွန္ေနပါေသးတယ္။

့ သူငယ္ငယ္က ငိုၿပီဆိုရင္ ဘယ္လိုေခ်ာ့ေခ်ာ့ အငိုမတိတ္တတ္ပဲ ပန္းပြင့္တစ္ပြင့္ကို လက္ထဲလာထည့္ၿပီဆိုေတာ့မွ အငိုတိတ္တတ္ခဲ့တယ္။ ေၿပးလႊားခုန္ေပါက္တဲ့ အ႐ြယ္ေရာက္လာၿပန္ေတာ့လည္း တၿခားကေလးေတြနဲ႔ေဆာ့ရတာထက္ ပန္းၿခံေတြထဲက ပန္းပြင့္ေလးေတြနဲ႔ ေဆာ့ကစားရတာကို သူ ပိုႏွစ္သက္တတ္ခဲ့တယ္။ သူ(၁၀)ႏွစ္ၿပည့္ေမြးေန႔မွာ ေမေမက ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ အၿဖစ္ေပးခဲ့တဲ့ ပလတ္စတစ္ပန္းၿခံေလး ကေတာ့ သူအခုထိ အၿမတ္တနိုးသိမ္းဆည္းထားခ့ဲတဲ့ သူ႔ရဲ႕တစ္ခုတည္းေသာ ကေလးဘ၀က ႄကြင္းက်န္ပစၥည္းတစ္ခုေပါ့။ သူစုေဆာင္းထားခဲ့တဲ့ ပန္းနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စာအုပ္အမ်ိဳးေပါင္း (၁၀၀) ေက်ာ္ကလည္း သူ အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ မေရာက္ခင္ကတည္းက သူ႔စာၾကည့္ခန္းထဲမွာ ရွိေနခဲ့တာပါ။

ဒီလိုနဲ႔ ရည္းစားေတြ ဘာေတြထားတတ္တဲ့အ႐ြယ္ ေရာက္လာခဲ့ၿပန္ေတာ့လည္း ပန္းနာမည္ပါတဲ့ ေကာင္မေလးေတြကိုပဲ သူကေ႐ြးထားတတ္ခဲ့တယ္။ သူ႔ပထမဆံုး ပန္းပြင့္ေလးရဲ႕ နာမည္ကေတာ့ ဂမုန္းနဒီတဲ့။ ဒါေပမယ့္ သိပ္မၾကာလိုက္ပါဘူး။ နာမည္တစ္ခုသာ ပန္းပြင့္ဆန္ၿပီး က်န္တဲ့အပိုင္းေတြမွာ သူမက ႏူးညံ့မေနခဲ့ေတာ့ သူတို႔လမ္းခြဲခဲ့ရတာေပါ့။ အဓိက ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ကေတာ့ သူမက ပန္းပြင့္ေလးေတြကို မခ်စ္တတ္ဘူးေလ။

အဲဒီလိုနဲ႔ ပန္းႏွင္းေတာ္၀င္ဆိုတဲ့ ေနာက္ထပ္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ သူ႔ဘ၀ထဲကို ထပ္မံေရာက္႐ွိလို႔ လာခဲ့ၿပန္တာေပါ့။ သူမက ပန္းေတြကိုေတာ့ အရမ္းခ်စ္တတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူမကိုယ္တိုင္က လြင့္ေႄကြၿပီးသား အေႄကြပန္းတစ္ပြင့္ ၿဖစ္ေနခဲ့တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ရည္းစားသက္တမ္း အေတာ္ေလးၾကာမွ သူက သိ႐ွိခဲ့ရတယ္ေလ။ တကယ္ဆို သူမက ဘယ္လိုပန္းမ်ိဳးလည္းဆိုတာ အစကတည္းက သူ႔ကိုဖြင့္ေၿပာၿပထားခဲ့သင့္တာေပါ့။ သူ အဲဒီေလာက္ သေဘာထားမေသးသိမ္ပါဘူး။ သူ႔ ကိုသာ ႐ုိး႐ုိးသားသားနဲ႔ ဖြင့္ေၿပာၿပခဲ့မယ္ဆိုရင္ သူမ ၿပည့္တန္ဆာတစ္ေယာက္ ၿဖစ္ေနခဲ့ရင္ေတာင္ သူ႔ဘက္က ခြင့္လႊတ္ဖို႔က အဆင္သင့္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူမက လိပ္ၿပာရဲ႕ ကိုယ္သင္းနံ႔ေတာင္ မရခဲ့ဘူးတဲ့ ပန္းပ်ိဳမတစ္ပြင့္ ဟန္ေဆာင္ၿပီး သူ႔အခ်စ္ကိုညာယူခဲ့ေလေတာ့ သူဘယ္လိုမွ ခြင့္မလႊတ္နိုင္ခဲ့ဘူးေပါ့။

