tag:blogger.com,1999:blog-56991396984607924252011-12-22T13:23:07.744-08:00Mintasayhttp://www.blogger.com/profile/00395173885684327689noreply@blogger.comBlogger251100tag:blogger.com,1999:blog-5699139698460792425.post-77257449707569431492009-01-03T17:07:00.000-08:002009-08-31T01:55:57.765-07:00<span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><strong></strong></span></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><strong>ခ်စ္သူေရ…………………</strong><br /></span>ေဒသနာတရားေတာ္ေတြ </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">သံမိႈႏွက္ထားတဲ့<br />ဟန္ေဆာင္မ်က္ရည္က တစ္ဖက္<br />ငရဲရဲ႕ေကာင္းကင္လို ပူေလာင္စူး႐ွေနတဲ့<br />မနာလိုစြပ္စြဲမႈေတြက တစ္ဖက္နဲဲ႕<br />အသုဘ႐ႈသူေတြရဲ႕ အတင္းအဖ်င္းေတးဂီတကို<br />မင္းဘယ္လိုမွ နား၀င္ခ်ိဳလိမ့္မယ္မထင္ဘူး။<br /><br />အဲဒီေတာ့…………………</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကိုယ္ေမွးစက္ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့<br />နန္းေတာ္ၿဖဴေအာက္ကို အၿမန္သာခို၀င္<br />ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ ႏုလံုးခံုသံနဲ႔ တိတ္တိတ္ေလးအိပ္<br />လြင့္ေႄကြခဲ့ၿပီးေပမယ့္ ရနံ႔မပ်ယ္ေသးတဲ့ ပန္းတပြင့္လို<br />လိပ္ၿပာကို လြမ္းေနၿပစ္လိုက္စမ္းကြယ္။<br /><br /><strong>ခ်စ္သူေရ……………......<br /></strong>ကဲ့ရဲ႕မႈေတြဆိုတာ မိစာၦေကာင္ ငါး႐ွည့္ေတြလိုပါပဲ<br />မင္းဘက္ကယဥ္ေက်းမႈေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ လံုၿခံဳေစဦးေတာ့<br />အေသြးအသားနံ႔ေတြကၽြံထြက္ေနတဲ့ ၀င္ေပါက္ကို မရရေအာင္႐ွာၿပီး<br />အရုိးေတေလသာက်န္တဲ့အထိ သူတို႔ မင္းကို၀ိုင္းတြတ္ၾကမွာေလ.......<br /><br />ဒါေပမယ့္ အဲဒါကိုက သခ်ိဳင္းရဲ႕ဥပေဒသဆိုေတာ့<br />အေသြးအသားေတြကုန္တဲ့အထိ ေစာဒကမတက္ပဲ<br />ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထိုင္ေစာင့္ ေန႐ုံကလြဲလို႔<br />ကိုယ္တို႔က ဘာမ်ားတတ္နိုင္မွာလည္း............<br /><br />ဘာၿဖစ္လည္း…………….<br />တို႔ေတြကေသဆံုးၿပီးသားဆိုေတာ့<br />အဲဒါကိုေတြးၿပီး ၀မ္းနည္းေနမယ့္အစား</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အုတ္ဂူေတြမွီၿပီး ဟားတိုက္လိုက္ၾကစို႔ကြာ။<br /><br /><strong>ခ်စ္သူေရ...........</strong></span><strong><br /></strong><span style="color: rgb(0, 0, 0);">မင္းရင္မွာယံုထားဖို႔က<br />အေသြးအသားမ႐ွိတဲ့ </span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အ႐ုိးေတြထတြန္ၿပီဆိုရင္<br />ေလွနံဓါးထစ္ အခ်စ္သေကၤတေတြထက္<br />ပိုၿပီးက်ယ္ေလာင္ေနတတ္တယ္ဆိုတာ။<br /><br />တကယ္ဆို အေလာင္းေကာင္ေတြရဲ႕ လက္ထပ္ပြဲကို</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဘယ္အသက္႐ႈသံေတြကမွ ၀င္မစြက္သင့္ခဲ့တာေပါ့။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><မင္းတေစ></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5699139698460792425-7725744970756943149?l=a-paw-sar-myar.blogspot.com' alt='' /></div>Mintasayhttp://www.blogger.com/profile/00395173885684327689noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-5699139698460792425.post-23208497730637903412008-07-25T14:05:00.000-07:002009-08-31T01:56:38.253-07:00<p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-size:0;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:0;"><o:p></o:p></span><span style="font-size:0;"><o:p><br /></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:0;"><br /></span></p><p class="MsoNormal"><b><span style="line-height: 115%;"></span></b><span style="line-height: 115%;"><o:p></o:p></span></p><p><span style="font-weight: bold;">အဖုအထစ္ ေ၀ဆာေနလြန္းလို႔<br />မူးယစ္ေ၀ဒနာကို ၿဖစ္ေပၚေစတတ္တဲ့<br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">ဗီးနပ္စ္အိန္ဂ်ယ္လ္</span> အလွဘုရင္မကိုေတာင္္<br />မီးယပ္ပိန္နာသည္မ အသြင္ခေစခဲ့သူ။<br /><br />မယ္မဒၵီပ်ိဳကညာလို အဖူးအ႐ြေတြနဲ႔<br />ဆယ္ပန္းခ်ီယိုၿဖာ ၿမဴးႄကြေနတဲ့<br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ကယ္လီယိုပက္ထရာ</span> အႏုအလွကိုေတာင္<br />အရြယ္လွီအိုစာ ဘီလူးမၿဖစ္ေစခဲ့သူ။<br /><br />က်ဴးပစ္ငတိ အပ်င္းေကြးလြန္းလို႔<br />ယၡဳအထိ သတင္းေမႊးစြန္းေနတဲ့<br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ဂ်ဴးလီးယက္္္</span> မင္းသမီးေလးကိုေတာင္<br />႐ူးၿပီးသတ္ေသခဲ့သူလို႔ အတင္းၾကီး ထင္မွတ္မွားေစခဲ့သူ။<br /><br />ႏုတ္ခမ္းအေကြးအဆေတြရဲ႕ ရသေၾကာင့္<br />စုတ္နမ္းေၿပးၾကသူေတြ မ်ားလြန္းတဲ့<br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">မိုနာလီဆာ</span>ရဲ႕ အၿပံဳးရမၼက္ ကုေဋက႒ာေတြကိုေတာင္<br />ကမၻာေၿမလႊာရဲ႕ အဆံုးဖက္တေနရာမွာ ပုန္း၀ွက္ေနထိုင္ေစခဲ့သူ။<br /><br />အဲ့ဒီလို……………...................<br />ရူပါမာန္တက္ေနတဲ့ ငနဲမတိုင္းကို<br />အမူအယာဟန္ မလုပ္ရဲေတာ့ေလာက္ေအာင္<br />မတူမတန္သလို ခုတ္လွဲခ်ခဲ့တဲ့ မင္းကေတာ့<br />တကယ့္ကို လူမဆန္စြာ လြန္ကဲၿပီး လွေနသူေလးတစ္ဦးပါပဲ။<br /><br />အဲ့ဒါေတြေၾကာင့္လည္း……..<br />ဒီမွာ….............အခ်စ္ဆိုတဲ့<br />ေစာက္သံုးမက်တဲ့ ေ၀ဒနာကိုေၾကာက္လို႔<br />ႏွလံုးသားေနရာကိုေဖာက္ထုတ္္ၿပီး<br />ေက်ာက္တံုးအစား ေသခ်ာေကာက္ထည့္ထားတဲ့<br />ငါလိုေကာင္တစ္ေကာင္ရဲ႕ ခပ္မာမာရင္ဘတ္တစ္ခုကိုေတာင္</span></p><p><span style="font-weight: bold;"><br />မင္းက......................................<br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သီရိမာ</span>လို ပီတိၿဖာတဲ့ အၾကည့္အေငြ႔နဲ႔<br /><span style="color: rgb(153, 51, 0);">ပဥၥပါပီ</span>လို ဘ၀င္က်စရာ အထိအေတြ႔ ေတြေတာင္ မသံုးပဲဲ<br />အသာကေလး ညႊတ္ေၿပာင္း ကြဲအက္ အရည္ေပ်ာ္က်ေစနိုင္ခဲ့တယ္။<br /><br />ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့…………….............<br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ဥမၼာဒႏၷီ</span>လို ပဒုမၼာဟန္သီတဲ့ ေၿခလွမ္းေတြနဲ႔<br />ဆုန္ခါဆန္ခ်ီ လွမ္းေလၽွာက္လာေနတဲ့ မင္းေလးကို<br />ဟိုးအေ၀းက လွမ္းၿမင္လိုက္ရ႐ုံေလးနဲ႔ပဲ<br />တစ္သက္စာ ေအးစက္မဲေမွာင္ေနခဲ့တဲ့<br />ငါ့ရဲ႕ခုႏွစ္ေဆာင္ၿပိဳင္ ႏွလံုးသားတိုက္ခန္းေလး<br /><span style="color: rgb(51, 0, 153);">ပပ၀တီ</span> ေကာင္ေရ တသန္းအား ရုတ္တရက္၀င္ေဆာင့္လိုက္သလို<br />ခ်က္ၿခင္း မီးဟုန္းဟုန္းထေတာက္ခဲ့ရလို႔ပဲေပါ့။</span></p><p><span style="font-weight: bold;"><br /><မင္းတေစ></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5699139698460792425-2320849773063790341?l=a-paw-sar-myar.blogspot.com' alt='' /></div>Mintasayhttp://www.blogger.com/profile/00395173885684327689noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-5699139698460792425.post-24278980779637743842008-07-17T17:58:00.000-07:002008-07-17T11:53:36.460-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_S63ce2Nmlk4/SH-T_JZ9OhI/AAAAAAAAAXc/WwZU0OF_LV4/s1600-h/C.J.-Groth.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_S63ce2Nmlk4/SH-T_JZ9OhI/AAAAAAAAAXc/WwZU0OF_LV4/s400/C.J.-Groth.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5224056805838895634" border="0" /></a><br /><p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >( ၁ )</span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >သူက အရာရာကို အေကာင္းၿမင္တတ္သည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒါေၾကာင့္လည္း ဟိုတေလာက မုန္တိုင္း၀င္လို႔ တစ္ၿမိဳ႕လံုး ၀ရုန္းသုန္းကားနဲ႔ ေသာကမိုးတိမ္ေတြ အၿပိဳင္အဆိုင္ အံု႔ေနၾကခ်ိန္မွာ သူက လွ်ိဳ႕၀ွက္တဲ့ ေၿဖေဆး ငံုထားတဲ့ ေက်ာက္ဆစ္ရုပ္တစ္ရုပ္လို ေအးတိေအးစက္နဲ႔ ၿပံဳးလို႔ေတာင္ေနႏိုင္ခဲ့တာေပါ့။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဟုတ္တယ္ေလ...ဒါ....တစ္ဦးတစ္ေယာက္ထဲကိုပဲ ေရြးခ်ယ္သက္ေရာက္ခဲ့တဲ့ <b>ပုဂၢလက်ိန္စာ</b> တစ္ခုမွ မဟုတ္တာ။<br /></span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အားလံုးအေပၚ သာတူညီမွ်ၿဖန္႔ႀကဲထိုးႏွက္လိုက္တဲ့ ဘံုဆန္ေသာ <b>အမ်ားပိုင္က်ိန္စာ</b> တစ္ခုဆိုေတာ့ အဲဒီက်ိန္စာႀကီး တစ္ခုလံုးကိုတည္…ၿပီးေတာ့ ဒုကၡသည္ အေရအတြက္နဲ႕ စားလိုက္ရင္ ဒုကၡသည္ တစ္ေယာက္ၿခင္းစီအတြက္ ထြက္လာတဲ့ ဒုကၡရာ႐ွင္ခြဲတမ္းက မေၿပာပေလာက္ေအာင္ ေသးငယ္သြားေတာ့တာမို႔ အဲ့ဒီက်ိန္စာဆိုတာကလည္း အလိုအေလွ်ာက္ ပ်က္ပ်ယ္တဲ့သေဘာ ေရာက္သြားေတာ့တာပါပဲ။ ခြဲေ၀မွ်ယူၿပီးခ်ိန္မွာ အဲ့ဒီ ဒုကၡဆိုတာႀကီးက ေရာက္ခ်င္တိုင္းေတာင္ ေရာက္လို႔မရနိုင္ေတာ့တဲ့ ရွားပါးေသာ စိတၱဇနမ္တစ္ခု ၿဖစ္သြားတယ္ပဲ ဆိုပါေတာ့။ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒါ...အမ်ားဆိုင္က်ိန္စာေၾကာင့္ၿဖစ္တဲ့ ဘံုဆန္ေသာ ေသာကတို႔ရဲ႕ အားသာခ်က္ပါပဲ။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီအားသာခ်က္ကို ခံစားနိုင္ဖို႔က ကိုယ့္ဆီမွာ ဒုကၡကို ကိုယ္ေယာင္ေၿဖာက္ၿပစ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးတစ္ခုေတာ့ ႐ွိေနဖို႔ လိုလိမ့္မယ္။ အဲဒီစိတ္ကို က်ဳပ္က အေကာင္းၿမင္စိတ္လို႔ေခၚတယ္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အေကာင္းၿမင္၀ါဒီတစ္ေယာက္ရဲ႕ အၿမင္မွာေတာ့ ေတြေ၀အားငယ္စိတ္၀င္ေနၿခင္းဟာ လက္ရွိပစၥဳပန္ႀကီးကို အနည္ထ ေနာက္က်ိလာေအာင္ ၿပဳလုပ္ေနၿခင္းၿဖစ္ၿပီး ဟိုး…အတိတ္ဆိုတာကိုလည္း ဘယ္လိုမွ အာပါတ္ၿပန္ေၿဖမေပးနိုင္ေတာ့ အ့ဲဒီေသာကမိုးတိမ္ေတြ ေ၀တဲ့ကိစၥကို သူက အပိုအလုပ္တစ္ခုလို သတ္မွတ္ၿပီး ဘယ္တုန္းကမွ လူရာမသြင္းခဲ့တာေပါ့။ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ၿပီးေတာ့ ဒီကိစၥက ရာသီဥတုေဖါက္ၿပန္မွုေၾကာင့္ သဘာ၀ခ်ဳပ္ရိုးေၿပသြားတဲ့ ကိစၥဆိုေတာ့ ပစၥဳပၸန္နဲ႕အၿပိဳင္ ေရလိုက္ငါးလိုက္ေနၿပီး ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ဆိုတဲ့ ဥေပကၡာအပ္ခ်ည္ေတြနဲ႕ အတိတ္ကိုမသိမသာ ၿပန္လည္ဖာေထးေနၿခင္းကပဲဲ သူ႔တို႔တစ္ေတြအဖို႔ အေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းၿဖစ္ေနတယ္ မဟုတ္လား။ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ေလ…..ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ့ တရား၀င္စာရင္းဇယားေတြအရ ဧရာ၀တီတိုင္းဖက္မွာ လူေတြ၊ ဘာေတြေတာင္ ေသၾကေသးတယ္ဆိုေတာ့…ဒါ..သူတို႕လို ရန္ကုန္သားေတြအတြက္ကေတာ့ ကံေကာင္းတာပဲေပါ့။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဟို…ေဟာင္းေလာင္းေပါက္ၿဖစ္သြားတဲ့ ၿမိဳ႕ၿပင္က သူ႕တဲစုတ္ေလး.... ၿပန္မမိုးႏိုင္တဲ့ကိစၥလား။ ဒါက သိပ္မေၿပာပေလာက္ပါဘူး။ နံရံေတြ ၊ ဘာေတြ က်န္ေနေသးတယ္ဆိုေတာ့ ေခါင္မိုးေတြရွိမေနလည္း ဘာအေရးလည္း။ ညဘက္ဆို ၾကယ္ေတြကို ေရတြက္ၿပီး ကဗ်ာဆန္ဆန္ေလးေတာင္ အိပ္ရာ၀င္ႏိုင္ေသးတယ္...ဟုတ္ ။ အဲ့ဒါမ်ိဳးကိုေၿပာတာေပါ့…..... သဘာ၀တရားက ခ်ီးၿမွင့္တဲ့ ကံေကာင္းၿခင္း လက္ေဆာင္ပန္းခ်ီကားဆိုတာ…</span><span class="translclass"><span style=";font-family:Mangal;font-size:10;" >।</span></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >။ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >သူက အဲဒီေလာက္….....အဲဒီေလာက္ေတာင္ အရာရာကို ခြဲၿခမ္းစိတ္ၿဖာတဲ့နည္းနဲ႔ ၿဖည့္ေတြးၿပီး မရရေအာင္ အေကာင္းၿမင္တတ္သည္။ အဲ့ဒါေတြေၾကာင့္လည္း ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္အေၾကာင္းေၾကာင့္ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လို္ပဲ ေသြးပ်က္ေနေန သူကေတာ့ ကာလ၊ ေဒသ၊ ပေရာဂ ဘယ္ေတာ့မွ ေစ်းမဆစ္ပဲ အၿမဲစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေနတတ္ခဲ့သည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;color:black;" >ဒါဆို အၿခားသူေတြကေရာ။ အဲ့ဒါကိုေတာ့ သူမသိ။……. စိတ္၀င္စားၿခင္း အလွ်င္းမ႐ွိဟု ေၿပာရင္ေတာ့ ပိုမွန္ေနလိမ့္မယ္။ </span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒါေပမယ့္ ခုတေလာ ဆင္ေၿခဖုန္းရပ္ကြက္ေတြထဲမွာ <span style="font-size:0;"></span>ေသာကမိုးၿခိမ္းသံေတြနဲ႔ ေရာေႏွာၿပီးပါလာတတ္တဲ့ ေအာ္ဟစ္သံေတြက သိပ္ၿပီးဆူညံလြန္းေနေတာ့ ဒါေတြကို သူမၾကားခ်င္လည္း ၾကားေနရေတာ့တာပါပဲ။ အၿခား....ေထြေထြထူးထူး အသံဗလံေတြေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ထံုးစံအတိုင္း ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူၾကီးမင္းေတြအေပၚ ေ၀ဖန္ၿပစ္တင္ၾကိမ္းေမာင္းေနတဲ့ အသံေတြပဲေပါ့။ အထူးသၿဖင့္ မုန္တိုင္းနဲ႔ပါတ္သက္ၿပီး လူႀကီးမင္းတို႔ရဲ႕့ ၿပဳမူတုန္႔ၿပန္ခ်က္ေတြအေပၚ အစာမေၾကၿဖစ္ၾကလို႔႔ ဆဲဆိုၾကိမ္းေမာင္းေနတဲ့...ဖ႐ုသ၀ါစာေတြ။ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒီလို သဘာ၀တရား ခ်ဳပ္႐ုိးေၿပသြားတဲ့ကိစၥကို ဘာမွ မသက္ဆိုင္္တဲ့ သူေတြအေပၚပံုခ်တာ သိပ္ေတာ့မတရားဘူးလို႔ သူ႔စိတ္ထဲက ထင္မိေပမယ့္ လူေတြနဲ႕ ထုတ္ေဖၚၿငင္းခုန္တာေတြ၊ ဘာေတြေတာ့ သူလုပ္မေနေတာ့ပါဘူး။ ဒါကလည္း အမ်ားနဲ႔ တစ္ေယာက္ၿဖစ္ေနလို႔ဆိုတဲ့ သူရဲေဘာခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ ဆင္ေၿခတစ္ခုထက္ နဂိုတည္းက ခပ္ေအးေအးေနတတ္တဲ့ သူ႔ရဲ့ ၀သီေၾကာင့္လို႔ပဲ ဆိုခ်င္တယ္။ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ခိုင္လံုတဲ့ သတင္းရပ္ကြက္ေတြအရ သူတို႕လည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ေတာ့ လုပ္ေပးေနၾကတာပဲ။ ၾကည့္ပါလား.....အခုဆို ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္ငန္းေတြ အဆံုးသတ္လို႕ ၿပန္လည္ထူေထာင္ေရးလုပ္ငန္းေတြေတာင္ စတင္ အေကာင္အထည္ေဖၚေနၾကၿပီ တဲ့.....