အဲဒါနဲ႔ တတိယ တစ္ေယာက္နဲ႔ ထပ္ေတြ႔ခဲ့ရၿပန္ေရာ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူ ကံေကာင္းခဲ့တာေပ့ါ။ သူမက ပန္းေတြကို ခ်စ္တတ္တဲ့အၿပင္ သူ႔အေပၚမွာလည္း စံပါယ္တစ္ပြင့္လို ႐ုိးသားခဲ့တယ္ေလ။ နံမည္ကလည္း ႐ုိး႐ိုးေလးပါပဲ။ ပန္းပြင့္ၿဖဴတဲ့ ။ ဒါေပမယ့္ သူရဲ႕ကံေကာင္းၿခင္းေတြက ဥတုသံုးပါးၿပည့္ေအာင္ မခံခဲ့ပါဘူး။ ရည္းစားသက္တမ္း တစ္ႏွစ္မၿပည့္ခင္မွာပဲ ႏွင္းဆီပင္ကဆူး ဆူးတဲ့ဒါဏ္ရာထဲ ေမးခိုင္ပိုး၀င္ရာကတဆင့္ သူမဆံုးပါးသြားခဲ့ရတယ္ေလ။

အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ႏွလံုးသားေရးရာမွာ ေခးေအာ့စ္ ေတြခ်ည္းပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္တတ္ေနတဲ့ သူ႔ကိုယ္သူ သေဘာေပါက္သြားၿပီး ရည္းစားထပ္မရွာခဲ့ေတာ့တာ ဒီေန႔အထိပဲဆိုပါေတာ့။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ ေနာက္ဆံုးခ်စ္သူကို သတ္ခဲ့တဲ့ ပန္းေတြကိုေတာ့ သူကစိတ္မနာခဲ့တဲ့ အၿပင္ ပိုမိုအထီးက်န္လာတဲ့ သူ႔ဘ၀ရဲ႕ တစ္စုထဲေသာ အေဖာ္မြန္ေလးေတြအၿဖစ္ အရင္ကထက္ေတာင္ ပိုလို႔တြယ္တာလာခဲ့တယ္။

အဲဒီလို ပန္းပြင့္ေလးေတြကို ဖက္တြယ္ေနရင္း ပန္းပြင့္နဲ႔ဆိုင္တဲ့ တီထြင္ဖန္တီးမႈေလးေတြ လုပ္ခ်င္တဲ့စိတ္က သူ႔ရင္ထဲကို ၀တ္ရည္လို စိမ့္၀င္လာခဲ့ၿပန္တယ္။ ပန္းပင္ပ်ိဳးၿပီး ေရေလာင္းေပါင္းသင္တဲ့ မာလီတစ္ေယာက္လို ခ်ဥ္ၿခင္းတက္ပံုမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အႏုပညာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဖန္တီးမႈတစ္ခုခု လုပ္ခ်င္တဲ႔စိတ္ကူးမ်ိဳးကို ေၿပာတာပါ။ အဲဒီလိုနဲ႔ ဟိုးငယ္ငယ္ကတည္းက အခုထိ ေယာင္လို႔ေတာင္ စိတ္မ၀င္စားခဲ့ဘူးတဲ့ ပန္းခ်ီကို သူ စသင္ခဲ့ေတာ့တာပဲ။ ၿဖစ္ေၿမာက္သြားတဲ့ တေန႔က်ရင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ပန္းပြင့္ပံုေတြကို ႏွလံုးေသြးေတြ ပြက္ပြက္ဆူသည္အထိ ေရးဆြဲၿပစ္လိုက္မယ္ဆိုိုတဲ့ မဟာရည္မွန္းခ်က္ႀကီးနဲ႔ေပါ့။

ဒါေပမယ့္ သူ႔အေသြးအသားေတြထဲမွာ ပန္းခ်ီဗီဇက ၀တ္မံႈတစ္ဆံေလာက္ေတာင္ ႐ွိမေနခဲ့ေတာ့ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာတဲ့အထိ သင္ယူခဲ့တာေတာင္ မ်ဥ္းေၿဖာင့္တစ္ေၾကာင္းကို ေၿဖာင့္ေအာင္ မဆြဲတတ္ခဲ့ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ေကာင္းကင္ဘံု ဆန္ေလာက္ေအာင္ ႏူးညံ့လွပေနတဲ့ ပန္းပြင့္ေလးေတြကို ဆြဲတတ္ဖို႔ဆိုတာက သူ႔အဖို႔ ေဆာင္းတြင္းမွာ ဂေရာက္ဂရက္ ေလွ်ာက္မက္တတ္တဲ့ အိပ္မက္တစ္ခုလိုပဲ ၿဖစ္ေနခဲ့တာေပါ့။ အက်ိဳးဆက္အေနနဲ႔ သူ ေသေကာင္ေပါင္းလည္း ၿဖစ္တဲ့အထိ စိတ္ဓါတ္က်လာခဲ့ေတာ့တာပါပဲ။

အဲဒီမွာ စိတ္ဓါတ္က်ေနတာကို ထြက္ေပါက္ေပးခ်င္တာရယ္၊ ေယာက္ယက္ခတ္ေနတဲ့ အေတြးေတြကို ပိုၿငိမ္လာေအာင္ရယ္ဆိုတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ သူ စီးကရက္ေတြကို စဖြာတတ္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဆးလိပ္ရဲ႕ တိတ္တိတ္ပုန္းၿပိဳဆင္းမႈေတြကို ဂဃနဏသိထားၿပီးတဲ့ သူ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ တခါတရံ ေခးေအာ့စ္ေတြ အရမ္း၀င္လာတဲ့ အခ်ိန္ေတြကလြဲလို႔ ေဆးလိပ္ကို တတ္နိုင္သေလာက္ သူေလွ်ာ့ေသာက္ၿဖစ္ခဲ့တယ္။ ဥပမာ...သူ ပန္းပြင့္ပံုေတြ ေရးေနေနရင္းနဲ႔ ၀လံုးပံုေတြၿဖစ္ၿဖစ္သြားတတ္တဲ့ အခါမ်ိဳးေတြဆိုရင္ေပါ့။

ဒီလိုနဲ႔တရက္မွာ...သူဆြဲေနတဲ့ ပန္းပြင့္ပံု စကက္႐ွ္ (Sketch) ေတြက ဘယ္လိုဆြဲဆြဲ ပ်ားလပို႔အံုေတြလို ကိုးယိုးကားယားႀကီးေတြ ထြက္လာခဲ့ေတာ့ သူလည္းစိတ္ပ်က္ၿပီး ဆက္မဆြဲေတာ့ပဲ ေဆးလိပ္ကို စိတ္ေၿပလက္ေပ်ာက္ ေကာက္ဖြာမိလိုက္တာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူလံုး၀မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အရာတစ္ခုက မိုးေပၚက႐ုတ္တရက္ၿပဳတ္က်လာသလို သူ႔ေ႐ွ႕တည့္တည့္ကို က်ေရာက္လို႔လာခဲ့တယ္ေလ။ ႏုတ္ခမ္းလႊာေတြၾကားက သူ အမွတ္တမဲ့ မႈတ္ထုတ္လိုက္တဲ့ မီးခိုးေငြ႔ေတြက ပန္းဆုပ္ပန္းခိုင္ေတြပံုစံမ်ိဳး ၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒါနဲ႔ သူ သိပ္အံ့ၾသသြားၿပီး ေဆးလိပ္ကို ထပ္ဖါြၾကည့္လိုက္ေတာ့ အၿခားပံုသဏၭန္မတူတဲ့ ပန္းဆုပ္ပန္းခိုင္တစ္ခုက ထပ္ထြက္လို႔ လာခဲ့ေလၿပန္ေရာ။ အဲဒီအခိုက္အတန္႔ေလးမွာ သူ႔ဘ၀ရဲ႕အႀကီးမားဆံုးေသာ အေၿပာင္းအလဲတစ္ခု ၿဖစ္ေပၚခဲ့ေတာ့တာပါပဲ။

အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး စိတ္ပ်က္ၿငီးေငြ႔ဖြယ္အတိၿပီးတဲ့ စုတ္တံ၊ ေဆးခြက္နဲ႔ ကင္းဘတ္စေတြကို ေက်ာခိုင္းခဲ့ၿပီး မီးခိုးေငြ႔ေတြ ေခၚေဆာင္ရာေနာက္ကိုပဲ သူ တစ္ေကာက္ေကာက္ ေလွ်ာက္လိုက္ေနမိခဲ့တယ္။ ကင္းဘတ္စ ၾကမ္းၾကမ္းႀကီးေတြေပၚမွာ အေသေကာင္ေတြလို မလႈပ္မယွက္ၿငိမ္ေနတဲ့ ၀လံုးဆန္ဆန္ပန္းပြင့္ေတြထက္ ေလထဲမွာ ယိမ္းႏြဲ႔ၿပီး လြင့္ခ်င္ရာလြင့္ေနတတ္တဲ့ မီးခိုးေရာင္ပန္းပြင့္ေတြက သူ႔မ်က္စိေတြထဲမွာ ပိုမိုပဥၥလက္ဆန္စြာနဲ႔ အသက္၀င္လွပေနခဲ့လို႔ပဲေပါ့။