။ ဒါေတာင္ လူေတြက အၿမင္မၾကည္လင္္ၾကဘူးဆိုရင္ေတာ့ “အင္း…ခက္တယ္ဗ်ာ” ဆိုတာကလြဲလို႔ သူလည္း ဘာမွမေၿပာနိုင္ေတာ့ပါဘူး။ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >သူတို႔ခင္ဗ်ာ လူေပါင္းသန္း (<b> ၆၀ </b>)<b> </b>ေလာက္ကို စီမံခန္႕ခြဲၿပီး စနစ္တက်အုပ္ခ်ဳပ္ေနရတဲ့ တာ၀န္ကတစ္ဖက္၊ တခါတေလမထင္မွတ္ပဲ ေညာင္ပင္တေစၧလို ဘြားကနဲေပၚလာတတ္တဲ့ ဟိုတေလာက မုန္တိုင္းလို ကိစၥမ်ိဳးေတြကို ဒိုင္ခံၿပီး ေၿဖရွင္းေနရတာက တစ္ဖက္ဆိုေတာ့ အလုပ္တာ၀န္ေတြထဲမွာ အၿမဲပိေနတတ္ၾကတယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့လည္း တစ္စံုတစ္ေယာက္ၿခင္းစီရဲ့ တစ္သီးပုဂၢလ အာသီသေတြကို ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးေတာ့မ်ား ရာႏွုန္းၿပည့္ ၿဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္ေတာ့မွာလဲ။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >သူတို႕ခမ်ာ ေန႕မအားညမအား အလုပ္ယူနီေဖါင္းေတြထဲမွာ ႏွစ္ၿမဳပ္ေနရၿပီး သူတို႔ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အားလပ္ခ်ိန္ေတြကိုေတာင္ နိုင္ငံေတာ္အတြက္ ပံုအပ္ထားရတာဆိုေတာ့ ဘယ္လိုၿပစ္တင္ႀကိမ္းေမာင္းမွုမ်ိဳးကမွ သူတို႕နဲ႕ မထိုက္တန္ဘူးလို႕ သူကေတာ့ ထင္မိတာပါပဲ။ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ့ ကံၾကမၼာကိုယ္တိုင္ကိုယ္က ဆိုးရြားမြဲေတလြန္းေနေတာ့ သူတို႔ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ၾကိဳးစားၾကိဳးစား နိုင္ငံႀကီး မစင္တြင္းထဲက ေခြးတစ္ေကာင္လို လႈပ္ေလ၊ ၿမဳပ္ေလၿဖစ္ေနတာက ဒီေနရာမွာ သူတို႔မေၿပာနဲ႔ ဘုရားသခင္ႀကီးကိုယ္တိုင္ ဆင္းလာၿပီးလုပ္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ဘာမွတတ္နိုင္မယ္မထင္ဘူး။ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒါေပမယ့္ ေၿပာသာေၿပာေနရတယ္… ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ သူ႔လို သာမန္လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဘယ္လိုမွ ၀င္ေရာက္ေ၀ဖန္စြက္ဖက္ပိုင္ခြင့္ မ႐ွိတဲ့အရာဆိုေတာ့ “ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ေလ…သူတို႕လည္းသူတို႔ ဥာဏ္ရွိသေလာက္၊ ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စ ရွိသေလာက္ ရုန္းေပးေနၾကတာပဲ”ဆိုတဲ့ သမာရိုးက် ေကာက္ခ်က္မ်ိဳးခ်လိုက္တာေတာင္ သူ႔လို ရုိးရိုးလူတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔က ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို လြန္ေနလွပါၿပီ။ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ၿပီးေတာ့ ဒီေခတ္ထဲမွာ က်ဳပ္တို႔ေတြ လြတ္လပ္ေသာ နိုင္ငံသားေတြအၿဖစ္ ပိုၿပီးကံေကာင္းလာတာေတြလည္း ရွိေသးတယ္။ ဟို…လူေတြ အစိုးရကို တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ေ၀ဖန္လို႔ရတဲ့ မဟာအခြင့္အေရးႀကီး အၿပည့္အ၀ ရလာတာကို ေၿပာတာပါ။ မယံုရင္ ဟိုး…အတိတ္က သက္ဦးဆံံပိုင္ဘုရင္ေခတ္္ေတြကို ၿပန္သြားၾကည့္။ အဲဒီေခတ္ေတြမွာ ဘုရင္႔မ်က္ႏွာေတာ္ကို ေမာ့ႀကည့္ၿပီး ဘယ္လိုသာမန္လူတစ္ေယာက္ကမ်ား လက္အုပ္ခ်ီဖူးေမွ်ာ္ခြင့္ ဆိုတာ ႐ွိခဲ့ဘူးလို႔လည္း။ ၿပီးေတာ့ ဘုရင္ကို တိုးတိုးတိတ္တိတ္ေ၀ဖန္ဖို႔ မေၿပာနဲ႔ စိတ္ကူးထဲက ၿငိဳၿငင္ခဲ့ရင္ေတာင္ မေနာရာဇဒါဏ္ဆိုတာ သင့္ခဲ့ၾကတယ္မဟုတ္လား။ အခုဆို ဘုရင့္မ်က္ႏွာေတာ္ၾကည့္ၿပီး လူတန္းစားမေ႐ြး အားလံုး ေမာ္နိုင္ဖူးနိုင္ၾကၿပီေလ။ ၿပီးေတာ့ အစိုးရဆိုတာကို စိတ္ကူးေတြထဲကတင္ မကပဲ အၿပင္မွာ ပါးစပ္ကိုဖြင့္ဟၿပီး ၀စီကံေတြနဲ႔ေတာင္ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ေ၀ဖန္ခြင့္ေတြ ဘာေတြရလို႔။ ကဲ...မႏွိပ္လား။</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >( ၂ )</span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ထိုကဲ့သို႕ အရာရာကို အေကာင္းၿမင္တတ္ေသာ စိတ္ဓါတ္ကို အေဖ့ထံမွ သူ အေမြရခဲ့သည္။ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒါေပမယ့္ အဲဒီတစ္ခုထဲလား ဆိုေတာ့....မဟုတ္။ ဆင္းရဲၿခင္း ဆိုတဲ့အေမြကိုလည္း အေဖက လြဲေၿပာင္းေပးအပ္ခဲ့ေသးသည္။ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >“အေဖတို႕အေနနဲ႕ ဆင္းရဲၿပီးသားဆိုေတာ့ တၿခားသူေတြလို အၿမင့္ကၿပဳတ္က်မွာတို႕၊ စီးပြားဆုုတ္ယုတ္မွာတို႕၊ အထည္ၾကီးပ်က္ၿဖစ္မွာတို႕ကို ေတြးၿပီးပူေနစရာမလိုေတာ့ဘူးကြ…ငါ့သားရ။ အဓိက က တစ္ေန႕ထမင္းႏွစ္နပ္ မွန္မွန္စားေနရၿပီး အၿမဲစိတ္ခ်မ္းသာေနဖို႔ပဲ မဟုတ္လား”<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒါ… အေဖ အၿမဲေၿပာေနက် လက္သံုးစကားတစ္ခု။ သူ႕စကားႏွင့္အညီ အေဖက ၾကံဳရာက်ပန္းလုပ္ၿပီး သူ မေသခင္အထိ သူတို႔မိသားစုကို ထမင္းနပ္မွန္ေအာင္ လုပ္ကိုင္ေကြ်းေမြးသြားခဲ့သည္။ ဒါေတာင္ အေဖဦးေဆာင္တဲ့ သူတို႕မိသားစုက အဲဒီေခတ္က ရပ္ကြက္ထဲမွာ အဆင္းရဲဆံုးမိသားစု၀င္ နံပါတ္(၁)ကေန (၃)အတြင္း အၿမဲတမ္း ပံုမွန္ ဗိုလ္ဆြဲေနၾက။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔မွာ ထမင္းငတ္တယ္ဆိုတာေတာ့ မ႐ွိဘူးခဲ့။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒီလိုနဲ႔ အေဖဆံုးၿပီး သူ႕လက္ထက္လည္းေရာက္လာေရာ အေၿခအေနက လံုး၀ ေၿပာင္းၿပန္ၿဖစ္သြားခဲ့သည္။ ေဖေဖ့ လက္ထက္ကလို ထမင္းနပ္မွန္ေအာင္ မစားနိုင္ေတာ့ေပမယ့္ ရပ္ကြက္၏ အဆင္းရဲဆံုး မိသားစု၀င္စာရင္းကေတာ့ သူအလိုလို ရုန္းထြက္လာႏိုင္ခဲ့သည္။ သူ ထမင္း အငတ္ခံၿပီး ရသမွ်ေငြေတြ စုေနေဆာင္းေနလို႔ ခ်မ္းသာသြာတာလား ဆိုေတာ့ မဟုတ္။ ဂုဏ္ေက်းဇူး ႀကီးၿမတ္ေတာ္မူလွေသာ ဘုရားသခင္၏ လူတန္းစားညွိမွု၊ တနည္းအားၿဖင့္ တၿဖည္းၿဖည္း စကၠဴစုတ္ဆန္ဆန္လာေသာ ေငြေၾကးေဖာေယာင္မႈ သီအိုရီေၾကာင့္ သူတို႔ဆင္ေၿခဖုန္းရပ္ကြက္ေလးအတြင္း ဆင္းရဲသူအေရအတြက္ ေၾကာက္ခမန္းလိလိ တိုးပြားလာခဲ့ေသာေၾကာင့္ပင္ၿဖစ္သည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br />ထို႕ေၾကာင့္…သူ႕လက္ထဲမွာ တစ္ၿပားမွ ရွိမေနတာေတာင္ ဘယ္သူကမွ သူ႔ကို လူမြဲစာရင္းသြင္း၍ မရေတာ့။ ကံေကာင္းလိုက္ပံုမ်ား.........တစ္ႏိုင္ငံလံုး သူလိုကုိယ္လို မြဲေတေနတဲ့ကာလဆိုေတာ့ သူ႕ေဖေဖလက္ထက္ကလို ဆင္းရဲသားလို႕ အသမုတ္မခံ၊ အႏွိမ္မခံရေတာ့ပဲ သူလိုငါလို သာမန္လူဘ၀မွာ လူေမႊးလူေယာင္ ေၿပာင္ေၿပာင္နဲ႔ သူ လက္မေထာင္ ရင္ေကာ့ ႏိုင္္ခဲ့ၿပီ မဟုတ္လား။</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >(၃)</span><br /><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >မုန္တိုင္းက သူ႕အိမ္ဓနိမိုးေတြကို ခြာယူသြားတဲ့ညက သူ႕မိန္းမ မေငြေသြး စတုတၳေၿမာက္ရင္ေသြးေလး ကို ဥခ်ေပးခဲ့သည္။ မုန္တိုင္းကိုဖက္၍ လူ႔ေလာကထဲ ၀င္လာေသာ သူ႔သားကေလးကို သူက ေန႔နံေတြ ေထြေထြထူးထူး စဥ္းစားမေနေတာ့ပဲ မိုင္းတုန္ၿမိဳ႕သူ သူ႔အေမဇာတိေလးလည္းပါေအာင္ မုန္တိုင္းဟု အမည္ခပ္လွလွေလး ေပးခဲ့သည္။ ပထမသံုးေယာက္္က သမိီးေတြခ်ည္းပဲဆိုေတာ့ သားကေလးတစ္ေယာက္ လိုခ်င္ေနခဲ့တာ သူ႔မွာ တစ္ပိုင္းေသလွၿပီ။ ထို႕ေၾကာင့္လည္း တစ္ႏိုင္ငံလံုးက မုန္တိုင္းကို ၿပစ္တင္ၾကိမ္းေမာင္းရင္း ေအာ္ဟစ္ဆဲဆိုေနခ်ိန္မွာ သူက သားဦးေလး ေခၚေဆာင္ေပးလာတဲ့ ေက်းဇူး႐ွင္ႀကီးကို တိတ္တိတ္ေလးက်ိတ္ၿပီး ဦးေတြ၊ ဘာေတြခ်မိေနသည့္အၿပင္ ၎ႀကီး အသက္ရာေက်ာ္႐ွည္ဖို႔ ဆုမြန္ေကာင္းေတြ၊ ဘာေတြေတာင္ ေတာင္းေပးေနမိလိုက္ေသးသည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒါေပမယ့္…သိပ္မၾကာလိုက္။ အမိုးအကာမဲ့ေန၍ အတားအဆီးမ႐ွိ ၀င္ေရာက္လာေသာ ေလစိမ္း၏ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေထြးေပြ႔မွုေၾကာင့္ ေမြးကင္းစ ေမာင္မုန္တိုင္းေလး ညႀကီးမင္းႀကီး ေကာက္ကာငင္ကာ ဖ်ားေတာ့သည္။ ဒါေပမယ့္…ဒါကလည္း သိပ္အထူးဆန္းႀကီးေတာ့ မဟုတ္။ ကေလးဆိုတာ ဖ်ားတတ္နာတတ္တဲ့ အမ်ိဳးပဲမဟုတ္လား။ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >သူ႕မိန္းမ မေငြေသြးကေတာ့ သူ႕လိုမဟုတ္။ အရာရာတြင္ လြန္ကဲစြာ စိုးရိမ္တတ္လြန္းသူ ပီပီ ကေလးဖ်ားၿပီဆိုကတည္းက ေၿခမကိုင္မိလက္မကိုင္မိႏွင့္ ခရုဆားထိေနသလို မ်က္ရည္ၾကည္ေတြ မ်က္လံုးမွ ထြက္က်လာလိုက္၊ တြန္႔လိမ္ေကာက္ေကြးၿပီး ကေလးကို ခဏခဏစမ္းလိုက္ၿဖင့္ မပဒၵါက အေမေခၚရေလာက္ေအာင္ ပ်ာယာခပ္ပူေလာင္ေနခဲ့သည္။ ဒါကလည္း မဆန္းပါဘူး။ မိခင္ဆိုတာကလည္း ပူပန္တတ္တဲ့အမ်ိဳး မဟုတ္လား။ မိခင္တို႔ ဘာသာဘာ၀ သူမ စိတ္ပူေနခ်င္လည္း ႀကိဳက္သေလာက္သာ ပူေနပါေစ။ သူမရဲ႕နံေဘးမွာ အၿဖစ္မွန္ကို က်က်နန ခ်င့္ခ်ိန္သံုးသပ္ၿပီး ၿပႆနာကို ေခါင္းေအးေအးနဲ႔ ေၿဖ႐ွင္းတတ္တဲ့့ အေကာင္းၿမင္၀ါဒီ လင္ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ ႐ွိေနတယ္ဆိုက သူမကို ဒီထက္လြန္ကဲတဲ့ တံု႔ၿပန္မႈမ်ိဳးေတြေတာင္ လုပ္ခြင့္ၿပဳထားတယ္ဆိုတဲ့သေဘာ သက္ေရာက္ေနတယ္ မဟုတ္လား။ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒါေပမယ့္ ညႀကီး မင္းႀကီး ေကာက္ခါငင္ခါ ေဆးခန္းထသြားခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ အဆိုၿပဳခ်က္မ်ိဳးကိုေတာ့ သူ႕လက္ထဲမွာ တစ္ၿပားမွရွိမေနတာကို သိေနတဲ့ သူမ လာေရာက္၍ မတင္ၿပသင့္။ ဘယ္လိုမွမၿဖစ္ႏိုင္ဘူးေလ ။ ေဆးခန္းဆိုတာမ်ိဳးက ၿပတိုက္လို အလကား၀င္ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္လို႔ရတဲ့ ေနရာမ်ိဳးမွ မဟုတ္တာ။ မနက္မိုးလင္းမွ ခါတိုင္းလိုပဲ သူၾကံဳရာ အလုပ္တစ္ခုခုရွာ။ ညေနလုပ္ခေငြရလာေတာ့မွပဲ ေဆးခန္းအေၾကာင္း စိတ္ကူးစယဥ္ၾကတာေပါ့လို႔ ၿပန္ေၿပာလိုက္ေတာ့ သူ႔မိန္းမက သိပ္မေက်နပ္သလို၊ ဘာလိုလို။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ၿပီးေတာ့ အေၿခအေနက သိပ္အဆိုးၾကီးမဟုတ္ေလာက္ေတာ့ မနက္မိုးလင္းေလာက္ဆို ကေလးက သူ႔ဖာသာသူ အဖ်ားက်ခ်င္လည္း က်သြားႏိုင္တာပဲေလ။ အားလံုး ဘာမွ ကိုယ္တြယ္ထိေတြ႔စရာ မလိုပဲ အလိုလို ေလွ်ာေလွ်ာရူရူၿဖစ္သြားမယ့္ အရာေတြထဲမွာ မုန္တိုင္းေလး ေနမေကာင္းၿဖစ္တဲ့ ကိစၥလည္း ပါခ်င္ပါေနမွာေပါ့။ ဘယ္သူ ေၿပာနိုင္မွာလည္း။ အဲ့ဒါေၾကာင့္လည္း ဘာေတြမွ သိပ္ေထြေထြထူးထူး စိုးရိမ္ပူပန္မေနေတာ့ပဲ ေတာင္ေတြး ေၿမာက္ေတြး ခပ္လြင့္လြင့္ကေလး ဟိုဒီစဥ္းစားရင္း သူ ႏွစ္ႏွစ္ခ်ိဳက္ခ်ိဳက္ အိပ္စက္ၿပစ္လိုက္သည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အိပ္ေပ်ာ္တာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ၾကာသြားလည္း မသိ။ သူၿပန္ႏိုးလာေတာ့ ညက သူေရတြက္ေနခဲ့ေသာၾကယ္ေတြေတာင္ ေကာင္းကင္ယံ၌ မရွိေတာ့။ ဘာလိုလိုနဲ႔ မိုးေတာင္စဥ္စဥ္လင္းသြားၿပီပဲ။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >တစ္ညေနလံုး တေမွးမွ ေမွးစက္ထားပံုမရေသာ သူ႕မိန္းမ မေငြေသြးကေတာ့ မ်က္တြင္းေဟာက္ပက္ႏွင့္ ေမာင္မုန္တိုင္းေလးေဘးမွာ စိုးရိမ္တၾကီးထိုင္ငိုေနတုန္း။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >မ်က္ရည္စခပ္က်ဲက်ဲေတြကို လက္ဖမိုးႏွင့္ သုတ္ရင္း သူမက လွမ္း၍ ႏုတ္ခြန္းဆက္သသည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >“ရွင္ႏိုးၿပီလား”<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >မ်က္ေခ်းဖတ္ခပ္ၿပစ္ၿပစ္ေတြကို လက္ညိဳးနွင့္ ပြတ္ရင္း သူကလည္း ၿပန္လည္၍ခြန္းတုန္႔ၿပန္လိုက္သည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >“အင္း”<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >“ကေလးက တစ္ကိုယ္လံုးပူၿခစ္ေတာက္ေနတာပဲရွင္။ ၿဖစ္ႏိုင္ရင္ က်မ အခုခ်က္ခ်င္းေတာင္ ေဆးခန္းထသြားလိုက္ခ်င္တယ္”<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >တစ္ခါတစ္ေလ သူ႕မိန္းမကလည္းရီရသည္။ ကိုယ္ပူလို႔ ေနမေကာင္းၿဖစ္ေနပါတယ္ဆိုမွ ကေလးက ဘယ္လိုလုပ္ ေအးစက္ေနမွာလဲဲ ။ အနည္းနဲ႕အမ်ားေတာ့ ပူေနမွာေပါ့။ ဒါကထားပါ။ သူမ မိခင္စိတ္မြန္ထူၿပီးေၿပာတာဆိုေတာ့………။ ဒါေပမယ့္ ေဆးခန္းသြားၿပခ်င္ေနတယ္ဆုိေတာ့ ဘယ္မွာလည္းေဆးခန္းၿပဖို႔ ပိုက္ဆံ။ ၿပီးေတာ့ ေဆးခန္းဆိုိလိ္ု႔ သူတို႕ရပ္ကြက္ထိပ္က “အေၾကြးမရပါ”လို႔ ဆိုင္းဘုတ္ခ်ိတ္ထားတတ္တဲ့ ေဒါက္တာေငြခင္ရဲ႕ ေငြမ်ား၊သားမေသေဆးခန္းပဲ ဒီအခ်ိန္ ဖြင့္တတ္တာ မဟုတ္လား။ ေငြမရွိပဲသူ႕ေဆးခန္းသြားဖို႔ဆိုတာက ေရမပါပဲ ေရေႏြးအိုးတည္တဲ့ ကိစၥလို ဘယ္လိုမွမၿဖစ္ႏို္င္။ ၿပီးေတာ့ ေစာေစာစီးစီး အဆဲအဆိုခံရဖို႔ကလည္း မ်ားေနသည္။ ရုိက္ပုတ္အလြတ္ မခံရရင္ေတာင္ကံေကာင္း။ ဒါကိုသူ႕မိန္းမကလည္းမသိမဟုတ္။ ကေလးအေပၚ အစိုးရိမ္လြန္ေန၍ ေၿပာမိေၿပာရာ ေလွ်ာက္ေၿပာေနၿခင္းၿဖစ္သည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >“ေအးပါမိန္းမရာ…ညေန ငါပိုက္ဆံရလာရင္ သြားၾကတာေပါ့”<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >“ဒီၾကားထ ဲမင္းလည္း အဆင္ေၿပရင္တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီက လွည့္ထားလိုက္ေပါ့။ ညေနငါၿပန္လာမွ အတိုးေလး၊ ဘာေလးနဲ႔ ၿပန္ဆပ္တာေပါ့”<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >သူကို ကေလးကို ဂ႐ုမစိုက္ဘူး ဟု သူ႔မိန္းမ အၿပစ္တင္မည္စိုး၍ ေၿပာသာေၿပာလိုက္ရသည္္။ ဒီအနီးအနားပါတ္၀န္းက်င္က သူတို႔ႏွင့္ ပါတ္သက္ေနသမွ် လူေတြအားလံုး သူလိုကိုယ္လို ၿပာပံုလွ်က္ေနတဲ့ေကာင္ေတြ ခ်ည္းပဲဆိုေတာ့ သူ စကားသာ အဖတ္တင္သြားေၾကာင္းကိုလည္း သိေနသည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >“အရမ္းလည္းစိတ္ပူမေနပါနဲ႕ကြာ။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ညေနက်ရင္ အားလံုးအဆင္ေၿပသြားမွာပါ”<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >“ပူရတယ္ေတာ္ေရ…ပူရတယ္….