အဲဒီလိုနဲ႔ အရင္ကေဆးလိပ္ဆို စိတ္ေတြအရမ္းဖိစီးမွ ေသာက္ၿဖစ္ခဲ့တဲ့သူ အခုဆိုရင္ေတာ့ မ်က္စိႏွစ္လံုးပြင့္တဲ့ အခ်ိန္ကေနၿပီး မ်က္စိေတြၿပန္ပိတ္ခ်ိန္အထိ နႈတ္ခမ္းဖ်ားကမခ်တမ္း ပါးေစာင္ေတြမွာ ခဲထားတတ္ေနၿပီေပါ့။ အိပ္ခါနီး အခ်ိန္ေတြေတာင္ သူကပက္လက္လွန္ၿပီး မ်က္နွာက်က္ေပၚ လြင့္ပ်ံတက္သြားတဲ့ မီးခိုးေရာင္ ပန္းပြင့္္ေတြကို တစိမ့္စိမ့္နဲ႔ အရသာခံၾကည့္ေနတတ္ခဲ့ၿပီေလ။

မီးခိုးနဲ႔ေရးတဲ့ ပန္းခ်ီဆြဲနည္းက သူ ပထမဦးဆံုး စတင္ေတြ႔႐ွိခဲ့တဲ့ ပန္းခ်ီဆြဲနည္းသစ္တစ္ခုပဲေပါ့။ ပါးလွပ္တဲ့ သူ႔ရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းလႊာေတြက သူ႔ရဲ႕စုတ္တံ သြယ္လွ်လွ်ေတြေပါ့။ သိပ္လွတဲ့ မီးခိုးေရာင္ေတြ အၿမဲလႊင့္ထုတ္ေပးေနတဲ့ Marlboro စီးကရက္ မီးခိုးေငြ႔ေတြကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ပန္းခ်ီေဆးေရာင္ေတြေပါ့။ ၿပီးေတာ့ သူ႔အေပၚမွာ အုပ္မိုးထားတဲ့ ေကာင္းကင္ၿပာၿပာႀကီးကလည္း သူ ဘယ္လိုပဲ ထိုင္ဆြဲဆြဲ ဆြဲလို႔မကုန္နိုင္ေတာ့မယ့္ သဘာ၀ရဲ႕ ကင္းဘတ္စႀကီးပဲေပါ့။

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မီးခိုးေငြ႔နဲ႔ေရးတဲ့ ပဥၥလက္ပန္းခ်ီဆရာတစ္ေယာက္အၿဖစ္ ခံယူရင္း သူ႔ကိုယ္ပိုင္ႏႈတ္ခမ္းၿဖားေတြကေန ပန္းပံုစံ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ပြင့္အန္ေစခဲ့တာ အခုဆို သူ မဆြဲဖူးတဲ့ ပန္းရယ္လို႔ ကမာၻေပၚမွာ မ႐ွိသေလာက္ၿဖစ္ေနခဲ့ၿပီေလ။ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ပန္းပြင့္ေတြအထဲမွာေတာ့ ဒန္းစင္းေလဒီ (Dancing Lady) လို ဖြဲ႔စည္းၿဖစ္တည္ပံု နက္နဲသိမ္ေမြ႔လြန္းတဲ့ သစ္ခြပန္းတစ္မ်ိဳးကေတာ့ သူဖန္တီးခဲ့ကမွ် ပန္းေတြထဲမွာ လက္ရာအေၿမာက္ဆံုးေသာ Master Piece တစ္ခုပါပဲ။

ေကာင္းကင္ေပၚကို ဂါ၀န္ေလး လႈပ္ခါလႈပ္ခါနဲ႔ ပ်ံပ်ံတက္သြားတတ္တဲ့ အဲဒီပန္းပ်ိဳမေလးက ဘယ္လိုပဲၾကည့္ၾကည့္ သူ႔မ်က္စိေတြထဲမွာ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေညာင္းေညာင္းနဲ႔ ညင္သာလြန္းေနတယ္။ ကေနတဲ့ ဗိုလ္မေလး သူ႔ပါးစပ္ဖ်ားကေနတိုးထြက္လာၿပီး တိမ္ေတြၾကားထဲမွာ လံုး၀ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့အထိ လိုက္လိုက္ေငးၾကည့္ေနရတာက သူ႔ရဲ႕ အေပ်ာ္ဆံုး ဘ၀ေနနည္းတစ္ခုပါပဲ။
တခါတေလ ေကာင္မေလး အဲဒီလို တစ္ေယာက္ထဲ ပ်ံပ်ံတက္သြားရတာ သိပ္ပ်င္းေနမွာပဲလို႔ ေတြးမိတဲ့အခါမ်ိဳးေတြဆိုရင္ေတာ့ သူ စီးကရက္ကို အဆက္မၿပတ္႐ႈိက္ဖြာရင္း ေဟာတစ္ပြင့္ ေဟာတစ္ပြင့္နဲ႔ ေကာင္မေလးေတြ တိမ္ေတြအထိ ေတာက္ေလွ်ာက္တန္းစီေနေအာင္ လုပ္တတ္တာမ်ိဳးလည္း႐ွိတတ္တယ္။

ဒါေပမယ့္ ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ့ ပန္းပင္ေတြကိုပဲ ထပ္ခါတလည္းလည္း ပြင့္ျပေနရတာႀကာလာေတာ့ သူပ်င္းလာျပန္ေရာ။ အဲဒီမွာပံုတူေတြကိုပဲ လိုက္လံကူးခ်ေနခဲ့တဲ့ အႏုပညာသမားတစ္ေယာက္ ဘ၀ကိုစြန္႕လႊတ္ျပီး ဘယ္တုန္းကမွ မရွိခဲ့ဘူးတဲ့ ပန္းေတြကုိ အသစ္ဖန္တီးဖို႕သူႀကိဳးစားခဲ့ၿပန္တယ္။

အဲဒီလိုနဲ႔ သူ႕ရဲ႕ပထမဦးဆံုးေသာ ဖန္တီးမႈေတြအေနနဲ႔ ၿမင့္မုိရ္ေတာင္မွာပဲေပ်ာ္တဲ့ ၿမဥၹဴသကၠနတ္ပန္းလိုပန္းမ်ိဳးနဲ႔ တာ၀တႎသာ အေနာတပၸနတ္ေရကန္က ပဒုမၼာႀကာလို ပန္းမ်ိဳးေတြ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားကေန ပြင့္အာလို႔လာခဲ့ၿပန္တယ္။ အဲဒီသူ႕စိတ္ကူးထဲက ပန္းပြင့္ေလးေတြ တိမ္ေတြကုိေဖာက္ထြင္းျပီး နတ္ၿပည္ေတြထိေအာင္၀ဲပ်ံလို႕ ဟုိမွာတကယ္ေပါက္ေနတဲ့ ပန္းအစစ္ေတြေဘး သြားေႄကြခ်င္လည္းေႄကြက်ေနမွာေပါ့။ ဘယ္သူသိႏုိင္တာမွတ္လို႕။ နတ္ပန္းပြင့္စစ္စစ္ေတြက သူ႕ပန္းပြင့္ေလးေတြနဲ႕ တူမတူကို နတ္သမီးေလးတစ္ေယာက္ေလာက္ဆင္းလာျပီး လာေၿပာေပးမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ပိုၿပီး ၿပီးၿပည့္စံုသြားမွာေပါ့။

အဲဒီလို သူ႕တစ္သက္စာ ႏႈတ္ခမ္းနဲ႕ေရးခဲ့တဲ့ပန္းခ်ီကားေတြကို ကမာၻေက်ာ္ၿပတုိက္ႀကီးေတြ (ဒါမွမဟုတ္) နာမည္ေက်ာ္ပန္းခ်ီၿပခန္းႀကီးေတြမွာ ဘယ္ေတာ့မွခ်ိတ္ဆြဲခြင့္မရခဲ့လည္း သူကေတာ့ အထူးတလည္ ၀မ္းနည္းေနမွာမဟုတ္ပါဘူး။

ဘာလို႕လည္းဆုိေတာ့ သူဆြဲခဲ့ျပီးတဲ့ ပန္းခ်ီကားတုိင္းလိုလုိကို ေကာင္းကင္ရဲ႕နံရံေတြမွာ ခင္းက်င္းၿပသျပီး ၿဖစ္ေနခဲ့လို႕ပါပဲ။ ႀကည့္လိုက္စမ္းပါဦး။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း တိမ္ေတြေပၚမွာ တြဲေလာင္းခုိလို႕၊ တစ္ခ်ိုဳ႕ကလည္း တိမ္ေတြထဲကိုတုိး၀င္ျပီး ၿပန္လည္ဖူးငံုလို႕၊ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း အထိမ္းအကြပ္မဲ့စြာနဲ႕လြင့္ခ်င္ရာလြင့္လို႕၊ တစ္ခ်ိုဳ႕ကလည္း နတ္ၿပည္ရဲ႕နံရံေတြအထိေတာင္ မင္းမူလို႕ ေကာင္းကင္ယံတစ္ခြင္လံုး သူ႕ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေတြနဲ႕ပဲ ၿပည့္ႏွက္လို႕ေနေတာ့တာေပါ့။

တကယ္ဆုိ ေႀကာက္မခန္းလိလိ ေအာင္ၿမင္ခဲ့တဲ့ အႏုပညာလမ္းသစ္ ေဖာက္ခဲ့သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ဒီအခ်ိန္မွာ သူ ဂုဏ္ယူစြာနဲ႕အနားယူေနသင့္ခဲ့ျပီေပါ့။ ဆိုလိုတာက သူ႕စိတ္ႀကိဳက္ပန္းပြင့္ေတြ တသက္စာဖူးငံုခြင့္ေပးခဲ့တဲ့ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေတြကို ေဆးလိပ္ေငြ႕ေတြရႈရႈိက္ေနၿခင္းကေန ကင္းလြတ္ခြင့္ေပးသင့္ေနၿပီလို႕။ သူ ေဆးလိပ္ၿဖတ္သင့္ေနခဲ့ျပီေလ။