႐ွင့္ေၿပာလိုက္ရင္ ဒါမ်ိဳးႀကီးပဲ” ဟုသူ႔အား ခပ္ဆတ္ဆတ္ ခြန္းတုန္႔ၿပန္ရင္း ကေလးဘ၀၏ အၿမင့္မားဆံုး စည္းစိမ္ယူေနေသာ သူ႔ သမီးၾကီးသံုးေယာက္ကို သူမ အိပ္ယာမွႏိူး၏။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >သူ႕သမီးေတြ အိပ္မႈံစံုမႊားၿဖင့္ ထလာၾကၿပီး အိမ္ေရွ႕ကြပ္ၿပစ္ေပၚတြင္ ၿပန္ေနရာယူကာ အိပ္သြားၾကၿပန္သည္။ ကိစၥမရွိ။ အိပ္ခ်င္သေလာက္သာအိပ္ၾကပါေစ။ သူတို႔အတြက္ ေငြမကုန္တဲ့ ေစ်းအေပါ ဆံုးစည္းစိမ္ကလည္း ဒါေလးပဲရွိတာမဟုတ္လား။ ၿပီးေတာ့ မေငြေသြး သူတို႔ကို ႏိႈွးတယ္ဆိုတာကလည္း သူတို႔ကိုနိုးတာမဟုတ္။ သူတို႔ႏွင့္ အတူ အိပ္ေမာၾကေနၾကသည့္ ေစာင္ႏွင့္ ေခါင္းအံုးမ်ားကို နိုးၿခင္းသာၿဖစ္သည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><span style="font-size:0;"></span>ဆက္လက္ငိုက္ၿမည္းခ်င္ေသးသည့္ပံု ေပါက္ေနၾကသည့္ တစ္အိမ္လံုးမွ ရွိရွိသမွ်ေစာင္ေတြ၊ ေခါင္းအုံးေတြအားလံုးကို သူ႔မိန္းမလိုက္တစ္ေယာက္ <span style="font-size:0;"></span>ခပ္နာနာကေလး လိုက္ပုတ္ၿပီး လန္းဆန္းသြားေအာင္ ဖံုေတြခါထုတ္ေနၿခင္းၿဖစ္သည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ သူမ အားလံုးကို သပ္ရပ္ ညီညာစြာေခါက္လိုက္ၿပီး ပီနံအိတ္ခြံအလြတ္တစ္လံုးထဲသို႔ ညင္သာစြာ ေလွ်ာထည့္လိုက္သည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><span style="font-size:0;"></span>ၿပီးေတာ့<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >“ကေလးကို ခဏၾကည့္ထားလိုက္ပါ ေတာ္ေရ။ က်မလုပ္စရာရွိတာေလးေတြ သြားလုပ္လိုက္ဦးမယ္” ဟု ၀ါက်င္က်င္သြားေတြကို မီးေသြးခဲၿဖင့္ ၿခစ္ေနေသာ သူ႔ဘက္ကိုလွည့္ေအာ္လိုက္ၿပီး ကေလးကို စိတ္မခ်တစ္ခ်ၿဖင့္ ၾကည့္ကာ သူမ အိမ္ေပၚမွ ဆင္းသြားေတာ့သည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >“ေအး…ေအး….စိတ္ခ်….မိန္းမရ”<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ခါးဖန္႔ဖန္႔အရသာကို ေရႏွင့္ ပလုပ္က်င္းထုတ္ရင္း သူ ဗလံုးဗေထြးႀကီး ၿပန္ေအာ္ေၿပာလိုက္သည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အဲ့ဒီေစာင္ေတြ၊ ေခါင္းဦးေတြဆိုတာက သူတို႔မိသားစု ရွားရွားပါးပါး ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ ရတနာေတြ။ အခု ထိုရတနာပစၥည္းေတြကို လံုၿခံဳစိတ္ခ်ရသည့္ လွ်ိဳ႕၀ွက္ ဘဏ္တိုက္တစ္ခုသို႔ သြားေရာက္ အပ္ႏွံဖို႔ သူ႔မိန္းမ အိမ္ေပၚကဆင္းသြားၿခင္းပင္ၿဖစ္သည္။ သူတို႔ရပ္ကြက္ထဲမွာ လွ်ိဳ႕၀ွက္ေသာ ဘဏ္လုပ္ငန္းေတြ ဒုႏွင့္ေဒး႐ွိ၏။ လ်ိဳ႕၀ွက္ေသာ ဘဏ္ဆိုတာ တရားမ၀င္ အေပါင္ဆိုင္ကို သူတို႔အရပ္ထဲမွာ စကား၀ွက္သံုး၍ ေခၚၾကခ်င္းၿဖစ္သည္။ ထိုလွ်ိဳ႕၀ွက္ေသာ အေပါင္ဆိုင္မ်ားႏွင့္ ဆက္စပ္ပတ္သက္ေနခဲ့ရသည္မွာ သူတို႔လင္မယား ညားကာစမွ ယေန႔ထိတိုင္ေအာင္ပဲ ၿဖစ္သည္။ တရက္စာ အတိုးႏူန္းက တခါတရံ၌ ပစၥည္းတန္ဖိုးထက္ပင္ မ်ားေနတတ္ေသာ္လည္း ခါလီ မနက္ခင္းေတြကို အသက္သြင္းဖို႔ အၿခားနည္းလမ္းေတြ ႐ွာမရေတာ့လည္း ဒီလက္လွမ္းမွီ အသားက်ေနတဲ့ အလုပ္ေလးကိုပဲ သူတို႔ ထပ္ခါထပ္ခါလုပ္မိေနၾကေတာ့တာေပါ့။ ဒီလိုမွ မလုပ္ရင္ ေန႔တိုင္း မနက္အိပ္ယာထခ်ိန္ကေန ညေနေစာင္း သူေငြ႐ွာၿပီး အိမ္ၿပန္လာတဲ့အခ်ိန္အထိ သူ႔မိသားစု ဗိုက္ေမွာက္ၿပီး ေနၾကရုံပါပဲ။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒါေပမယ့္ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ ဘ၀ကို အေႄကြးယူၿခင္းနဲ႔ စတင္တယ္ဆိုတာ အၿခားတစ္ဖက္ကၾကည့္ၿပန္ေတာ့လည္း မနက္ခင္းတိုင္းမွာ အၿခားသူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ယံုၾကည္မႈနဲ႔ ဘ၀ကို စတင္တာမ်ိဳး ၿဖစ္ေနၿပန္တယ္။ အမွန္ေတာ့ ဒီေစာင္ေလးေတြ၊ ေခါင္းအံုးေလးေတြကို ခုတံုးလုပ္ၿပီး ေႄကြး႐ွင္နဲ႔ သူတို႔တစ္ေတြ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ ယံုၾကည္မႈ ေန႔စဥ္ခိုင္မာသထက္ခိုင္မာေအာင္ ႀကိဳးစားလာခဲ့ၾကတာ ခုဆိုႏွစ္ေပါင္းေတာင္ အေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီေပါ့။ အဲံဒီ ယံုၾကည္မႈအတြက္ သူ႔ဖက္က ေပးဆပ္ရတဲ့ အရင္းအႏွီးကေတာ့ ေန႔စဥ္ အတိုးေလးမွန္မွန္ဆက္သေနရၿခင္းပါပဲ။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အဆင္ေၿပေနၾကရင္ၿပီးတာပဲ မဟုတ္လား။ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >သူတို႔ရဲ႕ အိပ္ယာ၀င္ပစၥည္းအေဟာင္းေလးေတြက တန္ဖိုးအေနနဲ႔ တြက္ၾကည့္ရင္ ဘာမွေတာ့ မၿဖစ္ေလာက္ေပမယ့္ ေစာင္၊ ေခါင္းအံုးမပါပဲ အိပ္ေနရတဲ့သူေတြေတာင္ရွိေနတဲ့ေခတ္ဆိုေတာ့ သူ႔တန္ဖိုးႏွင့္သူကေတာ့ရွိေနၾကေသးသည္။ ေပါင္ႏွံခက တစ္ပဲေၿခာက္ၿပားေလာက္ပဲရတယ္ဆိုေပမယ့္ သူအလုပ္သြား ထမင္းဘူးထည့္ဖို႕နဲ႕ သူ႕မိသားစုမနက္စာ၊ ေန႔လယ္စာေပါင္းစားဖို႕ ဆန္ႏို႔ဆီဗူးႏွစ္လံုးေလာက္ေတာ့ ၀ယ္ႏိုင္ေသးသည္။ သူညေန ၾကံဳရာက်ပန္းအလုပ္တစ္ခုခု အဆင္ေၿပလို႔ ပိုက္ဆံေတြ အဆင္ေၿပလာမွ ဒါေတြကို ညဘက္ေက်ာခင္းဖို႔ ၿပန္ေရြးလိုက္ရံုပါပဲ။ ဘာခက္တာမွတ္လို႔။ ဒီလိုနဲ႔ သူတို႔ အိမ္ေထာင္သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ေငြကို ကလဖန္ထိုးၿပီး လည္ပတ္လာခဲ့တာ အဆင္ကိုေၿပေနၾကတာပဲ မဟုတ္လား။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ၿပီးေတာ့ ေန႔လည္ေန႕ခင္း ဒီေစာင္ေတြေခါင္းအံုးေတြက အိမ္မွာ အပိုေတြၿဖစ္ေနမယ့္အတူတူ ကမာၻ႔၀င္ေငြလည္ပတ္စီးဆင္းမွုၾကီးထဲမွာ တစိတ္တေဒသပါ၀င္တဲ့ အေနနဲ႔ အေပါင္ဆိုင္သြားပို႔ထားတာက ပိုမိုသင့္ေလွ်ာ္မေနေပဘူးလား။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒါမ်ိဳးေတြလုပ္ေနတာ ဒီရပ္ကြက္ထဲမွာ သူတို႔မိသားစု တစ္ခုထဲေတာ့ မဟုတ္။ သူသိသမွ် တစ္ရပ္ကြက္လံုးက ဆင္းရဲခ်မ္းသာ လူတန္းစားမေရြး ဒီလိုလည္ပတ္ေနၾကသည္ခ်ည္းၿဖစ္သည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >တစ္ခုေတာ့ နဲနဲကြဲၿပားသည္။ ေရႊေငြ၀တ္ႏိုင္တဲ့လူေတြကေတာ့ အမိန္႕ရေပါင္ဆိုင္လို တရား၀င္ေနရာမ်ိဳးကိုသြားၾကၿပီး သူတို႔လိုသာမန္လူတန္းစားေတြကေတာ့ တိုးတိုးတိတ္တိတ္အေပါင္ဆိုင္ေတြႏွင့္သာ လွ်ိဳ႕၀ွက္အလြမ္းသင့္ရသည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ ဘုရားသခင္၏က႐ုဏာစြက္ေသာ လူတန္းစားညိွမွုေၾကာင့္ သာမန္ဆင္းရဲသားလူတန္းစာေတြ တၿဖည္းၿဖည္းမ်ားလာေလ၊ လူေတြ အဖိုးတန္ပစၥည္းဥစၥာပိုင္ဆိုင္မွုနည္းသြားေလေလ ၿဖစ္လာေသာေၾကာင့္ ေရႊေငြႏွင့္အဖိုးတန္ပစၥည္းဥစၥာတို႔ကိုသာ လက္ခံေသာအမိန္႕ရအေပါင္ဆိုင္ၾကီးမ်ား၏ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတို႔ သိသိသာသာထိုးက်လာၿပီး ဟိုတစ္စုဒီတစ္စု တိုးတိုးတိတ္တိတ္ေပၚလာသည့္ လွ်ိဳ႕၀ွက္ေသာအေပါင္ဆိုင္ေတြ သူတို႔အရပ္ထဲ၌ ပို၍ေခတ္စားလာသည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >တိုးတိုးတိတ္တိတ္ အေပါင္ဆိုင္ေတြရဲ႕ စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းေတြ ေၾကာက္ခမန္းလိလိ တြင္က်ယ္လာတာလည္း မေၿပာနဲ႔။ သူတို႔က အပ္ကအစ ေဆးလိပ္ၿပာခြက္အဆံုး တိုလီမုန္႔စေတြ အားလံုးလိုလိုကို အေပါင္ခံ အပ္ႏွံခြင့္ ေပးေနၾကတာကိုး။ အဲ့ဒါေတြေၾကာင့္လည္း လာေရာက္ေပါင္ႏွံတဲ့ပစၥည္းေတြက တခါတရံ ကိုယ္မေတြးထားမိဘူးေလာက္ေအာင္ပင္ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ ေကာင္းလွ၏။<span style="color:red;"> </span><span style="color:black;">ဒီေန႔ ထမင္းၿဖဴကို ဆားနဲ႔ပဲ နယ္စားၾကမွာၿဖစ္လို႔ ငရုတ္သီးေထာင္းစရာမလို အပိုၿဖစ္ေနတဲ့ ငါးရုပ္က်ည္ေပြ႕လိုအရာကို လာေရာက္ေပါင္ႏွံသူကိုလည္း သူေတြ႔ဖူးသည္။</span><span style="color:red;"> </span><span style="color:black;">ဒီေန႕အိမ္အၿပင္ထြက္စရာ ကိစၥမ႐ွိလို႔ အပိုၿဖစ္ေနတဲ့ တစ္ရံထဲေသာ ဖိနပ္စုတ္ကို လာေရာက္ေပါင္ႏွံသူကိုလည္း သူေတြ႔ဖူးသည္။ သြားတိုက္ေဆး အသစ္ထပ္မ၀ယ္နိုင္လို႔ အပိုၿဖစ္ေနတဲ့ သြားပြတ္တံ လာေရာက္ ေပါင္ႏွံသူတစ္ဦးကိုေတာင္ ႐ွား႐ွားပါးပါး သူတစ္ခါေတြ႔ဘူး၏။ </span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒါ...သူတို႕သာမန္လူတန္းစားေတြရဲ့ သမားရိုးက်ၿဖစ္လြန္းေနတဲ့ ၀င္ေငြလည္ပတ္စီးဆင္းမွုပါပဲ။ ကိုယ့္အတြက္ ဒီေန႕အသံုးမ၀င္ၿဖစ္ေနတဲ့ပစၥည္းတစ္ခုကို အခ်ိန္မေရြးအသံုး၀င္တဲ့ေငြစအနည္းငယ္နဲ႔ ေခတၱလဲလွယ္ထားတဲ့ အလုပ္ေလာက္အသံုးက်တဲ့ကိစၥ ဒီကမာၻမွာ ဘာမ်ားရွိဦးမွာတုန္း။ ၿပီးေတာ့ ဒီလိုနဲ႔ပဲ သူတို႔အားလံုး ေန႔ရက္ေတြကို ေအာင္ၿမင္စြာ ၿဖတ္သန္းေနၾကတာပဲမဟုတ္လား။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အက်ိဳးမယုတ္ၾကတဲ့အတြက္ ဒါ ေကာင္းခ်ီးေပးရမယ့္ ကိစၥတစ္ခုပဲေပါ့။ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ေတြးေတာေနစဥ္မွာပဲ ႐ွပ္ၿပာ႐ွပ္ၿပာေၿခသံေတြေပး၍ သူ႕မိန္းမ မေငြေသြး အၿပင္မွၿပန္ေရာက္လာသည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >“ေစာင္ေတြ၊ ေခါင္းအံုးေတြက အေရာင္ပိုလြင့္သြားလို႔တဲ့ အရင္ေန႕ေတြကေလာက္ ေစ်းမရခဲ့ဘူး ေတာ္ေရ”<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >“ၿပီးေတာ့ ကေလးကိုေဆးခန္းမၿပခင္တိုက္ဖုိ႔ ကြမ္းရြက္နဲနဲနဲ႔ ဆရာေမာင္ေဆးနီမွုဳုန္႔ တစ္ထုပ္လည္း ၀ယ္လိုက္ရေတာ့့ ဆန္ေတာင္အရင္လို နို႔ဆီဗူးႏွစ္ဗူး၀ယ္ရေအာင္ ပိုက္ဆံက မေလာက္ေတာ့ဘူး႐ွင့္”<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အင္းေလ......ညတိုင္းဆက္တိုက္ အိပ္ေနရတဲ့ေစာင္ေတြ၊ ေခါင္းအံုးေတြဆိုေတာ့လည္း ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် တၿဖည္းၿဖည္း ေဟာင္းႏြမ္းစိတ္ ၀င္လာတယ္ဆိုတာက သခၤါရ သေဘာတရားရဲ႕အလိုေတာ္က်အတိုင္းပဲ မဟုတ္လား။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ေလ<span class="translclass">။ </span><span style="font-size:0;"></span>ေက်းဇူး႐ွင္ အေပါင္ဆိုင္ေတြက ဒါေတြကိုေတာင္ သေဘာထားႀကီးႀကီးနဲ႔ ဆက္လက္လက္ခံေနေသးတယ္ဆိုေတာ့ ဒါ သူတို႔ကို ဆက္လက္ယံုၾကည္ေနေသးတယ္ဆိုတာကို ၿပေနတဲ့သေဘာပဲေပါ့။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ၿပီးေတာ့ သူ႕မိန္းမကလည္း ဘယ္ဆိုးလို႕တုန္း။ ကေလးအတြက္ေဆးၿမီးတိုေတြ၊ ဘာေတြေတာင္၀ယ္လို႕။ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >လက္က်န္ထရံမွ ထရံစအခ်ိဳ႕ကို ခ်ိဳးယူၿပီး သူ႕မိန္းမ မီးေမႊးကာ ထမင္းအိုးတည္ေနၿပီ။ အင္းေလ။ ထရံတစ္ခုလံုးအသစ္၀ယ္ထည့္ရမယ့္ အတူတူေတာ့ ေလာေလာဆယ္ ထင္းဖိုးသက္သာတာေပါ့။ ဟင္းအတြက္ကလည္း ေခါင္းေၿခာက္စရာဘာလိုလို႔လဲ။ မေနကက လက္က်န္ ငါးပိေထာင္းနည္းနည္းရွိေနေသးတယ္ေလ။ ကဲ…သူ႔အတြက္ စိတ္ညစ္ညဴးေနာက္က်ိစရာ ဘာမ်ားက်န္ေသးလို႔တုန္း။ အားလံုး ေလွ်ာေလွ်ာ႐ႈရႈကိုၿဖစ္လို႔ ….ဘာဆိုဘာမွ ပူစရာမ႐ွိေလာက္ေအာင္ပါပဲလား။ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အလုပ္႐ွာထြက္ဖို႔ သူအိမ္ေပၚက မဆင္းခင္ သားငယ္ေမာင္မုန္တိုင္းေလးကို ခပ္ဖြဖြေပြ႕ခ်ီလိုက္သည္။ မီးေသြးခဲတစ္ခဲ ေကာက္ကိုင္လိုက္မိသလို သူ႕လက္ေတြ ခ်က္ၿခင္းထူပူသြားရာကေနတဆင့္ သူ႔စိတ္ေတြထဲတြင္လည္း ထစ္ကနည္းလိုက္ပူမိသြားသည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ေအာ္…ဒါေၾကာင့္လည္းသူ႕မိန္းမအစိုးရိမ္လြန္ေနတာကိုး။ ကေလးက ေၾကာက္ခမန္းလိလိ ပူခ်စ္ေတာက္ေနသည္။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ေလ။ ညေန သူေငြပါလာလို႔ ေဆးခန္းသြားၿပလိုက္ရင္ေတာ့ အားလံုးအဆင္ေၿပသြားမွာပဲ မဟုတ္လား။ ခုနကတိုက္ထားတဲ့ ဆရာေမာင္ေဆးနီမွုဳန္႔နဲ႔ ကြမ္းရြက္ၿပဳတ္ရည္ တန္ခိုးကလည္း ခုထိမၿပေသးဘူးထင္တယ္။ ခဏၾကာလို႔ တန္ခိုးၿပလာရင္ေတာ့ သားေလး ကိုယ္ပူ႐ွိန္ က်ခ်င္လည္း ၿပန္က်သြားနိုင္တာပဲေလ။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဤသို႔ၿဖင့္ အ႐ုိးစြဲအက်င္႔ပါေနၿပီ ၿဖစ္ေသာ အေကာင္းၿမင္စိတ္က သူ႔ရင္ထဲမွာ တဒဂၤၿမင့္တက္လာတဲ့ ပူေလာင္မႈဒီေရကို စိုးရိမ္ေရမွတ္ေအာက္ ခ်က္ခ်င္းၿပန္လည္ဆြဲခ်သြားၿပန္သည္။ ဒီလိုနဲ႔ အလုပ္႐ွာထြက္ရန္ အိမ္ေပၚက စိတ္ေအးလက္ေအးနဲ႔ ဆင္းဖို႔္ သူအဆင္သင့္ၿဖစ္ေနၿပီေပါ့။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ထမင္းအၿဖဴထည္ေပၚ ငါးပိေထာင္းနဲနဲအဖ်ားဆြတ္ထားတဲ့ ေလာကဓံအထုအေထာင္းခံ ဒန္ခ်ိဳင့္ပိန္ပိန္ ကိုဆြဲၿပီး သူအိမ္ေပၚကဆင္းေနတုန္း သူ႕မိန္းမကလွမ္းမွာသည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >“ၿဖစ္ႏိုင္ရင္ ေစာေစာေလးရေအာင္ ၿပန္လာခဲ့ပါရွင္”<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >“ကေလးအတြက္ က်မအရမ္းစိတ္ပူလို႕”<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >“ေအးပါမိန္းမရ…သိပ္လည္း စိုးရိမ္မေနပါနဲ႕။ ငါမေမွာင္ခင္ အေရာက္ၿပန္လာခဲ့ပါ့မယ္။ ဒါပဲေဟ့…ငါသြားၿပီ”<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >( ၄ )<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒီလိုႏွင့္ ကဏန္းတစ္ေကာင္လို ယက္ကန္ယက္ကန္ႏွင့္ ဒ႐ြတ္ဆြဲရင္း ဇီးကြက္တစ္ေကာင္လို အေတြးစေတြဖြာကာ လမ္းမေတြေပၚသို႔ သူ ေရာက္လာခဲ့သည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >တကယ္ဆို မေငြေသြးနဲ႔ သူ အိမ္ေထာင္က်တာ ေလးႏွစ္ေလာက္ပဲရွိေသးသည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ထမင္းနပ္မွန္တဲ့ အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀ၿဖစ္လာဖို႔ ၾကိဳးစားေနရတာနဲ႕ သူတို႔မွာ အပိုေငြရယ္လို႔ စုမေနနိုင္ခဲ့ၾကဘူး။ အဲ့ဒါေၾကာင့္လည္း ရုပ္ရွင္ၾကည့္တာတို႔၊ ေပွ်ာ္ပြဲစားထြက္တာတို႔ စတဲ့ ဘယ္လိုဇိမ္ခံလုပ္ငန္းမ်ိဳးေတြမွာမွ သူတို႔ေတြ မပါ၀င္ မပတ္သက္နိုင္ခဲ့ၾကဘူး။ အဲဒီေတာ့လည္း အလုပ္သိမ္းၿပီဆိုတာနဲ႔ သူအိမ္ကိုပဲ တန္းတန္းမတ္မတ္ၿပန္ၿပီး သူ႔ရဲ႕ ညဦးပိုင္း အားလပ္ခ်ိန္ေတြကို သူ႔မိန္းမနားမွာပဲထိုင္ၿပီး မကုန္ကုန္ေအာင္ ၿဖဳန္းရေတာ့တာေပါ့။ ရွက္ရွက္နဲ႔ေၿပာရရင္ေတာ့ ....ဒါ..... ေငြေၾကး္သံုးစြဲစရာမလိုတဲ့့ ေလာကရဲ႕ အဆင့္အၿမင့္ဆံုးေသာ စည္းစိမ္တစ္ခုပါပဲ။ အက်ိဳးဆက္အေနနဲ႔ကေတာ့ ေလးႏွစ္အတြင္းမွာ ကေလး၄ေယာက္ ရလာၿခင္းပဲေပါ့။ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ေလ တစ္ခ်ိဳ႕ဆိုရင္ အိမ္ေထာင္သက္ (၁၀)ႏွစ္၊ ႏွစ္(၂၀)ၿပည့္တာေတာင္ ကေလးတစ္ေယာက္မရၾကေသးဘူးဆိုေတာ့ ဒါသူတို႔ လင္မယားေတြ ကံေကာင္းတာပါပဲ။<span style="font-size:0;"> </span>ေကြ်းစရာပါးစပ္ေပါက္ နဲနဲတိုးလာတာကလည္း သိပ္ကိစၥမရွိပါဘူး။ သူအရင္ကထက္ ပိုၿပီး အလုပ္နဲန ဲၾကိဳးစားလိုက္ရံုနဲ႔ ဒီကိစၥကလည္း သူ႔အလိုလို အဆင္ေၿပသြားမွာပဲ မဟုတ္လား။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အလုပ္ဆိုလို႔ သာမန္ဆင္းရဲသားေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အလုပ္မွန္သမွ် အားလံုးလိုလို သူ အစံုလုပ္ခဲ့ဖူးသည္။ ဒါေပမယ့္ ၿမင္းလွည္းေမာင္းသမား၊ အုန္းပင္တက္သမား၊ ေၿမက်င္းတူးသမား၊ လက္သမားစတဲ႔ ဂုဏ္ပုဒ္တစ္ခုခု တတ္ၿပီးသူ႔ကို ေခၚဆိုရေလာက္ေအာင္လည္း သူက ဘာအလုပ္တစ္ခုကိုမွ စြဲၿမဲၿမဲမလုပ္ဖူးခဲ့။ ေခတ္စနစ္ကိုလိုက္ၿပီး ေရၾကည္ရာၿမက္ႏုရာ မီးစင္ၾကည့္၍ ကတတ္ေသာ အေထြေထြသမားေတာ္ႀကီးလို႔ သူကေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူ က်ိတ္၍နာမည္ေပးထားသည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒါေပမယ့္ အခုက မုန္တိုင္းလြန္ေခတ္ဆိုေတာ့ ရန္ကုန္မွာ အိမ္ေခါင္မိုး မိုးတဲ့အလုပ္ေတြ ေခတ္စားေနသည္။ <span style="color:black;">အဲဒီေတာ့ ေလာေလာဆယ္ ဒီအခ်ိန္မွာ ေယဘုယက်လြန္းတဲ့ အေထြေထြသမားေတာ္လို႔ သူ႔ကိုယ္သူ ေခၚတာထက္ ေခါင္မိုးမိုးဆရာ ဟူု၍ ပိုမိုတိက်ေသာ ယာယီနာမ၀ိေသသတစ္ခု ေပးထားတာက ပိုသင့္ေလွ်ာ္ေနလိမ့္မည္။</span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒီလိုနဲ႔ တလမ္း၀င္ တလမ္းထြက္ ေၿခဦးတည့္ရာ ေလွ်ာက္ရင္း သူၾကံဳသလို လွည့္ပတ္ေတြးေနလိုက္တာ သူထြက္လာတဲ့ အဓိကကိစၥကိုေတာင္ သူေမ့သလိုၿဖစ္သြားသည္။ ဟုတ္သားပဲ။ ငါ အလုပ္တစ္ခု ရွာရဦးမွာပါလား။ ဟိုဟို ဒီဒီ လမ္းမေပၚကေန သူမ်က္စိေတြ ကစားၿပစ္လိုက္သည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အခ်ိဳ႕အိမ္ေတြကေတာ့ မိုးၿပီးေနၾကၿပီ။ အခ်ိဳ႕ကလည္း ကိုယ့္ဖာသာ မိုးလို႔ ေကာင္းတုန္း။ နဲနဲ အဆင္ေၿပပံုရတဲ့ အိမ္တစ္ခ်ိဳ႕သာ သူ႔လို က်ဘမ္း အမိုးမိုးဆရာေတြကို ငွားၿပီး မိုးေနတာ ေတြ႔ရသည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >"အိမ္ေခါက္မိုးေတြ မိုးၾကဦးမလားဗ်ိဳ႕။ သြပ္နဲ႔ပဲ မိုးမိုး၊ ဓနိနဲ႔ပဲ မိုးမိုး ေစ်းေပါေပါ လက္ရာေကာင္းေကာင္းနဲ႔ စိတ္ၾကိဳက္မိုးေပးေနတယ္ေနာ္”<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ေခါင္မိုးေတြ ဆလံသေနေသာ အိမ္ေတြေရွ႕ေရာက္လွ်င္ေတာ့ သူ သာမန္ထက္ပို၍ က်ယ္ေလာင္စြာ ေအာ္ၿပစ္လိုက္သည္။ ဒါေပမယ့္ လာပါဦးဆရာေရလို႔ေတာ့ သူ႔ကို ဘယ္သူ႔မွ ထြက္မေခၚၾက။ အင္းေလ...ေန႔လယ္ေန႔ခင္း ငိုက္ၿမွည္းေနၾကလို႔ မၾကားတာလည္း ၿဖစ္နိုင္တာပဲ။ သူအစီအစဥ္ေၿပာင္းရေတာ့မည္။ လမ္းေပၚက ဒီလိုၾကံဳးေအာ္ေနမည့္ အစား တစ္အိမ္တက္ဆင္း လိုက္၍ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးၾကည့္မည္။ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဤသို႔ၿဖင့္ ေခါက္မိုးေဟာင္းေလာင္းၿဖစ္ေနေသာ အိမ္တစ္အိမ္ကို သူအရင္ေရြးခ်ယ္၍ တန္းတန္းမတ္မတ္ႀကီး ၀င္သြားလိုက္သည္။ နံရုိးအၿပိဳင္းၿပိဳင္းထေနေသာ အိမ္ေရွ႕တည့္တည့္တြင္ေတာ့ က်ီးကန္းလို မ်က္ႏွာေပါက္ႏွင့္ လူတစ္ေယာက္ စာေၿခာက္ရုပ္တစ္ရုပ္လို သုန္သုန္မႈံမႈံၿဖင့္ ရပ္ေနသည္။ သူ႔ကိုၿမင္ေတာ့ " ဘာကိစၥလဲကြ " ဟု ခပ္ၿပတ္ၿပတ္ လွမ္း အာ သည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >" ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္က ေခါက္မိုးၿပင္ဆရာပါ။ ဆရာႀကီးအိမ္မိုးဖို႔ အကူအညီေတြ၊ ဘာေတြမ်ား လိုမလားလို႔။ မိုးခ ကိုလည္း သံတစ္ေခ်ာင္း၊ ဓနိတစ္ဖက္စာပဲ ယူပါတယ္။ ဆရာႀကီးၾကည့္ရတာ ေခါက္မိုး ကူမိုးေပးမယ့္လူ မ႐ွိလို႔ စိတ္ဓါတ္က်ေနတဲ့ ပံုပဲ။ ဘာမွ မပူနဲ႔ေတာ့ ဆရာႀကီးေရ။ အခု ဆရာႀကီးကို ကူညီဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္လာပါၿပီ "<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >" ေဟ့ေကာင္...စိတ္ညစ္ရတဲ့ အထဲ မင္းက ဘာေတြလာၿပီး ၿမည္တြန္ေတာက္တီးေနတာလည္း။ လူမရလို႔ မဟုတ္ဘူးကြ…နားလည္လား။ ဒီမနက္ တစ္မနက္လံုး မင္းလိုေကာင္ေတြ ၀င္၀င္ေမးတာ မင္းနဲ႔ဆို ဆယ့္ခုႏွစ္ေကာင္ေတာင္ ႐ွိေနၿပီ။ ေအး…လူမ႐ွိလို႔ မဟုတ္ဘူးကြ။ ဒီမွာ……. ဓနိမေၿပာနဲ႔၊ ႏွီးတစ္ေခ်ာင္း ၀ယ္ဖို႔ေတာင္ ပိုက္ဆံမ႐ွိလို႔ ဘာမွမလုပ္ပဲ ဒီအတိုင္းထိုင္ေနတာ ေဟ့။ ေအး...မင္းက ဓနိဖိုးပါ စိုက္ၿပီး အိမ္ကို အေႄကြးနဲ႔ မိုးေပးသြားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၿဖစ္တယ္...ေဟ့ေရာင္ "<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ထိုစာေၿခာက္ရုပ္ႀကီးကို သူဘာမွ ၿပန္ အာ မေနေတာ့ပဲ ေတာင္းပန္တိုးလွ်ိဳးစြာနဲ႔ ထိုအိမ္မွ ၿပန္ထြက္လာခဲ့သည္။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ထိုလူႀကီးကို သူစိတ္ေတာ့ မဆိုးမိ။ အင္းေလ....ဒီလူႀကီးလည္း သူ႔လိုပဲ အဆင္မေၿပလို႔ ၿဖစ္မွာေပါ့။ ၾကည့္ပါလား… သူကိုယ္တိုင္ေတာင္...လူကသာ ေခါက္မိုးမိုးဆရာ။ စားဖို႔၊ ေသာက္ဖို႔ဆိုတဲ့ ကိစၥေတြေနာက္ တေကာက္ေကာက္လိုက္ေနရတာနဲ႔ သူ႔တဲေလးေတာင္ အခုထိ ဘယ္မွာမိုးရေသးလို႔တုန္း။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒီလိုႏွင္႔ သူ စိတ္ဓါတ္က်တာေတြ၊ ဘာေတြ ၿဖစ္မေနပဲ အၿခား ေခါက္မိုး ဗလာမဲ့ေနေသာ အိမ္ေတြကို တစ္အိမ္တက္ဆင္းလုပ္၍ အေပးအယူ ထပ္လုပ္ၾကည့္ေနမိသည္။ သို႔ေသာ္...အားလံုးက ထိုလူႀကီး အလားတူ က်ီးကန္းေတြလိုသာ အာအာၿပလိုက္ၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆို သူ႔ကို ငွက္ဆိုးတစ္ေကာင္လိုပင္ ေအာ္ဟစ္ဆဲဆို လိုက္ၾကေသးသည္။ ဘယ္တတ္နိုင္မွာလည္း။ အားလံုးက သူလိုကိုယ္လို ၿဖစ္ေနၾကတယ္ဆိုေတာ့...။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ သူကေတာ့ စိတ္ဓါတ္မက်ပဲ ေတြ႔ကရာအိမ္၀င္၍ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး ဇာတ္လမ္းေတြ ထပ္ကာထပ္ကာ ေရးဆြဲၾကည့္ေနမိေသးသည္။ ဒီလိုႏွင့္ တေၿဖးေၿဖး ေနကက်လာၿပီ။ ေခါင္မိုးႀကီး တစ္ခုလံုး မိုးခြင့္ရဖို႔ မေၿပာႏွင့္ သူ ႏွီးစတစ္ေခ်ာင္းၿဖင့္ သြားၾကားပင္ ထိုးခြင့္မရေသး။ ညေနေစာင္းလာေတာ့ သူ စိတ္ေတြေႏြးလာၿပီး စိတ္ပူတဲ့ဘက္ကို တေၿဖးေၿဖးကပ္လာသည္။ သူ႔ သားငယ္ မုန္တိုင္း ေဆးခန္းၿပဖို႔ မၿဖစ္မေန ေငြလိုေနသည္ မဟုတ္လား။ မိန္းမကိုလည္း ညေနမေစာင္းခင္ ေငြစပိုက္ၿပီး အိမ္ၿပန္လာမည္ဟု လံုး၀ ကတိေပးထားသည္။ ဒီအခ်ိန္ဆို သူ႔မိန္းမ ဗ်ိဳင္းတစ္ေကာင္လို လည္ပင္းတရွည္ရွည္ၿဖင့္ ေမွ်ာ္ေနေရာ့ေတာ့မည္။ သူ႔ သမီးသံုးေယာက္ကလည္း အစာသယ္လာမည့္ ငွက္ဖိုႀကီးကို ႏုတ္သီးေတြမိုးေပၚ ေထာင္ၿပီး တက်ီက်ီႏွင့္ ေအာ္ေခၚေနၾကေတာ့မည္။ ဒါေပမယ့္ ပိုက္ဆံမပါပဲ သူဘယ္လိုအိမ္ၿပန္မလဲ။ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒါေပမယ့္ ၿဖစ္နိုင္ေၿခရွိေသးတာက ေမာင္မုန္တိုင္းေလး သူ႔ဖာသာသူ ကိုယ္ပူေတြ၊ ဘာေတြ က်ခ်င္လည္း က်သြားေနေလာက္ၿပီ။ အဲ့လိုမွ မဟုတ္လည္း အရမ္းစိတ္ပူတတ္တဲ့ သူ႔မိန္းမ တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီက ေခ်းငွားၿပီး ေဆးခန္းေတြ၊ ဘာေတြ သြားရင္လည္း သြားေနေလာက္ႏွင့္ၿပီ။ ဒါမွ မဟုတ္လည္း သူ႔မိန္းမ ဆရာ၀န္ကို အတင္းေတာင္းပန္ၿပီး ကေလးကို အေႄကြးနဲ႔ၿပရင္လည္း ၿပႏွင့္ေနေလာက္ၿပီ။ ၿဖစ္နိုင္ေၿခရွိတာေလးေတြ ေခါင္ထဲမွာ အစီအရီေတြးရင္း ပူေနေသာ သူ႔စိတ္ေတြ ၿပန္ေအးလာၿပန္သည္။ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႔က်က် ၿပန္သံုးသပ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘာတစ္ခုမွ ဂဃနဏ ၿဖစ္နိုင္ေၿခရွိမေန။ မနက္က သူ႔အသားႏွင့္ထိခဲ့ေသာ ကေလး၏ ကိုယ္အပူရွိန္က ကၽြမ္းက်င္သူ ဆရာ၀န္၏ အကူအညီမပါပဲ သူ႔ဖာသာ က်သြားဖို႔ မလြယ္မွန္း အရင္ကေလးေတြနဲ႔ရခဲ့တဲ႔ အေတြ႔အၾကံဳေတြအရ သူသိေနသည္။ အိမ္နီးနားၿခင္းေတြဆီက ေခ်းငွားတဲ့ကိစၥကလည္း ၿဖစ္နိုင္ဖို႔ေနေနသာ ငိုယိုၿပၿပီး သူ႔မိန္းမဆီကေန ရသေလာက္္ၿပန္ေခ်းမည့္ ေက်းဇူးရွင္ အိမ္နီးနားၿခင္းေကာင္းတို႔၏ လဒလိုမ်က္ႏွာေတြကိုသာ သူၿမင္ေယာင္မိေနသည္။ ဒါဆို လမ္းထိပ္က ဆရာ၀န္ဆီမွာ အေႄကြးနဲ႔ၿပဖို႔ ကိစၥကေရာ။ အာ...အဲ့ဒါကေတာ့ မၿဖစ္နိုင္ဆံုးပါပဲ။ သမီးငယ္ေတြ ေနမေကာင္းတုန္းက အေတြ႔အႀကံဳခါးခါးေတြ သူ႔မွာ႐ွိေနခဲ့ၿပီးၿပီ။ တစ္ခါကေတာ့ ေငြမပါပဲ သြားၿပမိ၍ ထမင္းေၿခာက္ ခိုးစားေသာ ငွက္ေလငွက္လြင့္ေတြလို ဆရာ၀န္၏ ေၿခာက္လွန္႔ေမာင္းထုတ္ၿခင္း ခါးခါးသီးသီး ခံခဲ့ရဖူးသည္။ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အၿခားတစ္ခါကေတာ့ ေငြ႐ွိလို႔ သြားၿပမိတုန္းကေပါ့။ ဆရာ၀န္က သမီးကို ဆယ္မိနစ္ေလာက္ ဟိုစမ္းဒီစမ္းလုပ္၊ ေဆးၿပားေလးတစ္ၿပားႏွစ္ၿပား ခြံ႔ၿပီး ေငြက်ေတာ့ သိပ္ေနေအာင္ ယူလိုက္ေတာ့ <span style="font-size:0;"></span>တန္ရာတန္ေက်းထက္ မ်ားစြာပိုေနမွန္းသိတဲ့ သူက " ဆရာရယ္...နားနဲ႔မနာ ဖ၀ါးနဲ႔နာပါ။ ဆရာၾကည့္တာက ဆယ္မိနစ္ေလာက္ေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပါတဲ့ ေငြဆယ္႐ြက္လံုးေပးရမယ္ဆိုရင္ ဟုတ္ပါ့ဟုတ္ပါ့မလားဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မရွိဆင္းရဲသားေတြကို နည္းနည္းေလာက္ေတာ့ ညွာပါဦးလားဗ် " လို႔ ေယာင္ၿပီး ေစာဒကေလး တက္မိသြားတယ္ ဆိုပါေတာ့။ အဲ့ဒီမွာ ဆရာ၀န္က " ေအး...ဆယ္မိနစ္ေလာက္ အခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ ေငြဆယ္႐ြက္ေလာက္ယူလိုက္တာပဲ မင္းကၿမင္တာကိုး။ ငါ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ အပင္ပန္းခံ၊ ေငြေတြ အ႐ြက္ အေထာင္၊ အေသာင္းမက အကုန္ခံၿပီး ဒီပညာကို သင္ထားရတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ မင္းမၿမင္ပဲကိုးကြ " ဟုမွတ္သားေစေလာက္ေသာ စကားတစ္ခြန္းၿပန္ေၿပာတာခံခဲ့ရၿပီးကတည္းက ဒီေဆးခန္းကို ေနာက္တစ္ေခါက္ ၿပန္သြားရမွာကို သူအလိုလိုေၾကာက္ေနခဲ့ၿခင္းၿဖစ္သည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ သူေၿပာတာကလည္း ဟုတ္ေနတာပဲဆိုေတာ့ ဆရာ၀န္ကိုလည္း သူအၿပစ္ၿမင္မေနေတာ့။ အင္းေလ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ရင္းထားရတာ ဒီေလာက္ေတာ့လည္း႐ွိမွာပဲေပါ့ဟုသာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ႏွစ္သိမ့္ရင္း ေငြအရင္းအႏွီးႏွင့္ အခ်ိန္စိုက္ထုတ္ထားရတာမ်ားေသာ ထိုပညာရွင္တို႔႐ွိရာအရပ္ဖက္ မေရာက္မိေအာင္ သူ တတ္နိုင္သေလာက္ သတိထား၍ ေ႐ွာင္္႐ွားေနထိုင္ခဲ့သည္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ယေန႔ အေႄကြးသည္းခံပါလို႔ <span style="font-size:0;"></span>ဆိုင္းဘုတ္အၿမဲခ်ိတ္ထားတဲ့ ဒီေဆးခန္းကို သူ႔မိန္းမ အေႄကြးသြားၿပဖို႔ လံုး၀မၿဖစ္နိုင္ဘူးဆိုတာ သူဘက္က လံုး၀ေသခ်ာေနခဲ့တာေပါ့။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ကံစီမံရာဆိုေတာ့ သူလည္းဘာတတ္နိုင္မွာလည္းေလ…ေမာင္မုန္တိုင္းေလး ကံေကာင္းေထာက္မစြာ သူ႔ဖာသူ အဖ်ားက်သြားပါေစလို႔ပဲ က်ိတ္မွိတ္ဆုေတာင္းရင္း သူ ဒီအတိုင္း အိမ္ၿပန္႐ုံပဲ ရွိေတာ့တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကေလးဘက္မွာ ကံၾကမၼာကရွိမေနခဲ့ရင္ေရာ။ သူမေတြး၀ံ႔ေတာ့။ သားဦးေလး…ဘယ္လိုနည္းႏွင့္မွ အဆံုးမခံနိုင္။ ေႏြးေနေသာ စိတ္ေတြ စိုးရိမ္ေရမွတ္ေရာက္ေအာင္ လာတက္ေဆာင့္ၿပီး ပူေနၿပန္ၿပီ။ ဟုတ္တယ္…ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ သူ႔မွာ ေငြလိုေနၿပီ။ ဒါဆို သူ ေငြပါမွ အိမ္ၿပန္ရမွာေပါ့။ ညေနခင္းကလည္း အလိုက္မသိစြာႏွင့္ အေမွာင္ထဲသို႔ လွမ္းရန္ ေၿခလွမ္းေတြ ၿပင္လို႔ေနၿပီ။</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >( ၅ )<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒီလိုႏွင့္ သားေဇာ၊ မယားေဇာေတြ ေယာက္ယက္ခပ္ရင္း အိမ္ဘက္သို႔ သူၿပန္ေလွ်ာက္လာေနမိခဲ့သည္ီ။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ေလ…သားေလး သူ႔ဖာသာသူ အဖ်ားေတြ ၿပန္က်သြားၿပီးရင္လည္း သြားၿပီးေလာက္ေရာေပါ့။ ေယာက်ၤားေလးဆိုေတာ့ သူ႔အရင္ သမီးေတြတုန္းကလို ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ မဟုတ္ပဲ ခုခံအားေတြ၊ ဘာေတြ ပိုၿပီးေကာင္းၿခင္လည္း ေကာင္းေနနိုင္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကေလးက ေကာင္းသြားတယ္ထားပါ။ ညဘက္အိပ္ဖို႔အတြက္ ေခါင္းအံုးေတြ၊ ေစာင္ေတြေ႐ြးဖို႔နဲ႔ သူတို႔မိသားစု ညေနစာအတြက္ အနည္းဆံုး ေငြတ႐ြက္ေလာက္ေတာ့ လိုေနတာပဲ မဟုတ္လား။ ဒီလိုႏွင့္ သူ႔စိတ္ေတြ ပန္းပဲဖိုထဲက ဓါးတစ္ေခ်ာင္းလို ေအးလိုက္ ပူလိုက္၊ တစ္အံု႔ေႏြးေႏြးၿဖစ္လိုက္နဲ႔ ေလွ်ာက္လာေနလိုက္တာ သူတို႔ရပ္ကြက္ထိပ္က ေဘာလံုးကြင္းႀကီးနားကိုေတာင္ ေရာက္လာခဲ့ၿပီ။ ဒါႀကီးက ေဘာလံုးကြင္း ဆိုေပမယ့္ ကေလးေတြ က်ိဳးပဲ့သြားမွာကို ေစတနာပိုေသာ အစိုးရက “ <b>ဤေနရာတြင္ ေဘာလံုး မကန္ရ </b>” ဟု ဆိုင္းဘုတ္ခ်ိတ္ထား၍ ခ်ံဳႏြယ္ပိတ္ေပါင္းေတြ ထူထပ္စြာေပါက္ေနေသာ ေတာအုပ္အငယ္စားတစ္ခုဆန္ဆန္ ၿမက္ရုိင္းေတာႀကီးမွ်သာၿဖစ္သည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >“ ဟာ ”<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အေကာင္းၿမင္၀ါဒသမားတစ္ေယာက္ ဒုကၡေရာက္ေနၿခင္းကို မၾကည့္ရက္ေသာ ဆင္းရဲသား ကူညီေဆာင္မေရးအဖြဲ႔မွ နတ္သမီးတစ္ပါးက သူ႔ကို နတ္ႀကိမ္ႏွင့္ လွမ္းတို႔လိုက္သလို ရုတ္တရက္ ခံစားလိုက္ရၿပီး သူ႔ေခါင္းေတြထဲ ဓူ၀ံေတြ ၿပည့္ႏွက္စြာ ၀င္ေရာက္လာၾကသည္။ ေမွ်ာ္လင့္မထားေသာ အၾကံအစည္တစ္ခု သူ႔ေခါင္းထဲ ရုတ္ရက္ေၿပး၀င္လာသည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >“ ဟုတ္သားပဲ…ဒါကို ငါ ဘာေၾကာင့္ မစဥ္းစားမိပါလိမ့္ ” <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ေလ အခုစဥ္းစားမိေနၿပီ မဟုတ္လား။ ဒီေတာအုပ္ငယ္ေလးထဲမွာ ေမွာင္စပ်ိဳးခ်ိန္ေတြဆို အတြဲေတြ လာလာခ်ိန္းေတြ႔တတ္ေသာ ဟိုဘက္ဒီဘက္ ထုတ္ခ်င္းေပါက္ လမ္းကေလးရွိသည္။ အမ်ားကေတာ့ ထိုလမ္းေလးကို ခ်စ္သူလမ္းၾကားေလး ဟုေခၚၾကသည္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အၾကံက ခ်စ္သူလမ္းၾကားေပၚမွာ ေမတၱာတရားကို အလည္းအထပ္႐ုိက္ေနၾကတဲ့ ခ်စ္သူေတြႏွင့္ေတာ့ မပတ္သက္။ ပတ္သက္ေနတာက ခ်စ္သူ လမ္းၾကားရဲ႕ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္က ၿမက္ရုိင္းေတာေတြထဲ ညဘက္ ေတာကစားထြက္ရန္ ၀င္၀င္သြားတတ္ၾကေသာ လူရုိင္းဇာတ္ခင္းသူေတြႏွင့္သာ ၿဖစ္သည္။ ဟုတ္သည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေငြေၾကးတတ္နိုင္သူေတြ ေၾကးစားလူရုိင္းမေတြကို ေခၚလာၿပီး ၎ၿမက္ရုိင္းေတာ့ေတြထဲ ညဘက္ အေမွာင္ေတြေအာက္ ေတာကစား ထြက္တတ္ၾက၏။ သူတို႔ဖာသာ အေမွာင္ေတြေအာက္မွာ ေက်ာက္ေခတ္လူသားတိုင္း ကစားၾကတာ သူနဲ႔ေတာ့ သိပ္မဆိုင္ေပမယ့္ ၾကားဖူးတာေလးတစ္ခ်ိဳ႕က သူ႔အၾကံအစည္ႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို သြားေရာက္ ပတ္သက္ေနသည္။ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ရပ္ကြက္ထဲက စြမ္းအားရွင္၊ ၾကံဖြံ႔စတဲ့ လူယဥ္ေက်းေတြ တခါတခါ ဒီၿမက္ရုိင္းပင္ေတြၾကားထဲေမႊေႏွာက္ၿပီး ေတာေၿခာက္ထြက္တတ္ၾက၏။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါမွေတာ့ ဖမ္းဆီးအေရးယူတယ္ဆိုတာ မရွိပဲ လူရုိင္းေတြဆီက ယဇ္ပူေဇာ္ပသေငြကိုသာ ေကာက္ခံၿပီး ၿပန္ၿပန္လြတ္လိုက္ၾကသည္တဲ့။ သူ႔ရဲ႕ နတ္သမီးေဆာင္မတဲ့ အၾကံဆိုတာ အဲ့ဒါကိုေၿပာတာေပါ့။ သူ လူယဥ္ေက်း တစ္ေယာက္ ဟန္ေဆာင္ၿပီး လူရုိင္းတစ္ဖြဲ႔ေလာက္ ေတြ႔လိုေတြ႔ၿငား ေတာနင္း၍ ရွာၾကည့္မည္။ ေတြ႔ရင္ နယ္ေၿမေစာင့္ေရွာက္ခ ညာေတာင္းမည္။ ဒါဆို ခဏၾကာရင္ မုန္တိုင္းေလး ေဆးခန္းၿပဖို႔ သူ႔မိန္းမလိုခ်င္တဲ့ ေဆးပညာ ပူေဇာ္ပသဖို႔ ကေတာ့ပြဲဖိုး ရၿပီေပါ့။ ဒီလိုၾကေတာ့လည္း ေငြရွာရတာ အလြယ္သား။ သူဘာမွ စိတ္ပူမေနေတာ့။ အားလံုးက မိုးေပၚကၿပဳတ္က်လာသလို အဆင္ေၿပေခ်ာေမြ႔ေနခဲ့ၿပီ မဟုတ္လား။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒါေပမယ့္ ခက္တာက သူ႔စိတ္ထဲမွာ သန္႔မေနတာပဲ။ မၿဖစ္ေလာက္ပါဘူး။ သူ အရင္က ဒါမ်ိဳးေတြ လုပ္ဖို႔ မေၿပာနဲ႔ စိတ္ကူးထဲေတာင္ မထည့္ခဲ့ဖူးဘူးဆိုေတာ့ လုပ္ရေကာင္း နိုးနိုး၊ မလုပ္ရေကာင္းနိုးနိုးၿဖင့္ ခ်ိတုန္ခ်တုန္ၿဖစ္ေနမိသည္။ တစ္ဖက္ကလည္း သူေငြစပိုက္ၿပီးၿပန္အလာကို ေစာင့္ေနတဲ့ သူ႔မိန္းမ၊ အၿပင္းဖ်ားေနေသာေမာင္မုန္တိုင္းေလးႏွင့္ ဆာေလာင္ေနၾကေသာ သူ႔သမီးငယ္ေတြ၏ မ်က္ႏွာကို သြားၿမင္ေနမိသည္။ သူ ဘာလုပ္ရမည္နည္း။ တစ္ဖက္ကလည္း အလြန္တစ္ရာ ေအာက္တန္းက်သည့္ လုပ္ရပ္။ စိတ္ကူးလြန္ဆြဲပြဲ ၿခိမ့္ၿခိမ့္သည္းေနတုန္း ညေနခင္းတစ္ခုလံုးလိုလို အေမွာင္ႏြံအိုင္ထဲ စံုးစံုးၿမဳပ္သြားခဲ့ၿပီ။ ဒီလိုႏွင့္ ေနာက္ဆံုး အေမွာင္ထုကပဲ အနိုင္ရသြားသည္ဆိုပါေတာ့။ အင္းေလ…ဘာတတ္နိုင္မွာလည္း။ အားလံုးေကာင္းစားဖို႔အတြက္ သူစီမံရတာပဲ။ ေတာေၿခာက္ၿပီး လူရုိင္းေတြ႐ွာဖို႔ သူ ၿပတ္သြားစြာ ဆံုးၿဖတ္လိုက္ၿပီးၿပီ။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ အေပ်ာ္က်ဴးတယ္ဆိုတာ ေငြပိုေငြလွ်ံ႐ွိတဲ့ ေကာင္ေတြ လုပ္တဲ့ အလုပ္ဆိုေတာ့ ယဇ္ေငြေလး တစ္ဖတ္ႏွစ္ဖတ္နဲ႔ေတာ့ ဒီလူရုိင္းေကာင္ေတြအဖို႔လည္း မထိခိုက္ေလာက္ပါဘူး။ တေၿဖးေၿဖး သူ႔လိပ္ၿပာေတြကို မလံုလံုေအာင္ အတင္းၿပန္လည္ဖံုးဖိေနမိ၏္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >သစ္ကိုင္းေၿခာက္မာမာတစ္ခုကို <span style="font-size:0;"></span>လက္မွာ ခပ္ၿမဲၿမဲဆုပ္လိုက္ၿပီး ခ်စ္သူလမ္းၾကားထဲသို႔ <span style="font-size:0;"></span>မုဆိုးတစ္ေကာင္လို သူ ေၿခခၽြတ္နင္းကာ ၀င္သြား၏။ ေၿခသံကို တတ္နိုင္သမွ်လံုေအာင္ထိန္းရင္း ေတာထဲက ၿခိဳးၿခိဳးခၽြတ္ခၽြတ္ၿမည္သံေတြကို သူနားစြင့္ရင္း ေလွ်ာက္သြားလိုက္တာ လမ္းသာဆံုး၍ ေဘာလံုးကြင္း ဟိုဘက္ထိပ္သာေရာက္သြားသည္။ သစ္ရြက္ေလတိုးသံ ခပ္သဲ့သဲ့မွ လြဲ၍ ဘာသံမွ မယ္မယ္ရရ မၾကားခဲ့ရ။ စိတ္ပ်က္ပ်က္ႏွင့္ ေဘာလံုးကြင္း အစပ္မွာ ထိုင္ခ်လိုက္မယ္ လုပ္တုန္း မလွမ္းမကမ္း သစ္ပင္ေအာက္မွာ ဇိမ္ခံကားတစ္စီး ရပ္ထားတာ သြားေတြ႔သည္။ အမဲရုိးၿမင္လိုက္ရေသာ ေခြးငတ္တစ္ေကာင္လို သူ အူၿမဴးသြားသည္။ ဒါႀကီးက လူရုိင္းေတြ ေတာလည္ထြက္တဲ့ စီးေတာ္ယာဥ္မဟုတ္လား။ ဟုတ္တယ္ေလ သူတို႔ဆင္းရဲသားရပ္ကြက္ေတြဘက္ကို ဒီလိုကားႀကီးေတြ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ေရာက္လာစရာအေၾကာင္းမွ မ႐ွိတာ။ ခက္ခက္ခဲခဲ ဆက္စပ္ေတြးေနစရာေတာင္မလိုပဲ အေၿဖက သူလိုခ်င္တာႏွင့္ ကြက္တိၿဖစ္လြန္းေနသည္။ ဒါဆို ဒီေတာနက္ေမွာင္ေမွာင္ေတြထဲမွာ အနည္းဆံုး ယဇ္ပူေဇာ္ပြဲ တစ္ပြဲေတာ့့႐ွိေနတယ္ဆိုတာ ေသခ်ာေနၿပီေပါ့။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><span style="font-size:0;"></span>ေလးလံထိုင္းမိႈင္းသလို ၿဖစ္သြားေသာ သူ႔စိတ္ေတြ မိုးပ်ံပူေပါင္းေတြလို ႄကြတက္သြားၿပန္သည္။ သူ ေငြရေတာ့မွာကိုး။ မၾကာခင္ ေငြစေတြ တစ္လူလူကိုင္ၿပီး အိမ္ကို ရင္ေကာ့၍ ၿပန္ေနေသာ အိမ္ေထာင့္တာ၀န္ ေက်ပြန္သူ အိမ္ေထာင္ဦးစီး တစ္ေယာက္ကို ရပ္ကြက္လမ္းမမ်ားေပၚတြင္ ေတြ႔ၾကရေတာ့မည္။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္အားလံုး အဆင္ေၿပသြားၿပန္ၿပီ မဟုတ္လား။ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အသံကို တိုးတိုးတိတ္တိတ္ လံုေအာင္ထိန္းရင္း ၿမက္႐ုိင္းေတာေတြထဲကို တိုက္ရုိက္ သူတိုး၀င္လာခဲ့သည္။ သိမ္မၾကာလိုက္။ ေက်ာက္ေခတ္လူသားေတြ မီးခတ္ေနသလို ၿခိဳးၿခိဳးခၽြတ္ခၽြတ္ၿမည္သံေတြ သူ႔နားထဲ ခုန္ေပါက္၀င္လာသည္။ ပို၍ေသခ်ာေအာင္ အသံလာရာဘက္ တိုးသြားလိုက္ေတာ့ ……ဟုတ္ေနသည္။ ေက်ာက္ေခတ္ကလို အ၀တ္ဗလာၿဖစ္ေနေသာ လူရုိင္းႏွစ္ေယာက္ သစ္႐ြက္ေတြဘာေတြေတာင္ ၀တ္မထားပဲ မီးခတ္ေနၾကသည္။ အေမွာင္ထုေၾကာင့္ သဲသဲကြဲကြဲမၿမင္ရေပမယ့္ ဒီေနရာမွာ တစ္ၿခားလုပ္စရာ ဘာအေၾကာင္းမွလည္း မ႐ွိေတာ့ …. ဒါပဲေပါ့။ သူ မဖမ္းခင္ လူ႐ုိင္းေတြ သစ္ရြက္ေတြ၊ ဘာေတြဖံုးခ်ိန္ရေအာင္ အနားထိေအာင္ ေလွ်ာက္မသြားပဲ ခပ္ေ၀းေ၀းကေနၿပီးွ အသံလွမ္းေပးလိုက္သည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >“ တားၿမစ္နယ္ေၿမထဲမွာ ဘယ္သူေတြက်ဴးေက်ာ္ေနၾကတာလည္းကြ။ ရပ္ကြက္လံုၿခံဳေရးအရ ကင္းလွည့္လာတယ္ေဟ့ ”<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အေမွာင္ထုထဲမွာ အေပ်ာ္က်ဴးေနၾကသူေတြ ရုတ္တရက္ လန္႔ၿဖန္႔သြားၿပီး ကမန္းကတန္း အ၀တ္အစားေတြ ေကာက္စြပ္လိုက္ၾကသည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >“ ေဟ့…ေမးေနတာ မၾကားဘူးလားကြ။ ဒီမွာ ဘာမဟုတ္တာေတြ လာလုပ္ေနၾကတာလည္း။ ဒီေနရာကို ဘယ္သူမွ မလာရဘူးဆိုတာ နားမလည္ဘူးလားကြ။ ေၿပာေနၾကာတယ္ကြာ….လာ ရပ္ကြက္ရ၀တရုံးကို လိုက္ခဲ့ၾက။ ဟိုၾကမွ ၾကည့္႐ွင္းၾကတာေပါ့ ”<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >သူတတ္နိုင္သေလာက္ အသံကို မာၿပီး ဖိေဟာက္ၿပစ္လိုက္သည္။ အေပ်ာ္က်ဴးသူက ပုဆိုးၿပင္၀တ္ရင္း တုန္တုန္ယင္ယင္ၿဖင့္ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >“ မလုပ္ပါနဲ႔ ဆရာရယ္။ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါ မိုက္မဲမိတာကို ေဗြမယူပါနဲ႔။ ဒါေလး လက္ခံၿပီး ခ်မ္းသာေပးပါခင္ဗ်ာ ” ဟု သူ႔ကို ၿပာၿပာသလည္းလည္း ေတာင္းပန္ရင္း ေငြစကၠဴေထာင္တန္ အခ်ိဳ႕ကို ကမ္းေပး၏။ သူမေနာေခြ႔သြားသည္။ အားလံုးက ေလွ်ာေလွ်ာ႐ႈ႐ႈႏွင့္ ခြင္ထဲအံက်ေနၿပီ မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ ဟန္ကိုယ့္ဖို႔ လုပ္ရင္း "ေဟ့ေကာင္…မင္းက လူကို သူေတာင္းစားမ်ား မွတ္ေနလား။ ဒါကိုငါက ဘာလုပ္ရမွာလည္း။ မင္းကြာ…ငါလုပ္လိုက္ရရင္ ” ဟု ထပ္၍ပိတ္ေဟာက္ၿပစ္လိုက္ေတာ့ ထိုသူက ေနာက္ ေထာင္တန္အခ်ိဳ႕ထပ္ထုတ္လိုက္ၿပီးး “ ဆရာ့ကို မေစာ္ကားရဲပါဘူး ဆရာရယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ခ်မ္းသာေပးပါဗ်ာ။ ၿပီးေတာ့ ဒီမွာ…ဆရာ့အတြက္ေနာက္ထပ္ လၻက္ရည္ဖိုး…ဖိုး..ဟု မရဲတရဲႏွင့္ လက္ကမ္းလာေတာ့ သူက သနားသြားသည့္ ေလသံ ခ်က္ၿခင္းဖမ္းေၿပာင္းၿပစ္လိုက္ၿပီး “ ေအး…ဒီတစ္ခါေတာ့ ငါခြင့္လႊတ္လိုက္မယ္။ ေနာက္တစ္ခါ မိရင္ေတာ့ မင္းမလြယ္ဘူးမွတ္" ဟုေၿပာ၍ စိတ္မပါသလိုႏွင့္ ေငြစကၠဴေတြကို <span style="font-size:0;"></span>လွမ္းယူၿပစ္လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >“ ေဟ့ေကာင္…ငါစိတ္မေၿပာင္းခင္ ငါ့ေ႐ွ႕ကၿမန္ၿမန္ထြက္သြားစမ္း” ဟုခပ္မာမာကေလး ထပ္ေဟာက္လိုက္ေတာ့ ထိုသူ သူ႔ေရွ႕မွ ဖေနာင့္ႏွင့္ တင္ပါး တစ္သားထဲက်ေအာင္ ကားဆီသို႔ အၿမန္ေၿပး၍ ကားကို ကမန္းကတန္း ေမာင္းထြက္သြားေတာ့သည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ၿပည့္တန္ဆာမကေတာ့ ဦးေခါင္းကို ငံု႔ထားဆဲ။ ဒီေကာင္မ ဆီကေတာ့ သူ ေငြေတြ၊ ဘာေတြ ထပ္ညွစ္မေနၿခင္ေတာ့။ သူလည္း မ႐ွိလို႔လုပ္စားတာပဲေလ။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ သူ႔အတြက္ အဆင္ေၿပသြားၿပီ မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ ဟန္ကိုယ့္ဖို႔ဆိုေတာ့ သူေခ်ာင္းဟန္႔သံ အရင္ေပးၿပီး<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >“ ေဟ့…မင္းကေရာ ဘာလုပ္ေနတာလည္း။ သြားေတာ့ေလ ” ဟုထပ္ေဟာက္ၿပစ္လိုက္သည္။ ထိုအထိ ၿပည့္တန္ဆာမက တုတ္တုတ္ မလႈပ္ေသး။ ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ သူ႔ကို ေၾကာက္သြား၍ ထင္သည္။ သူမ က်ိတ္၍ရႈိက္လိုက္ေသာ အသံတိုးလွ်လွ်တို႔ သူမပါးစပ္မွ အၿပင္သို႔ မသိမသာ ကၽြံထြက္လာ၏။ <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ထို႐ႈိက္သံသဲ့သဲ့ေၾကာင့္ သူ႔စိတ္ေတြ မဆီမဆိုင္ပဲ ထိန္႔လန္႔သြားမိတာက ထိုအသံမ်ိဳးကို သူ တရင္းတႏွီးၾကားဖူးေန၍ၿဖစ္သည္။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><span style="font-size:0;"></span>ၿမက္႐ုိင္း႐ွည္႐ွည္တို႔ ေလအယိမ္း၌ တိုးေ၀ွ႔၀င္ေရာက္လာေသာ မႈံၿပၿပ မီးေရာင္ၿဖင့္ သူမ၏ မ်က္ႏွာကို ၀ိုးတိုး၀ါးတား ပံုရိပ္ဖမ္းမိလိုက္ေသာအခါတြင္ေတာ့ စုန္းသူရဲ အေကာင္တစ္ရာကို တစ္ၿပိဳင္ထဲ ေတြ႔လိုက္ရသလို သူ႔တစ္ကိုယ္လံုး ေသြးဆုတ္ရပ္တန္႔သြားေတာ့၏။</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >( ၆ )<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><span style="font-size:0;"></span>အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ေငြစကၠဴခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေတြကို လက္ေတြထဲ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ကိုင္ၿပီး သူ႔ကို မေကာင္းဆိုး၀ါးတစ္ေကာင္လို အသက္မဲ့စြာ စိုက္ၾကည့္ေနသည့္ သူ႔မိန္းမ မေငြေသြး၏ ၿဖဴလွ်လွ် မ်က္နွာအား <span style="font-size:0;"></span>ကြက္တိကြက္ၾကား အလင္းေရာင္တို႔ေအာက္၌ ေသြးပ်က္ေၿခာက္ၿခားစြာ ေတြ႔႐ွိလိုက္ရေသာေၾကာင့္ပင္ၿဖစ္ေတာ့သည္။</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><မင္းတေစ><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-size:0;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-size:10;" ><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:0;"><u1:p></u1:p><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:0;"><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5699139698460792425-2427898077963774384?l=a-paw-sar-myar.blogspot.com' alt='' /></div>Mintasayhttp://www.blogger.com/profile/00395173885684327689noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-5699139698460792425.post-70435320980437737992008-06-05T04:24:00.000-07:002008-07-07T11:43:39.594-07:00<p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=""><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="">ဇြန္လေရာက္ၿပီ။ ေက်ာင္းမ်ားလည္း ဖြင့္ၾကၿပီ။ သို႔မဟုတ္ ေက်ာင္းအခ်ိဳ႕ဖြင့္ၾကၿပီ။ အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ေသာ ေဒသတို႔၌တြင္ကား ဖြင့္စရာေက်ာင္းမ်ားသာ႐ွိ၍ ေက်ာင္းလာအပ္ေသာ ကေလးမ်ား မ႐ွိ၍လည္းေကာင္း၊ ကေလးမ်ား ေက်ာင္းလာအပ္ၾကေသာ္လည္း ၎တို႔အား လက္ခံမည့္ေက်ာင္းမ်ား ေပ်ာက္ဆံုးေနၾက၍လည္းေကာင္း၊ ေက်ာင္းေရာ ကေလးပါ အစအန ႐ွာမရေတာ့၍လည္းေကာင္း ေက်ာင္းမ်ား မဖြင့္ၿဖစ္ၾကေသး။ သို႔မဟုတ္ ေက်ာင္းမ်ား မဖြင့္နိုင္ၾကေတာ့။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="">ထိုေဒသကား အၿခားမဟုတ္။ စားဖိုမႈးအမည္ခံ သားသတ္သမားတစ္စု၏ အတၱၾကီးေပါ့ဆမႈေၾကာင့္ မၾကာေသးမီ အခ်ိန္က ၿပဳတ္က်ကြဲေၾက၍ အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ ၿဖစ္သြားခဲ့ၿပီၿဖစ္ေသာ ၿမန္မာၿပည္၏ ထမင္းအိုးၾကီး (ေခၚ) ဧရာ၀တီၿမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသပင္ၿဖစ္ေတာ့သည္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="">ဘာေတြဘယ္လိုပဲ ၿဖစ္ခဲ့ၿဖစ္ခဲ့ ႏွစ္စဥ္ေရာက္႐ွိလာေနၾကအတိုင္း ဇြန္လကေတာ့ အခ်ိန္မွန္တိက်စြာ ေရာက္႐ွိလို႔ လာခဲ့ၿပန္ေလၿပီ။ ေက်ာင္းမ်ားဖြင့္သည္ ၿဖစ္ေစ၊ မဖြင့္သည္ၿဖစ္ေစ ၊ ကေလးမ်ား႐ွိသည္ၿဖစ္ေစ၊ မ႐ွိသည္ၿဖစ္ေစ ဇြန္လကေတာ့ ကေလးတို႔စာအံသံ ထြက္ေပၚလာမည့္အခ်ိန္ကို ေမွ်ာ္လင့္တႀကီးေစာင့္စားေနခဲ့ၿပီၿဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ကေလးမ်ားမ႐ွိသည့္အရပ္မွ အဘယ္သို႔ေသာ စာအံသံမ်ိဳးကို ဇြန္လက ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနပါသနည္း။ ဇြန္လတစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္လြန္းေနပါသလား။ ကၽြန္ုပ္မေၿပာရက္ပါ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကၽြန္ဳပ္သည္လည္း ဇြန္လနည္းတူ ကေလးတို႔၏ စာအံသံကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသူတစ္ေယာက္ ၿဖစ္ေနခဲ့ေသာေၾကာင့္ပင္ၿဖစ္သည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="">ကေလးမ်ားအေပၚတြင္ ထား႐ွိေသာ ကၽြန္ုပ္တို႔၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား လြန္စြာၿပင္းၿပလြန္းေနပါသလား။ ကၽြန္ုပ္ မေၿပာတတ္ေတာ့။ သို႔ေသာ္ ဇြန္လကေတာ့ တစ္စံုတစ္ခုကို ၾကိဳသိေနသည့္အလား ၿငိမ္ခ်က္သားေကာင္းစြာပင္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနပါသည္။ ထိုအခါ ကၽြန္ုပ္လည္း ေတာင္ေတာင္ေၿမာက္ေၿမာက္ ေလွ်ာက္ေတြးေတာမေနေတာ့ပဲ ဇြန္လ၏နံေဘးတြင္ အသာကေလး၀င္္၍သာ ထိုင္ေနလိုက္ေတာ့သည္။ ဇြန္လကို အႀကြင္းမဲ့ယံုၾကည္ရန္မွတစ္ပါး ကၽြန္ုပ္တြင္ အၿခားေ႐ြးခ်ယ္စရာလမ္း မ႐ွိ၍ေတာ့လည္း ၿဖစ္သည္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="">သို႔ေသာ္ ကၽြန္ုပ္၏ဇြန္လအေပၚ ထား႐ွိခဲ့ေသာ ယံုၾကည္မႈတို႔ကား အခ်ည္းႏွီးမၿဖစ္ခဲ့။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ၎ေမွ်ာ္လင့္ထားသည့္အတိုင္း ဇြန္လ၏အစ ပထမ ညေနခင္း၌ပင္ ကေလးတို႔၏ စာအံသံမ်ား ထူးဆန္းအံၾသဖြယ္ရာ ထြက္ေပၚလာခဲ့ေသာေၾကာင့္ပင္ၿဖစ္သည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="">အစကေတာ့ ထိုစာအံသံတို႔သည္ ေခတ္စနစ္ဆိုး၏ သားေကာင္မ်ားအၿဖစ္ ဆက္လက္ရုန္းကန္ရန္ ကံမေကာင္း အေၾကာင္းမလွစြာ အသက္႐ွင္ၾကြင္းက်န္ရစ္ေသာ ကေလးမ်ားထံမွ ထြက္ေပၚလာသည္ဟု သူထင္ခဲ့မိသည္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ထပ္အခ်ိန္ပိုင္းငယ္ တစ္ခုမွ်သာ အသက္ဆက္ေပးရန္တတ္နိုင္ေသာ ေပါင္မုန္႔တစ္ဖဲ့စာ အတြက္ လမ္းမမ်ားေပၚတြင္ တိုက္ပြဲ၀င္ေနရေသာ ေသလုေၿမာပါးကေလးငယ္မ်ားထံမွ ထိုကဲ့သို႔ေသာ စာအံသံ အဘယ္နည္းႏွင့္ ေမွ်ာ္လင့္နိုင္မည္နည္း။ ထိုသို႔ဆိုလွ်င္ ၎စာအံသံတို႔ အဘယ္အရပ္မွ ထြက္ေပၚလာၾကသနည္း။ အရာရာက စူးစမ္းစံုစမ္းမႈ အေပၚတြင္တည္ေနသည္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="">ေနာက္ဆံုးေတာ့ စာအံသံတို႔ ထြက္ေပၚလာရာ အရပ္ကို သူေတြ႔႐ွိခဲ့ၿပီ။ အၿခားေတာ့ မဟုတ္။ အၿပစ္မဲ့ ကေလးငယ္ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာကို ရက္စက္စြာ၀ါးမ်ိဳစားေသာက္ခဲ့ေသာ သူ႔ေ႐ွ႕တည့္တည့္႐ွိ ေသမင္းတမာန္ေရၿပင္ႀကီးေအာက္မွပင္ ၿဖစ္ေတာ့သည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="">………………………………………။…………………………………..