ဒါေပမယ့္ သူ႕ရင္ထဲမွာ အလုိက်မေနတဲ့ အရာတစ္ခုက သူ႕ကို အဲဒီစီးကရက္ေတြ ဆက္ေသာက္ဖို႕ တြန္းအားေပးခဲ့ၿပန္တာေပါ့။ သူဆြဲဆြဲခဲ့သမွ် ပန္းပြင့္ေတြက အားလံုး မီးခိုးေရာင္ေလးေတြခ်ည္းပဲဆုိေတာ့ အၿခားအေရာင္တစ္ခုခုကို သူကထပ္လိုခ်င္ေနခဲ့တာေလ။ အဲဒီလို အၿခားအေရာင္ေတြ ထြက္ေပၚလာႏုိးႏိုးနဲ႕ သူစီးကရက္ေတြကို ဆက္ရႈိက္ေနခဲ့မိၿပန္တာေပါ့။ တစ္ခါတစ္ေလ မိုးေပၚလြင့္ပ်ံတက္သြားခဲ့တဲ့ ပန္းပြင့္ေလးေတြကို ေရာင္စံုဆလိုက္မီးေတြထုိးျပီး သူ႕အာသာကို ေၿဖေဖ်ာက္ႏုိင္ခဲ့ေပမယ့္ သူတကယ္ တမ္းတေနခဲ့တာက သူ႕ႏႈတ္ခမ္းလႊာေတြထဲက ထြက္တာနဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အေရာင္ေတြ လင္းလက္ေနတဲ့ ေရာင္စံုပန္းပြင့္ေလးေတြကိုပါပဲ။

အဲဒီေတာ့သူ႕ပန္းပြင့္ေလးေတြကို မီးခုိးေရာင္တစ္ခုပဲ လိမ္းျခယ္ေပးႏုိင္မယ့္ Marlboro ေဆးလိပ္ေတြအစား အၿခားအေရာင္ေတြ ထြက္လာမယ္ဆုိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႕ မေသာက္ဖူးေသးတဲ့ စီးကရက္မ်ိဳးစံုကို သူ စေသာက္တတ္လာတယ္။ သူ ေခ်ာင္းေတြ တဟြတ္ဟြတ္ဆုိးျပီး ရင္ေတြသာပိုက်ပ္လာခဲ့တယ္။ ဘယ္ေဆးလိပ္ကိုပဲ ေကာက္ဖြာလိုက္ ေကာက္ဖြာလိုက္ အဲဒီ မီးခုိးေရာင္မိုႏုိတုန္း ( Mono Tone ) ေတြထဲကေနသူ႕ပန္းပြင့္ေလးေတြ ရုန္းမထြက္ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူက စိတ္မပ်က္ခဲ့ေလပဲ တစ္ေန႕ေတာ့ ေရာင္စံုပန္းပြင့္ေလးေတြ ထြက္ကိုထြက္လာရမယ္ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အဖူးအငံုေတြနဲ႕ေခ်ာင္းေတြတဟြတ္ဟြတ္ ဆိုးေနတဲ့ႀကားက အမ်ိဳးအမည္မသိတဲ့ ေဆးလိပ္မ်ိဳးစံုကို ထပ္မံရွာေဖြ ေသာက္သံုးေနခဲ့ေတာ့တာေပါ့။

အဲဒီလိုနဲ႔ သူေမွ်ာ္လင့္ထားသလိုပါပဲ...ေနာက္ဆံုးတစ္ေန႔မွာေတာ့ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေတြထဲကေန အေရာင္ေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ေတာက္ေနတဲ့ ပန္းနီနီတစ္ပြင့္ ပြင့္အာလို႔ ထြက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီပန္းပြင့္က ခါတိုင္းပြင့္ေနက် ပန္းေတြလို မိုးေပၚကိုလြင့္စင္၀ဲပ်ံမသြားပဲ သူ႔ေ႐ွ႕တည့္တည့္က ပလက္ေဖာင္းေပၚကိုသာ " ေ၀ါ့ "ကနည္း အသံႀကီးနဲ႔ ေႄကြက်လို႔သြားခဲ့ေလေတာ့ သူနဲနဲေတာ့ အ့ံၾသလို႔သြားတာေပါ့။

အံ့ၾသလို႔ မဆံုးေသးခင္မွာပဲ သူ႔ရင္ဘတ္ထဲကို ဥယ်ာဥ္အေဆြးႀကီးတစ္ခု " ၀ုန္း " ကနည္းၿပဳတ္က်လာၿပီး သူ႔အဆုတ္ေတြကို တစ္စစီၿဖစ္သြားေအာင္ ဆြဲေၿခဆုတ္မႊာၿပစ္လိုက္တယ္။ အဲဒီေတာ့ သူလည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္မထိန္းနိုင္ေတာ့ပဲ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့ ခုနကပန္းပြင့္နီနီႀကီးေပၚကို ေမွာက္ယက္လည္းက်သြားေတာ့တာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ပန္းပြင့္ႀကီးကို တစ္ယုတစ္ယဆုပ္ကိုင္ရင္းနဲ႔ပဲ သူတစ္ေၿဖးေၿဖးၿငိမ္က်လို႔သြားခဲ့တယ္။

သူ႔လက္ေတြထဲမွာ ေစးထန္းထန္းနဲ႔ကပ္ေနတဲ့ အဲဒီပန္းပြင့္ႀကီးကေတာ့ အဆုတ္ေသြးေက်ာေတြ ေပါက္ထြက္ၿပီး မေသဆံုးခင္ သူ ေနာက္ဆံုးေရးခ်ယ္ခြင့္ရလိုက္တဲ့ သူ႔ဘ၀ရဲ႕ေနာက္ဆံုး ပန္းပြင့္ ေခၚ့ ႏူတ္ဆက္ပန္းပြင့္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူသတိမထားမိခဲ့တာက သူေဆးလိပ္စေသာက္တတ္တဲ့ ေန႔ကတည္းကစၿပီး အဲဒီပန္းပြင့္ႀကီး သူ႔ရင္ပတ္ထဲမွာ စငံုေနခဲ့တယ္ ဆိုတာကိုပါ။

<မင္းတေစ>

16 comments:

Winkabar said...

ေဆးလိပ္ေသာက္ရတဲ့အေႀကာင္းအရင္းကဒီလိုကိုး။ အစကေျပာထားတဲ့အတုိင္းပဲ အာေမဋိတ္အသံပဲထြက္ႏုိင္ေတာ့တယ္။ ဒါေႀကာင့္လည္း တမ္းတမ္းစြဲေနတာေပါ့။ စိတ္ကူးတအားလွတယ္အစ္ကိုရယ္။ ဘယ္လိုေျပာရမွန္းေတာင္မသိေတာ့ဘူး။

သဇင္ဏီ said...

တစ္ကယ္အရမ္းမုိက္တယ္..ဒါေပမယ့္ မီးခိုးေငြ႔နဲ႕ေရးဆြဲတဲ့ ပဥၥလက္ပန္းခ်ီဆရာ တစ္ေယာက္အျဖစ္နဲ႕ေတာင္ ေဆးလိပ္ကို အဲဒီေလာက္ရူးသြပ္သြားတာေတာ့ စိတ္မေကာင္းစရာပဲေနာ္...
ခပ္ဆန္းဆန္းစာသားေတြက စာဖတ္ခ်င္စိတ္ရွိေအာင္ အျပည့္ဆြဲေဆာင္မူရွိတယ္..
ေနာက္ဆံုးထြက္လာတဲ့ အနီေရာင္ပန္းပြင့္ၾကီးကေတာ့ ေၾကာက္စရာၾကီး.. နည္းနည္းေလာက္ေၾကာက္ၾကည့္ပါလား...

အိမ္ေ၀းသူ said...

ေရးသားခ်က္ေတြ အရမ္းေကာင္းတယ္
အားက်တယ္ဗ်ာ။
အျမဲလာဖတ္ပါတယ္။
ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္းကို ေရးသားခ်က္က
တကယ္လွပ ျပီး ဆန္းသစ္ပါတယ္

စိုးထက္ - Soe Htet ! said...

ေတာ္တယ္ဗ် အေရးအသားက ... က်န္းမာေရးေတာ့ ဂရုစိုက္ပါဗ် ... က်န္းမာေတာ့ ကုသိုလ္ အလုပ္ ပိုလုပ္ႏိုင္တာေပါ့ ...

ျမရြက္ေ၀ said...

ေဆးလိပ္နံ႕မခံႏိုင္လို႕ ႏွာေခါင္းပိတ္ဖတ္တာ အေတာ္ေမာသြားျပီ :P

chaos said...

ေအာ႔ေအာ္
ႏွလံုးသားေတြ ေခးေရာ႔စ္ျဖစ္ေနတဲ႔
ငါ႔အစ္ကို ရဲ႔စာသားေတြကို
ေခးေရာ႔စ္လာဖတ္သြားၿပီး
အင္းးးးးးးးးးးးးchaotic ကမၻာထဲမွာ ခ်ာခ်ာလည္လို႔ေပါ႔
ကိုမင္းတေစရဲ႔ စာေတြကိုေလ ဘယ္လိုေျပာရမွန္းမသိဘူး
တစ္ခုေတာ႔ရွိတယ္ အရွည္ႀကီးဆိုလဲ ေပါ႔သြားလိမ္႔မယ္
တကယ္ဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္
အျမဲတမ္းေမွ်ာ္ေနပါတယ္

ရတနာစိုး said...

အစ္ကိုေရ . . . .အရမ္းကိုဖတ္လို႕ေကာင္းတယ္ . . .တစ္ၿဖည္းၿဖည္းနဲ႔ဆြဲေဆာင္သြားတာ ၿပီးတဲ႔အထိပါဘဲ . . . သုတကို ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ရလိုက္တယ္လို႕ ခံစားမိပါတယ္ . . .ရတနာ အၿမဲတမ္းလာဖတ္ေနမွာပါ . . .ရတနာကေတာ႕ မေရးၿဖစ္ေတာ႕ဖို႕ မ်ားပါတယ္ရွင္ . . .။

ေကာင္းကင္ကို said...

စိတ္ကူးဆန္းလွခ်ည္လားဗ်။ ၾကိုက္တယ္။

ေမပ်ိဳ said...

ကိုမင္းတေစေရ ေဆးလိပ္အေၾကာင္း ေရးထားတာ အရမ္းဖတ္လို႔ ေကာင္းတာပဲေနာ္။ ဒါေပမယ့္ ေဆးလိပ္ေသာက္တဲ့သူေတြကေတာ့ ေရာဂါျဖစ္ရင္ေတာင္ ကံဆိုးလို႔ လို႔ပဲ ယူဆၾကတယ္သိလား။ သဲတို႔မ်က္ျမင္ပါပဲ အကိုရယ္။

Angel said...

ေနပူမိုး႐ြာမေရွာင္ ဒီေနရာမွာ ေတာင့္ေတာင့္ႀကီးရပ္ၿပီး ေဆးလိပ္ဆန္႔က်င္ေရး တရားေတြေဟာေနတဲ့ပိုစတာမ်ိဳးကဒီေခတ္မွာအပိုျဖစ္သြားၿပီေလ။
မင္းတေစလို အနုပညာပါပါနဲ ့ ပညာေပးမွန္းမသိေအာင္ Health Education ကို
ရင္ထဲေရာက္ေအာင္ေပးနိုင္တဲ့ က်န္းမာေရးပညာရွင္ေတြမ်ားမ်ားရိွလာေစဖို ့ပဲဆုေတာင္း
ေနပါ့မယ္။

Saung Yune La (aka) Way said...

သူ႔လက္ေတြထဲမွာ ေစးထန္းထန္းနဲ႔ကပ္ေနတဲ့ အဲဒီပန္းပြင့္ႀကီးကေတာ့ အဆုတ္ေသြးေက်ာေတြ ေပါက္ထြက္ၿပီး မေသဆံုးခင္ သူ ေနာက္ဆံုးေရးခ်ယ္ခြင့္ရလိုက္တဲ့ သူ႔ဘ၀ရဲ႕ေနာက္ဆံုး ပန္းပြင့္ ေခၚ့ ႏူတ္ဆက္ပန္းပြင့္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူသတိမထားမိခဲ့တာက သူေဆးလိပ္စေသာက္တတ္တဲ့ ေန႔ကတည္းကစၿပီး အဲဒီပန္းပြင့္ႀကီး သူ႔ရင္ပတ္ထဲမွာ စငံုေနခဲ့တယ္ ဆိုတာကိုပါ။
အေရးအသားေတြကေကာင္းလိုက္တာညီေလးေရ

Pinkgold said...

ဒီစာေလးကို ဖတ္တာ ဒါနဲ႔ဆုိ 3 ေခါက္ေလာက္ ရွိျပီ အကိုေရ ၾကိဳက္တုန္းပဲ ေတာ္ေတာ္ မိုက္တယ္

little moon said...

ေကာင္းတယ္ဗ်ာ။ ဖတ္ျပီးတဲ့အဆံုးမွာ အနားက Mild Seven ဗူးထဲက တစ္လိပ္ထုတ္ေသာက္ျပီး ကိုယ္လဲ ပန္းခ်ီေတြ ဆြဲၾကည့္ေနမိတယ္။ ဟင္အင္း ... ပန္းပြင့္နီနီၾကီးေတာ့ မဆြဲခ်င္ေသးပါဘူးဗ်ာ

ႏွင္းပြင့္ျဖဴေလး said...

တစ္ေခါက္ဖတ္တာ အားမရလို႔ ေနာက္တစ္ေခါက္ေတာင္ ျပန္ဖတ္တယ္.. အစ္ကိုေရးထားတာေတြ တစ္ခုခ်င္းဆီ အဆံုးေရာက္တဲ့ အထိ ဆြဲေဆာင္သြားတယ္.. အစ္ကို အေရးအသားေတြ ၾကိဳက္တယ္. အျမဲအားေပးေနပါတယ္..

kothet said...

nice essay. i like it!

Anonymous said...

Very good information. Lucky me I ran across your website by chance (stumbleupon).
I've saved it for later!

Feel free to surf to my website liverpool teeth whitening free trial