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="">အစကေတာ့ ညီွစို႔စို႔ေရၿပင္ကို ေလတိုးတဲ့အသံ၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း ပုပ္ပြပြအေလာင္းေကာင္ေတြကို ငါးတြတ္တဲ့အသံဟု သူကထင္ခဲ့မိသည္။ အသံေတြက နိမ္႔ခ်ီတစ္ခါ၊ ၿမင့္ခါတစ္လွည့္ၿဖင့္ သိပ္မသည္းကြဲလွ။ တခါတရံတြင္လည္း ငိုသံလိုလို၊ ဗလံုးဗေထြး စကားသံလို ၿဖစ္ၿဖစ္သြားသည္။ ဒါေပမယ့္ ဘာသံဆိုတာကို ဆံုးၿဖတ္ဖို႔ ကေတာ့ သိပ္မလြယ္လွ။ ဤသို႔ၿဖင့္ ၿမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသႀကီးအား ေမးတင္ထားခဲ့ေသာ ေသြးနီေရာင္ေနလံုးႀကီး တၿဖည္းၿဖည္းနိမ့္ဆင္းသြားခဲ့ၿပီးေနာက္တြင္ေတာ့ အနက္ေရာင္ေစာင္ထူထူႀကီး တစ္ထည္ေအာက္ ႐ုတ္တရက္ေရာက္႐ွိသြားသလို ပါတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး ေအးစိမ့္မဲေမွာင္သြားေတာ့သည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="">အေမွာင္ထုၾကီးတၿဖည္းၿဖည္း နက္႐ိႈင္းလာသည္ႏွင့္အမွ် ေအာ္ဟစ္ငိုယိုအစာေတာင္းေနၾကေသာ အသံေတြ တၿဖည္းၿဖည္းတိုး၍လာၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ ထိုေဒသႀကီးတစ္ခုလံုး ေၿခာက္ၿခားစြာ တိတ္ဆိတ္သြားေတာ့သည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="">မၾကာခင္က သက္႐ွိတို႔၏ ႐ုန္းကန္ေပါက္ကြဲသံမ်ားၿဖင့္ ေရာေထြးေနခဲ့ေသာေၾကာင့္ မည့္သည့္အသံမွန္း မကြဲၿပားခဲ့ေသာ ၿမစ္ေရၿပင္ေအာက္မွ ဗလံုးဗေထြးအသံတို႔သည္ ယၡဳအခါ ယၡင္ကထက္ ပို၍ၿပတ္သားပီၿပင္စြာၿဖင့္ ၿမစ္ေရၿပင္အထက္သို႔ ၾကြတက္လာေလသည္။ သို႔ေသာ္ အသံတို႔မွာ ေၾကကြဲေဆြးေၿမ့မႈအား အက္သံစြက္ထားေသာ တိုးမွ်င္းမွ်င္းအသံငယ္ကေလးမ်ား မွ်သာၿဖစ္၍ ပို၍ၾကည္လင္ၿပတ္သားေသာ အသံကိုရ႐ွိရန္ သူ႔နား႐ြက္ေတြကို ညီွစို႔စို႔ေရၿပင္ေပၚသို႔ တတ္နိုင္သေလာက္ အနီးဆံုးကပ္၍နားေထာင္ယူရသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ တၿဖည္းၿဖည္းႏွင့္ အသံေတြက သဲကြဲလာခဲ့သည္။ ေအာ္…ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ စကားေၿပာေနခဲ့တာကိုး။<br /></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">“ၿမစ္၀ကၽြန္းေပၚအနီး<br />အႀကီးစားမုန္တိုင္း၀င္နိုင္သည္။<br />ေ၀းလြန္း၍ မေၿပာနိုင္ဘူးလား။<br />အခ်ိန္မွီေၿပးလွ်င္ လြတ္နိုင္ပါသည္။”</span><br /><span style=""><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="">ဒီကေလး ဘာေတြေၿပာေနပါလိမ့္ဟု အေသအခ်ာနားစြင့္ရင္း သူ႔နားရြက္ေတြကို ေရထဲအထိ ဆြဲႏွစ္ၿပစ္လိုက္သည္။</span><br /><span style=""><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=""><span style="color: rgb(51, 51, 255);">“အေလာင္းေလးမ်ား ေဖြးလို႔စီီ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ၿမစ္ညွာ႐ုိးတစ္ေလွ်ာက္ဆီ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေရေပၚမွာ ဗိုက္ႀကီးေဖာင္း</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ငါတို႔ ပူစီေပါင္း”</span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="">သူအခုမွ သေဘာေပါက္သြားသည္။ ေရထဲက ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ စာအံေနတာကိုး။ ေရထဲတြင္ ဦးတည္ရာမဲ့ ေၿမာပါေနသည့္တိုင္ ဒီကေန႔ ေက်ာင္းေတြဖြင့္ၾကတာ ထိုကေလး သိေနပံုရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း သူရတဲ့သင္ခန္းစာေတြကို ႐ြတ္ဆိုေနတာေပါ့။ ထို႔ေနာက္ ကေလးငယ္က ၀မ္းနည္းသြားသလိုႏွင့္ စာအံသံကို ရပ္ၿပစ္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ တခဏအၾကာတြင္ေတာ့ ႐ႈိက္သံေရာေနေသာ ထိုကေလး၏ စာအံသံ တဖန္ထြက္ေပၚလာၿပန္သည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=""><span style="color: rgb(153, 51, 0);">“႐ြာနံေဘးက ေခ်ာင္းကေလး</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 0);">ေဖာင္ေၿမာလာသည္။</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 0);">သားတို႔လည္း ေၿမာလာသည္။</span><br /><span style="color: rgb(51, 0, 153);"><span style="color: rgb(153, 51, 0);">မည္သူမွ် မဆယ္ၾက။”</span> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">….ဟင့္…ဟီး..အီး</span></span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="">ဆက္လက္၍ ႐ြတ္ဆိုရန္ အားအင္က်န္႐ွိပံု မေပၚေတာ့ေသာ ကေလးငယ္သည္ စာအံသည္ကို ခ်က္ခ်င္းရပ္၍ ႐ႈိက္ႀကီးတစ္ငင္ ငိုေႀကြးပါေတာ့သည္။ သိပ္မၾကာလိုက္။ ထိုကေလးငယ္၏စာအံသံကို အားက်၍လား၊ သို႔မဟုတ္ ထိုကေလးငယ္အား ၀ိုင္း၀န္းႏွစ္သိမ့္ခ်င္သည္လားေတာ့ မေၿပာတတ္။ ေရၿပင္၏ အၿခားအၿခားေသာ အရပ္တို႔၌တြင္လည္း အၿခားေၿမာက္မ်ားလွစြာေသာ ကေလးငယ္တို႔၏ စာအံသံတို႔ ဟိုတစ္ပြက္ဒီတစ္ပြက္ၿဖင့္ ဆူညံစြာ ထြက္ေပၚ၍လာေတာ့သည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=""><span style="color: rgb(0, 102, 0);">“ညအခါ လသာသာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ေရနစ္ေသမလား</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ငတ္ေသမလား”</span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=""><span style="color: rgb(51, 51, 255);">“တစ္၊ႏွစ္ ကိုနာဂစ္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သံုး၊ေလး လြတ္ေအာင္ေၿပး</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ငါး၊ေၿခာက္ ေရထဲေရာက္</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);"> </span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ခုႏွစ္၊႐ွစ္ မသာၿဖစ္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကိုး၊တစ္ဆယ္ ၀႒္ကၽြတ္တယ္။”</span><br /><br /></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=""><span style="color: rgb(51, 204, 0);">“ဘယ္ကလာသလည္း။</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ဘယ္နယ္ကလည္း။</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">အလယ္ကလူ</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">အသားၿဖဴ၏။</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ခင္ဗ်ားအလွဴ</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">တစ္ၿပားမ႐ႈရ”</span><br /><br /></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=""><span style="color: rgb(102, 51, 0);">“အစားအစာ ၀ါးစားပါ</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);">အသားပါသလား။</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);">ငါးပါသလား။</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);">ဘီစကစ္ပါသလား။</span><br /><span style="color: rgb(102, 51, 0);">ဘာပဲပါပါ ထားခဲ့ပါ။”</span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=""><span style="color: rgb(153, 51, 153);">“ဟိုဘက္ကမ္းက ဗိုက္ပိန္ပိန္</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">ဒီဘက္ကမ္းကဗိုက္ပိန္ပိန္</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">အမိုးအကာမဲ႔ေနတဲ့</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">မႏွင္းတို႔အိမ္။”</span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=""><span style="color: rgb(204, 0, 0);">“ဖိုးေ႐ႊႀကီး ဖိုးေ႐ႊႀကီး</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">အလြန္ယုတ္တဲ့ ဖိုးေ႐ႊႀကီး</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ဖိုးေ႐ႊႀကီးက မိုက္တိုင္ထူ</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ေခြးအႀကီးနဲ႔တူ</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">တူပါသကြဲ႔ မယံုၿငား</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ဒီမွာၾကည့္ပါလား။”</span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=""><span style="color: rgb(0, 102, 0);">“ တနဂၤေႏြ၊ တနင္းလာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ဗိုက္ေမွာက္ေမွ်ာ္ေနတာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">အဂါၤ၊ ဗုဒၶဟူး</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ေရာက္လုတစ္ဦးဦး</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ၾကာသပေတး၊ ေသာၾကာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">တစ္ေယာက္မွ ေပၚမလာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">စေနမွာေသခ်ာသြား ဘယ္သူမွမလာအား။”</span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=""><span style="color: rgb(255, 102, 0);">“မုန္တိုင္းကို စကၠဴကပ္</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">အၾကံပက္စက္ တို႔အေပၚတင္</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ပလႅင္ေပၚက ေမ်ာက္မူး</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ဆင္းမလာေတာ့ဘူး</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">အာဏာ႐ူး</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">အာဏာ႐ူးကို ေခြးေတြယက္</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ေမွာင္မိုက္မွာအူ</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">အူသူေတြ အစာလုၾက</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ငါတို႔ကိုဆြဲ တြဲလဲ</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">တြဲလဲရယ္ ငိုတိုင္း</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">မိုးေတာင္ကမိႈင္း</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">မုန္တိုင္း……..”</span><span style=""><span style="color: rgb(255, 102, 0);"> </span> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="">ဤသို႔ၿဖင့္ စာသင္ခန္းေတြထဲ အၿပိဳင္အဆိုင္ စာေတြအံေနၾကသလို ၿမစ္ၿပင္ႀကီးတစ္ခုလံုး ကေလးတို႔၏ စာအံသံမ်ားၿဖင့္ ဆူညံပြက္ေလာ႐ုိက္သြားခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ တစ္စံုတစ္ခုက ၿဖည္းၿဖည္းခ်င္းစုပ္ယူသြားသလို စာအံသံတို႔ တၿဖည္းၿဖည္းၿဖင့္ ေ၀း၍သြားၾကၿပန္သည္။ ညကလည္း အေတာ္နက္လွၿပီ။ ကေလးေတြ ေမာသြားၾကၿပီ ထင္သည္။ သူတို႔ေလးေတြ အိပ္ယာ၀င္ၾကေတာ့မည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="">သူေတြးေနလို႔မွ မဆံုးေသး။ သူ႔ေ႐ွ႕တြင္ တခ်ိန္လံုး ၿငိမ္ခ်က္သား ေကာင္းေနခဲ့ေသာ ေရၿပင္ႀကီး ငရဲမွ ေခ်ာ္ရည္ေတြ စိမ့္ထြက္လာသည့္အလား ဟိုဟိုဒီဒီ ပြက္ရာေလးမ်ားထလာသည္။ သူစိုက္ၾကည့္ေနစဥ္အတြင္း ထိုလိႈင္းပြက္ကေလးမ်ား အခ်င္းခ်င္းေပါင္းဆံုသြားၾကၿပီး အ႐ြယ္အစား အေတာ္ႀကီးမားေသာ ေရဘ၀ဲႀကီးတစ္ခုၿဖစ္လာသည္။ ေအာ္…ကေလးေတြ လူစုေနၾကတာကိုး။ ထို႔ေနာက္တြင္ကား ထိုေရဘ၀ဲႀကီးအတြင္းမွ က်ယ္ေလာင္ေသာ အသံႀကီးတစ္ခု ၿမိဳင္ဆိုင္စြာ ထြက္ေပၚလာေတာ့သည္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="">ထိုအသံကား အၿခားမဟုတ္။ စာသင္ခန္းေတြထဲ ဆရာမက အေ႐ွ႕မွတိုင္ၿပီးတိုင္း အေနာက္မွ ကေလးမ်ားတက္ညီလက္ညီၿဖင့္ လိုက္လံ ႐ြတ္ဆိုၾကေသာ အသံလို ကေလးမ်ား စုေပါင္းစာအံရာမွ ထြက္ေပၚလာေသာ စုေပါင္းစာအံသံႀကီးပင္ ၿဖစ္သည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal; color: rgb(51, 51, 255);"><span style="">“ဘဘ၀၀ ထလို႔က<br />ဘဘနိုင္ၿပီဗ်<br />ကပါကပါ ဘဘရာ<br />ဘဘေခတ္ေလဗ်ာ<br />မဲလိမ္ေတြကို အမွန္ၿပ<br />ဘဘအၾကံပိုင္ပါ့။<br />သူမ်ားေတြ မသာၿဖစ္တာ<br />ဘဘနဲ႔ မဆိုင္ပါ<br />မုန္တိုင္းေတြ ဘယ္လိုသည္းသည္း<br />ဘဘနိုင္ဖို႔ပဲ။<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal; color: rgb(51, 51, 255);"><span style="">ဘဘ၀၀ စိတ္ဓါတ္က်<br />အေနာက္က Pressure ရ<br />သူမ်ားအကူ မယူခဲ့တာ<br />ဘဘေစတနာ<br />မလုပ္ေပးတာ တစ္ခုကလြဲ<br />ဘဘသတိၱခဲ<br />နိုင္ငံၿခားေငြၿမင္ေသာအခါ<br />ဘဘစိတ္ေၿပာင္းလာ<br />အားရပါးရလာလွဴကြဲ႔<br />ဘဘအိတ္ထဲထည့္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal; color: rgb(51, 51, 255);"><span style="">ဘဘ၀၀ ထပ္လို႔က<br />ဘဘခိုင္ၿပီဗ်<br />လုပါယက္ပါ ဘဘရာ<br />ဘဘ ေခတ္ေလဗ်ာ<br />ၿမစ္ၿပင္မွာေတာ့ အညီွေတြထ<br />ပုပ္ပုပ္ပြပြ အနံ႔အသက္ရ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=""><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘဘကေတာ့ ဆက္လို႔က</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘဘဘယ္ေတာ့မွ ကလို႔မ၀”</span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="">ေနာက္ဆံုး သင္ခန္းစာ အ႐ွည္ႀကီးကို စုေပါင္း၍႐ြတ္ဆိုလုိ႔ အၿပီးမွာေတာ့ ေရၿပင္ႀကီးတစ္ခုလံုး ၿပန္လည္တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္သြားၿပန္သည္။ ေနာက္ထပ္စာအံသံမ်ား ထြက္ေပၚလာနိုး၊ ေပၚလာနိုးၿဖင့္ အခ်ိန္အတန္ၾကာသည္အထိ သူေစာင့္ဆိုင္း၍ ေနခဲ့ေသာ္လည္း ညီွစို႔စို႔ေရၿပင္ကို ေလတိုးေသာ တဖ်ပ္ဖ်ပ္အသံမွလြဲ၍ မည္သည့္အသံမွ ထပ္၍ေပၚမလာေတာ့။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူတို႔ေလးေတြ တကယ္အိပ္ယာ၀င္သြားၾကၿပီ။ ၎တို႔အား ဟိုဟိုဒီဒီ သယ္ေဆာင္သြားလာေနေသာ ၿမစ္ၿပင္က်ယ္ႀကီးထဲ စုန္ဆန္ေၿမာပါရင္း ကေလးငယ္တို႔ နက္နက္႐ိႈင္း႐ိႈင္း အိပ္ေမာက်သြားၾကေလၿပီ။ သို႔ေသာ္ ၎တို႔၏ အိပ္မက္မ်ား အတြင္းတြင္ေတာ့ မၿပီးၿပတ္ေသးေသာ သင္ခန္းစာမ်ားကို ကေလးတို႔ ဆက္လတ္႐ြတ္ဖတ္ေနၾကဦးမည္ ထင္သည္။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="">ဘ၀တစ္ပါးသို႔ ေၿပာင္းေ႐ႊ႕သြားၾကၿပီၿဖစ္၍ အနည္းငယ္လိုက္လံ ေၿပာင္းလည္းသြားပံုရေသာ သင္႐ုိးညႊန္းတမ္းအသစ္မွ သင္ခန္းစာ အသစ္တို႔ၿဖင့္ ကေလးတို႔ တိတ္ဆိတ္စြာ အလုပ္႐ႈပ္ေနၾကေလၿပီ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="">ဇြန္လေရာက္ၿပီ။ ေက်ာင္းမ်ားလည္း ဖြင့္ၾကၿပီ။ သို႔မဟုတ္ ေက်ာင္းအခ်ိဳ႕ဖြင့္ၾကၿပီ။ အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ေသာ ေဒသတို႔၌တြင္ကား ဖြင့္စရာေက်ာင္းမ်ားသာ႐ွိ၍ ေက်ာင္းလာအပ္ေသာ ကေလးမ်ား မ႐ွိ၍လည္းေကာင္း၊ ကေလးမ်ား ေက်ာင္းလာအပ္ၾကေသာ္လည္း ၎တို႔အား လက္ခံမည့္ေက်ာင္းမ်ား ေပ်ာက္ဆံုးေနၾက၍လည္းေကာင္း၊ ေက်ာင္းေရာကေလးပါ အစအန ႐ွာမရေတာ့၍လည္းေကာင္း ေက်ာင္းမ်ား မဖြင့္ၿဖစ္ၾကေသး။ သို႔မဟုတ္ ေက်ာင္းမ်ား မဖြင့္နိုင္ၾကေတာ့။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="">မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ ဧရာ၀တီၿမစ္႐ုိးတစ္ေလွ်ာက္တြင္ကား ကေလးငယ္တို႔၏ စာအံသံ မဆိတ္သုန္းခဲ့။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="">အၿဖစ္အပ်က္မွန္ကို သိ႐ွိပံုမရေသာ ဇြန္လကေတာ့ ကေလးငယ္တို႔၏ စာအံသံၾကားၿပီးသည္ ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ စိတ္ခ်စြာ အိပ္ယာ၀င္ႏွင့္ၿပီ။ သို႔ေသာ္ ထိုမရဏအိပ္မက္ေပါင္းမ်ားစြာ ပါ၀င္ေသာ အနက္ေရာင္ မွတ္တမ္းႀကီးအား အစမွ အဆံုးတိုင္ အေသးစိတ္သိေနၿပီးၿဖစ္ခဲ့ေသာ သူ႔အဖို႔ကား အဘယ္သို႔လွ်င္ အိပ္ေပ်ာ္နိုင္မည္နည္း။ ဤေနရာ၊ ဤေဒသ၌ သူ႔အဖို႔အိပ္စက္ရန္ ဒီတစ္သက္ ၿဖစ္နိုင္မည္မထင္ေတာ့။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="">မၾကာမီ အာ႐ုဏ္တက္ေတာ့မည္။ ထိုအခါ ကေလးမ်ားထ၍ စာအံၾကဦးမည္ ထင္သည္။ သူ႔အေနႏွင့္ကလည္း ထိုစာအံသံတို႔ကို ထပ္မံၾကားခ်င္ေနၿပန္သည္။ ထို႔အၿပင္ ထိုစာအံသံတို႔ ထပ္မံထြက္ေပၚလာရန္ သူ ဒီေနရာမွာ ဆက္႐ွိေနဖို႔ကလည္းလိုအပ္သည္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="">အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကေလးမ်ား စာအံခ်ိန္၌ တစ္စံုတစ္ေယာက္သည္ နားေထာင္သူအၿဖစ္ ႐ွိေနရလိမ့္မည္ဟု အဆို႐ွိသည္ မဟုတ္လား။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="">(ထို႔အၿပင္)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="">ႏွစ္စဥ္ ဇြန္လေရာက္တိုင္း ကေလးမ်ား မပ်က္မကြက္ စာအံေနၾကရန္ အၿမဲတမ္းလံႈ႔ေဆာ္ ေစာင့္ၾကည့္ေပးေနဖို႔ဆိုတာ သူ႔လို ေက်ာင္းဆရာတစ္ေယာက္ မၿဖစ္မေန လုပ္ေဆာင္ေပးရမည့္ တာ၀န္ပင္ မဟုတ္ပါလား။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style=""><မင္းတေစ><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5699139698460792425-7043532098043773799?l=a-paw-sar-myar.blogspot.com' alt='' /></div>Mintasayhttp://www.blogger.com/profile/00395173885684327689noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-5699139698460792425.post-12301624720558558372008-02-22T12:21:00.000-08:002008-07-07T11:44:03.727-07:00<p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> မနက္က စာတိုက္ကတဆင့္ လွမ္းပို႔လိုက္တဲ့ စာတစ္ေစာင္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီေရာက္လာတယ္။ လူတစ္ေယာက္ဆီ စာတစ္ေစာင္ေရာက္လာတာ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ လုပ္ရေလာက္ေအာင္ သိပ္ေတာ့မထူးဆန္းလွေပမယ့္ ထူးဆန္းတာက စာပို႔သူရဲ႕ နာမည္နဲ႕ လိပ္စာကလည္း စာလက္ခံရ႐ွိသူ ကၽြန္ေတာ္္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕လိပ္စာပဲ ၿဖစ္ေနခဲ့လို႔ေပါ့။<br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> အစသန္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေယာက္က ေနာက္လိုက္တာ ေနမွာပါဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ စာအိတ္ကိုဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အထဲမွာေတြ႔လိုက္ရတာကလည္း ကၽြန္ေတာ့္လက္ေရးေတြပဲ ၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္အ့ံၾသမႈက အထြတ္အထိပ္ေပါ့။ ဘာၿဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ ဟိုးငယ္ငယ္ေလးကတည္းက စာဆိုတာေယာင္လို႔ေတာင္ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">မေရးဘူးခဲ့လို႔ပါပဲ။<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> မၿဖစ္နိုင္ဘူး။ ဒါလံုး၀မၿဖစ္နိုင္ဘူးလို႔ ဘယ္ေလာက္ပဲ ၿငင္းဆန္ေနခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကလြဲရင္ တၿခားဘယ္သူမွ မတုပနိုင္တဲ့ စုတ္ခ်ာခ်ာလက္ေရးမ်ိဳးနဲ႔ ေရးထားၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ဘယ္အခ်ိန္ကသြားထည့္လိုက္မွန္း မသိတဲ့ စာတစ္ေစာင္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြထဲၿပန္လည္္ ေရာက္႐ွိလို႔ေနခဲ့ၿပီေလ။ ဒါေပမယ့္ စာဆိုတာ အရမ္းေ၀းေနၾကၿပီး ေတာ္တန္႐ုံ ေတြ႔ခြင့္မရတဲ့သူေတြမွ ေရးၾကတာမ်ိဳးဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အဆက္အသြယ္ အလြယ္တကူ လုပ္လို႔မရတဲ့့ ဟိုးအေ၀းတေနရာမွာ ေရာက္႐ွိ္ေနခဲ့တဲ့ သေဘာမ်ိဳး သက္ေရာက္္ေနခဲ့တာေပါ့။ ဟင့္အင္း မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္နားကေန ဘယ္တုန္းကမွ မခြါခဲ့ဘူးပါဘူး။ စဥ္းစားရင္း ေခါင္းပို႐ႈပ္လာတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေထြေထြထူးထူး ေလွ်ာက္ေတြးမေနေတာ့ပဲ စာကိုပထမစာမ်က္ႏွာကေနစၿပီး ၿဖည္းၿဖည္းၿခင္း စဖတ္ၾကည့္လိုက္တယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိတ္ေဆြ /<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ခင္ဗ်ား သိပ္အ့ံၾသသြားလား။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ခင္ဗ်ားထင္ေနသလို တၿခားသူ တစ္ေယာက္မဟုတ္ပါဘူး။ ခင္ဗ်ားစားသလိုစား၊ ခင္ဗ်ားသြားသလိုသြား၊ ခင္ဗ်ားအိပ္သလိုအိပ္ၿပီး ခင္ဗ်ားဘာေတြပဲလုပ္ေနေန မေသြမတိမ္း လိုက္လိုက္လုပ္ေနတတ္တဲ့ ဒီစာကိုဖတ္ေနတဲ့ ခင္ဗ်ားကိုယ္တိုင္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ လံုး၀ခင္ဗ်ားလားဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ဘူးဗ်။ တူညီတဲ့ဦးေႏွာက္တစ္ခုထဲမွာ အတူခိုလံႈေနထိုင္ေနၾကေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ကိုယ္ပိုင္အေတြးအေခၚေတြ အရိပ္က်ပံုၿခင္းကေတာ့ လံုး၀ကြဲၿပားၿခားနားေနၾကတယ္ေလ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p><span style=""> </span>႐ွင္း႐ွင္းေၿပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဗရမ္းဗတာၿဖစ္ေနတဲ့ ခင္ဗ်ားရဲ႕အေတြးအေခၚေတြက ၿဖစ္သင့္ၿဖစ္ထိုက္တဲ့အတိုင္း လိုက္ေတြးေပးတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးအေခၚေတြနဲ႔ ၿပဒါးတစ္လမ္း သံတစ္လမ္း ဆန္႔က်င္ေနခဲ့လို႔ပါပဲ။ ၿဖစ္သင့္တဲ့အရာေတြက ေခ်ာ္ထြက္ၿပီး ထင္ရာေတြကိုပဲ စြတ္္စြတ္လုပ္ေနတတ္တဲ့ ခင္ဗ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္မရတာ အေတာ္ေလးၾကာၿပီေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်ိန္မွာေတာ့ ခင္ဗ်ားကိုယ့္ကိုကိုယ္ၿပဳၿပင္သြားမွာပဲ ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ခင္ဗ်ားလုပ္သမွ် ဘာမွ၀င္မစြက္ပဲ ဒီအတိုင္းရပ္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ အခ်ိန္ေတြသာကုန္သြားတယ္။ ခင္ဗ်ားက မၿပဳၿပင္တဲ့ အၿပင္ ပိုၿပီးတေဇာက္ကန္းနိုင္လာေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ကမတတ္သာတဲ့အဆံုး ၀င္စြက္ရေတာ့တာပါပဲ။<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> အခ်စ္ဆိုတဲ့ေကာင္ကို ငါဘယ္ေတာ့မွ အ႐ႈံးမေပးဘူးဆိုၿပီး ကတုန္က်င္းဆန္ဆန္ စိတ္ဓါတ္ေတြနဲ႔ တသက္လံုးခုခံကာကြယ္လာခဲ့တဲ့ ခင္ဗ်ား အခုေတာ့ ဘာတတ္နိုင္ေသးလည္း။ အခ်စ္က ေၿမႄကြက္လိုဗ်ဴဟာေတြသံုးၿပီး ေၿမေအာက္ေတြထဲက ထိုးေဖာက္၀င္ေရာက္လာေတာ့လည္း အ႐ႈံးေပးလက္နက္ခ်လိုက္ရတာပဲ မဟုတ္လား။<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ခင္ဗ်ားေၿပာဘူးပါတယ္။ အခ်စ္ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဗဟိုသိပ္ၿပဳလြန္းတဲ့ ေကာင္ေတြမွ ကူးစက္နိုင္တဲ့ေရာဂါလို႔။ အဲဒီအတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားလည္း အၿခားလူေတြနဲ႔ ဘာမွမထူးတဲ့ ပရအေရခြံၿခံဳထားတဲ့ အတၱခႏၶာကိုယ္နဲ႔ လူတစ္ေယာက္ပါပဲ။<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="font-weight: bold;">တကယ္တမ္းေတာ့ အတၱမႀကီးေအာင္ဆိုၿပီး အတင္းက်ိတ္မွိတ္ႀကိဳးစားေနတာကိုက အႀကီးမားဆံုးအတၱတစ္ခုၿဖစ္ေအာင္ ခင္ဗ်ားေမြးၿမဴေနခဲ့တာပဲ။</span><o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဘာေကာင္မွ မၿဖစ္ခ်င္ဘူးလို႔ တြင္တြင္ေၿပာေနခဲ့တာကိုက သုညအႀကီးႀကီးတစ္ေကာင္ၿဖစ္ဖို႔ လွ်ိဳ႕၀ွက္တဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ေတြ ႐ွိေနတယ္လို႔ ခင္ဗ်ား သြယ္၀ိုက္ၿပီး ေၿပာၿပေနခဲ့တာပဲ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p>ဘ၀ရဲ႕လက္တြဲေဖာ္ မၿဖစ္မေနေ႐ြးရေတာ့မယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုအ႐ည္အခ်င္း႐ွိတဲ့ လက္တြဲေဖာ္မ်ိဳးေ႐ြးမွာလည္းဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ားက <span style="color: rgb(51, 51, 255);">မိန္းမတစ္ေယာက္ၿဖစ္ရမယ</span>္တဲ့။ မိန္းမတစ္ေယာက္ၿဖစ္ေန႐ုံနဲ႔ ၿပီးၿပည့္စံုၿပီလားလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကထပ္ေမးေတာ့ ခင္ဗ်ားက “<span style="color: rgb(51, 51, 255);">အင္း</span>” တဲ့။ ဒါဆို ခင္ဗ်ားေ႐ြးခ်ယ္လိုက္တဲ့ မိန္းမက ၿပည့္တန္ဆာတစ္ေယာက္ၿဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ေရာဗ်ာ ဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ားက “<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဂုဏ္ယူစရာေပါ့ဗ်။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ၿပည့္တန္ဆာလုပ္ငန္းဆိုတာ ကမာၻ႕ေရွးအက်ဆံုး အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းလုပ္ငန္းတစ္ခု မဟုတ္လား</span>”တဲ့။<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဟားဟား...... သိပ္ရီစရာေၿပာတတ္တာပဲေနာ္ဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ားက ၿပည့္တန္ဆာေခါင္းတစ္ေယာက္ဟန္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ပုခံုးႏွစ္ဖက္တြန္႔ၿပတယ္။ ဘာအဓိပၸါယ္နဲ႔ အဲသလိုလုပ္ၿပသလည္းဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ေပမယ့္ <span style=""> </span>ခင္ဗ်ားကို နားလည္ဖို႔ႀကိဳးစားေလေလ ပို႐ႈပ္လာေလေလဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီအေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘာမွကိုထပ္မေမးခဲ့ေတာ့တာေပါ့။<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ၀ီလွ်ံ႐ွိတ္စပီးယားထက္ အဲလ္ဘတ္ကမူးကို ခင္ဗ်ားက ပိုႏွစ္သက္တယ္။ ေအေဂ်က႐ုိနင္ထက္ ယန္းေပါဆတ္ကို ခင္ဗ်ားက ပိုေလးစားတယ္။ ဆမ္းမားဆက္မြန္ထက္ ဖရန္႔ကပ္ဖ္ကာကို ခင္ဗ်ားက ပိုကိုးကြယ္တယ္။ အနုအ႐ြရသမွန္သမွ်ကို ထာ၀ရၿငင္းပယ္ေနတတ္ၿပီး အၾကမ္းထည္အလွေတြကိုပဲ တကယ့္အလွတရားလို႔ ခင္ဗ်ားကၿမင္ေနတတ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားယံုၾကည္တဲ့ အဲဒီ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္အေတြးအေခၚ႐ွင္ေတြကိုယ္တိုင္ လူ႔ဘ၀ရဲ႕ ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္မႈေတြေအာက္ ဘယ္ေလာက္႐ုန္းကန္သြားရတယ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ား သတိမွၿပဳမိလိုက္ရဲ႕လား။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p>ဘာသာတရားေတြကို မိ႐ုိးဖလာဇြတ္မွိတ္ၿပီး မယံုၾကည္ၾကဖို႔ကိုလည္း လူေတြ႔တိုင္း ခင္ဗ်ား နားခ်ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ လူဆိုတာ မိ႐ုိးဖလာမကလို႔ ကမာၻဦးအစဥ္အလာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ တန္ခိုးအာဏာ႐ွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ေယာက္ေအာက္မွာ႐ွိေနမွ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ လိပ္ၿပာလံုတဲ့ အမ်ိဳးဆိုတာကိုေတာ့ ခင္ဗ်ားေမ့ေနခဲ့တယ္။ <span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘုရားသခင္ဆိုတာႀကီးသာ တကယ္႐ွိေနရင္ ဘုန္းႀကီးေတြ႐ွိစရာ ဘယ္လိုေလလိမ့္မတုန္း</span> ဆိုတဲ့ ဘုရားသခင္ကို ဇြတ္မွိတ္ၿငင္းပယ္တဲ့ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အေၾကာင္းၿပခ်က္ေတြ မွန္ေနတယ္ပဲထားပါေတာ့။ လူ႔ဘ၀ရဲ႕ ဗရမ္းပတာနိုင္မႈကို ဟန္ခ်က္ညီေအာင္ ထိန္းကြပ္ဖို႔ စည္းမ်ဥ္းဥပေဒသေတြ ခင္ဗ်ား ဘယ္နားက သြား႐ွာမလည္း။ လူေတြသာ ငရဲနဲ႕ နိဗၺာန္ဆိုတဲ့ ေၿခာက္လံုး၊ ေခ်ာ့လံုးေတြ တကယ္႐ွိမေနမွန္းသိသြားၾကရင္ မေကာင္းမႈဆိုတာေတြကို စိတ္႐ွိလက္႐ွိ က်ဴးလြန္ၾကေတာ့မယ္ ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ားနည္းနည္းေလးမွ မေတြးမိဘူးလား။ ၿပီးေတာ့ ခင္ဗ်ားဘက္က ဘုရားသခင္ထက္သာတဲ့ စည္းမ်ဥ္းေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ခ်ၿပနိုင္ေနခဲ့ပါေစ။ တန္ခိုး႐ွင္ တစ္ေယာက္မဟုတ္တဲ့ ခင္ဗ်ားလိုသာမန္လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပညတ္ခ်က္ေတြကို ဘယ္သူကမ်ား အေရးတယူလာလုပ္ေနၾကမွာလည္း။<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;"> အဲဒီေတာ့ အေယာင္အေဆာင္မကလို႔ လူလိမ္ႀကီးတစ္ေယာက္ပဲၿဖစ္ေနေန ဘုရားသခင္ သူ႔ဖာသာ႐ွိပါေစ</span>။ အနည္းဆံုး သူ႔ကိုယ္စား တရားေတြ အာေပါက္ေအာင္ လိုက္ေဟာေနဖို႔ ခင္ဗ်ား အခ်ိန္ေတြ ကုန္စရာေတာ့ မလိုေတာ့ဘူးေပါ့။ ခင္ဗ်ား ၿဖစ္ေစခ်င္တာေတြကို ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဒိ႒ိဆန္ဆန္အေတြးအေခၚေတြထဲမွာ လူမသိေအာင္တိတ္တိတ္ေလးၿပန္သိမ္းလိုက္။ ၿပီးေတာ့ ခင္ဗ်ားပါးစပ္ကို လူေတြဘက္လွည့္ၿပီး အဲဒီလို ခပ္က်ယ္က်ယ္ေလး တစ္ခြန္းေလာက္ေအာ္ၾကည့္လိုက္။<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">“ ၿမဴမႈံတစ္စက္မွစ၍ မိုးေကာင္းကင္အဆံုးထိ အရာခပ္သိမ္းေသာ သက္႐ွိသက္မဲ့ အေပါင္းတို႔သည္ ဘုရားသခင္၏ ၿမင့္ၿမတ္ႀကီးက်ယ္ေတာ္မႈလွေသာ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတာ္တို႔ေအာက္၌ ထာ၀ရေအးခ်မ္းၿငိမ္သက္စြာတည္႐ွိေနၾက၏ ” လို႔။<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ကဲ…ဘယ္သူကမ်ား မိစာၦဒိ႒ိလို႔ ခင္ဗ်ားကို ထပ္ေခၚၾကေသးလည္း။<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဘြဲ႕လက္မွတ္ဆိုတာ အလကား။ တကယ့္ပညာေရးဆိုတာ စာသင္ခန္းေတြရဲ႕ အၿပင္ဘက္မွာပဲ႐ွိတယ္ဆိုၿပီး ကိုယ္ပိုင္ ပညာေရးအားနည္းခ်က္ကို လိုက္လံဖုံးကြယ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့ ခင္ဗ်ား အခုေတာ့ ထမင္းနပ္မွန္မွန္စားရဖို႔ နဖူးကေခၽြး ေၿခမက်ေအာင္ ႐ုန္းကန္ေနရၿပီ မဟုတ္လား။ ဒါနဲ႔ေတာင္ ဘြဲ႕လက္မွတ္ေတြရဲ႕ အေရးပါမႈကို ခင္ဗ်ားက ေခါင္းမာမာနဲ႔ ၿငင္းဆန္ေနတုန္း။ ခင္ဗ်ား ထပ္ေစာဒကထပ္တက္ဦးမွာပဲ မဟုတ္လား။ <span style="color: rgb(51, 51, 255);">ထမင္းကို ေန႔တိုင္းမွန္မွန္စားရဖို႔ လိုအပ္တယ္လို႔ ထင္ေနတာကလည္း မိုက္မဲတဲ့ အေတြးအေခၚတစ္ခု</span>လို႔။ <span style="color: rgb(51, 51, 255);">ၿပီးေတာ့ ထမင္းတစ္လုပ္စားရဖို႔အတြက္နဲ႔ေတာ့ ကိုယ္မယံုၾကည္တာေတြထဲမွာ အခ်ိန္ကို ဇြတ္မွိတ္ၿပီး ႏွစ္မထားသင့္ဘူး</span>လို႔။ ထားပါေတာ့ ခင္ဗ်ားက မစားပဲ ေနနိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ အိမ္ေထာင္ေတြ ဘာေတြက်ၿပီး ခင္ဗ်ား သားမယားေတြ လူလိုသူလို စားေသာက္ေနနိုင္ဖို႔ အတြက္ကေရာ။ အဲဒီေတာ့လည္း <span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကိုယ္ပိုင္အေတြးအေခၚေတြနဲ႔ပဲ ၿပန္လက္ထပ္လိုက္႐ုံလို႔ေပ</span>ါ့ ခင္ဗ်ားေၿပာဦးမွာပဲ မဟုတ္လား။<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> လူတိုင္းက လုပ္ေနတိုင္း လိုက္လုပ္ေနစရာ မလိုဘူးလို႔ ခင္ဗ်ားဘယ္ေလာက္ပဲ ေၿပာေနေန တစ္ခါတေလ လူ႔ဘ၀ ရတုန္းေလးမွာေတာ့ ဘ၀ကို အဓိပၸါယ္႐ွိ႐ွိေနသင့္တယ္လို႔ေတာ့ ခင္ဗ်ား မထင္မိဘူးလား။ ဒါေပမယ့္ လူ႔ဘ၀အဓိပၸါယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုသတ္မွတ္တာလည္းလို႔ ခင္ဗ်ားက စကားကပ္ၿပီး ၿပန္ေမးေနခဲ့ေတာ့ အိပ္ခ်င္ဟန္ေဆာင္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို နိုးဖို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း လက္ေလွ်ာ့လိုက္ရေတာ့တာေပါ့။<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ခင္ဗ်ားဖာသာခင္ဗ်ား ဘယ္ေလာက္ပဲ ေခါင္းမာေနေန ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘ၀ထဲက ေကၽြးေမြးၿပဳစုလာတဲ့ ခင္ဗ်ား မိဘေတြေလာက္ေတာ့ အနည္းဆံုး ေခါင္းထဲထည့္ထားသင့္တာေပါ့။ “ <span style="color: rgb(51, 51, 255);">အင္း…ဒါကေတာ့ ေလာကနိယာမပဲ။ ေမြးခဲ့မွေတာ့ တာ၀န္အရ ေကၽြးခဲ့ရေတာ့မွာေပ</span>ါ့” ဆိုတဲ့ အဇာတသတ္ဆန္ဆန္ စကားလံုးေတြနဲ႔ မိဘေတြရဲ႕ ဂုဏ္ေက်းဇူးကို ၿငင္းပယ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာကေတာ့ ခင္ဗ်ားမွားေနတယ္ထင္တာပဲ။<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ခင္ဗ်ားအေဖက “ မင္းကေတာ့ ေခြးၿဖစ္မယ့္ေကာင္” ဆိုၿပီး ခင္ဗ်ားကို ဘယ္လိုပဲ က်ိန္ဆဲလာခဲ့ေပမယ့္ ခင္ဗ်ားကို လူလိုသူလိုၿဖစ္ေအာင္ သူတတ္နိုင္သေလာက္ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ခင္ဗ်ားၿငင္းလို႔မရပါဘူး။ အင္းေလ..ခင္ဗ်ားကိုယ္တိုင္က မိဘေနရာမွာ မခံစားဘူးေသးေတာ့လည္း ဘယ္ကိုယ္ခ်င္းစာေပးနိုင္ပါ့မလည္း။<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="color: rgb(51, 51, 255);"> အစိုးရဆိုတာ အစေတာ့႐ုိးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အလယ္မွာ တစ္ေၿဖးေၿဖးဆိုးလာတတ္ၿပီး အဆံုးမသတ္ခင္အထိ ကမ္းကုန္ေအာင္မိုက္ေနတတ္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္း</span>လို႔ ခင္ဗ်ား မၾကာခဏ ေၿပာေနတတ္ခဲ့တယ္။ ဘာမဟုတ္တဲ့ အဲဒီလို စကားေလးတစ္ခြန္းေၾကာင့္ ခင္ဗ်ား ေထာင္ထဲမွာ တသက္လံုးေနသြားရနိုင္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္က သတိေပးေတာ့ ခင္ဗ်ားက “<span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခုေရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္ထဲမွာ ႐ွိေနၾကလို႔လည္းဗ်။ ဘာထူးလို႔လည္း။ ေထာင္ထဲမွာပဲ ႐ွိေနၾကတာေလ။ အဲဒီေတာ့ ေထာင္အႀကီးၾကီးထဲကေန ေထာင္အေသးေလးထဲ ေ႐ႊ႕ခံရလိမ့္မယ္လို႔ စကားကိုၿပန္ၿပင္ေၿပာပါ</span>”တဲ့။<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ဗ်ာ။ ထားလိုက္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ား အဲဒီလို ေလအကုန္ၿပီး ေလွ်ာက္ေၿပာေန႐ုံနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတြက္ကဘာမ်ား ထူးလာနိုင္လို႔လည္းဗ်ာဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ားက “<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ထူးတာေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္နိုင္ငံလံုးက မိသားစုေတြ တစ္အိမ္တစ္ေယာက္သာ အဖမ္းခံရၾကည့္။ အားလံုး စိတ္နာၿပီး ေတာ္လွန္ေရးထဲ ပါလာၾကလိမ့္မယ္။ ဘာလို႔လည္း ဆိုေတာ့ လူဆိုတာ ကိုယ့္အသားကို တိုက္႐ုိက္လာမထိသေ႐ြ႕ အမ်ားစုကေတာ့ ဒီအတိုင္း လက္ပိုက္ၾကည့္ေနၾကမွာပဲေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္မိသားစု အသိုင္းအ၀ိုင္းတစ္ခုလံုး ဒီေတာ္လွန္ေရးထဲပါ၀င္လာဖို႔က ကၽြန္ေတာ္ အဖမ္းခံရဖို႔လိုအပ္သလို ခင္ဗ်ားမိသားစုတစ္ခုလံုး ပါ၀င္လာဖို႔ကလည္း ခင္ဗ်ားအဖမ္းခံရဖို႔လိုတယ္။ အဖမ္းခံရတဲ့ လူဦးေရ မ်ားလာေလေလ၊ စိတ္နာတဲ့လူဦးေရ မ်ားလာေလေလၿဖစ္ၿပီး စိတ္နာတဲ့ လူဦးေရမ်ားလာေလေလ ေတာ္လွန္ေရးအေၿခခိုင္လာေလေလပဲဗ် </span>” တဲ့။<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဒါေပမယ့္ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ဗ်ာ လုပ္ရတာနဲ႔ ရင္းရတာ မထိုက္တန္ဘူးဗ် ဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ားက “<span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခုေရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ထိုက္တန္တဲ့ ဘ၀ေတြရေနလို႔လား။ တကယ္က အဓိပၸါယ္မဲ့စြာ အသက္႐ွင္ေနရတာထက္စာရင္ အဓိပၸါယ္႐ွိ႐ွိဘ၀တံုးသြားရတာက ပိုၿမတ္တယ္ဗ်။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြက ဘာကိုမွ မေၿပာင္းလည္းေပးနိုင္ခဲ့ေတာင္ ခင္ဗ်ားကိုယ္ ခင္ဗ်ား လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာကို မလုပ္မိခဲ့ေလၿခင္းလို႔ ေနာင္တေတြရမေနနိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ အနည္းဆံုးေတာ့ ခင္ဗ်ားကိုယ္ခင္ဗ်ား လိပ္ၿပာလံုေနနိုင္ၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ၿပန္႐ွက္ေနစရာလည္း မလိုေတာ့ဘူးေပါ့ဗ်ာ</span>” တဲ့။<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ကိုယ့္လိပ္ၿပာမ်ား ကိုယ္ၿပန္ၿပီး ဘာဂ႐ုစိုက္ေနစရာ လိုလို႔လည္းဗ်ာ။ မလံုေတာ့လည္း ဘာအေရးလည္း။ ေနတတ္ရင္ ေက်နပ္စရာေတြခ်ည္းပါဗ်ာ လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကေၿပာလိုက္ေတာ့ ခင္ဗ်ားက ကၽြန္ေတာ္ဘက္လွည့္မၾကည့္ပဲ တၿခားတဖက္ကို တံေတြးတခ်က္လွည့္ေထြးတယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ခင္ဗ်ား ေတာ္ေတာ္မိုက္႐ုိင္းတာပဲ။ အင္းေလ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာေပၚေထြးခ်တာမွ မဟုတ္တာ။ ေအာင့္သီးေအာင့္သက္ၿဖစ္႐ံုကလြဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာတတ္နိုင္မွာလည္း။ ခင္ဗ်ားဒုကၡေရာက္မွာစိုးလို႔ ကၽြန္ေတာ္က ေစတနာနဲ႔ ေၿပာတာပါဗ် ဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ားက “<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒါေစတနာ မဟုတ္ဘူး။ လူကို သူရဲေဘာမေၾကာင္ေၾကာင္ေအာင္ လာၿပီးဖ်ားေယာင္းေသြးေဆာင္ေနတာ</span>” တဲ့။<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ခင္ဗ်ားက ငါးကိုလံုး၀မစားေပမယ့္ အမဲသားေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကိဳက္တယ္ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ေက်းဇူး႐ွင္ကို ၿပန္စားေနတာကေတာ့ မေကာင္းဘူးဗ် ဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ားက “<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ထြန္စက္နဲ႔ စိုက္ပ်ိဳးတဲ့ ေခတ္ေရာက္ေနၿပီဗ်။ ခင္ဗ်ားလယ္ကြင္းေလးထဲဘာထဲ ဆင္းၾကည့္ပါဦး</span>" တဲ့။<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဒါဆို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်းဇူး႐ွင္ေတြမဟုတ္ဘူးဗ်။ သူတို႔အသားၾကေတာ့ ခင္ဗ်ားဘာလို႔မစားတာလဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကေနာက္လိုက္ေတာ့ ခင္ဗ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ကို စိမ္းစိမ္းႀကီး တစ္ခ်က္စိုက္ၾကည့္ၿပီး “<span style="color: rgb(51, 51, 255);">စားသင့္ရင္ေတာ့ စားရမွာပဲဗ</span>်” တဲ့။<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> အဲဒီလိုၾကည့္လိုက္တဲ့ ခင္ဗ်ားရဲ႕မ်က္လံုးေတြထဲမွာ မေကာင္းဆိုး၀ါးေတြ အုပ္စုဖြဲ႔ၿပီး ကခုန္ေနၾကတာ <span style=""> </span>မထင္မွတ္ပဲေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခင္ဗ်ားကို ႏုုတ္ေတာင္မဆက္ရဲေတာ့ပဲ ခင္ဗ်ားေ႐ွ႕ကေနတစ္ခ်ိဳးထဲ လစ္ထြက္လာခဲ့ေတာ့တာေပါ့။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း ခင္ဗ်ား႐ွိေနတတ္တဲ့ ေနရာေတြကို <span style=""> </span>သတိထားၿပီးေ႐ွာင္က်ဥ္ေနတတ္ခဲ့တာ ဒီကေန႔အထိပဲဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><မင္းတေစ><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5699139698460792425-1230162472055855837?l=a-paw-sar-myar.blogspot.com' alt='' /></div>Mintasayhttp://www.blogger.com/profile/00395173885684327689noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5699139698460792425.post-64184546922614630172008-02-07T08:41:00.000-08:002009-08-31T01:57:09.195-07:00<p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သရဲသဘက္မေတြက<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အမဲဖ်က္ေႃခြခ်ခဲ့လို႔<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြဲအက္ေသစၿပဳေနတဲ့<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အသဲပ်က္ေႄကြဘ၀တစ္ခုထဲကို<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တြဲလက္ေတြခ်ေပးရဲခဲ့သူ…….</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေၿမေခြးေကာင္မေတြေၾကာင့္<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေသေဘးအေမွာင္ခေနတဲ့<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တေစ ၦေသြးေၾကာင္ညေတြထဲ<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေၿဖေဆးေဆာင္ေရာက္႐ွိလာခဲ့သူ…...</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိစာၦအ႐ုိင္းအစိုင္းမေတြေၾကာင့္<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သိကၡာအၿပိဳင္းၿပိဳင္းက်ေနတဲ့<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၿပိတၱာအထိုင္းအမိႈင္း ငါ့ကိုမွ<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လိပ္ၿပာအသိုင္းအ၀ိုင္းဘ၀ေတြထဲ<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေ႐ြးခ်ယ္္ေခၚေဆာင္ခဲ့သူ……</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုနဲ႔………………………….<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငရဲခန္း ပူေလာင္ေလာင္ေတြထဲ<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အၿမဲတမ္း ငူေငါင္ေနတတ္တဲ့<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အသဲႀကမ္း အူေၾကာင္ေၾကာင္တစ္ခုကိုေတာင္<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မင္းက…ပုလဲပန္း အၿဖဴေရာင္ေတြပြင့္ေစခဲ့ပါတယ္….ခ်စ္သူ</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘ၀အရာကုေ႒ မကေလေအာင္<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလွကဗ်ာေတြ ထည့္ေလွာင္ထားသူေရ<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အစ႐ွာေဖြ မရဲေအာင္ေတာင္<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မႊစာေၾက ကြဲေလာင္္ေနတဲ့<br /><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ့ညတာ႐ွည္ မဲေမွာင္္ေတြထဲမွာေတာ့<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မင္းက လကမာၻေၿမဘြဲ႔ေဆာင္သူေလးပါပဲ။</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><မင္းတေစ><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5699139698460792425-6418454692261463017?l=a-paw-sar-myar.blogspot.com' alt='' /></div>Mintasayhttp://www.blogger.com/profile/00395173885684327689noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5699139698460792425.post-66902815037761081252007-12-19T17:21:00.001-08:002008-07-07T11:56:04.272-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_S63ce2Nmlk4/R2xWyGPtw-I/AAAAAAAAASY/2ghqu4brHDA/s1600-h/cigarette_final.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_S63ce2Nmlk4/R2xWyGPtw-I/AAAAAAAAASY/2ghqu4brHDA/s400/cigarette_final.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5146583892847608802" border="0" /></a><br /><br />ဆီမ႐ွိေသာ သံေခ်းတက္ ၀င္္႐ုိးစြန္းေပၚတြင္ အားယူကာ လည္ပတ္ေနရေသာ ကမာၻေၿမ၏ တႄကီြႄကီြၿမည္သံမွလြဲ၍ နံနက္ခင္းက တိတ္ဆိတ္စြာ ဆြံ႔အလို႔ေနသည္။ အိပ္ဖို႔ုႏုိးခဲ့ေလသလား၊ ႏိုးဖို႔အိပ္ခဲ့ေလသလား ဆိုတာ သိပ္မေသခ်ာေပမယ့္ အၿခားအၿခားေသာ မနက္ခင္းေပါင္းမ်ားစြာလို ၿခားနားမႈမ႐ွိေသာ မနက္ခင္းတစ္ခုတြင္လည္း သူကေတာ့နိုးထ၍ လာခဲ့ရၿပန္ေလၿပီ။<br /><br />သြားတိုက္၊ မ်က္ႏွာသစ္၊ ေကာ္ဖီေသာက္၊ သတင္းစာဖတ္ အစ႐ွိသည့္ သမား႐ုိးက် နံနက္ခင္းၿဖစ္စဥ္ေတြ မၿဖတ္သန္းမွီ ခံတြင္းကခ်ဥ္သလိုလိုၿဖစ္လာသည္ႏွင့္ အိပ္ယာခင္းေပၚတြင္ ဆက္လက္အိပ္ေမာက်ေနေသာ သူ႔လက္စြဲေတာ္ Marlboro စီးကရက္ဘူးနီနီကို သူ အတင္းလႈပ္နိႈးလိုက္ၿပီး ၎၏ အတြင္းေထာင့္တေနရာ၌္ တြယ္ကပ္ေနေသာ ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ စီးကရက္ကို မီးၿခစ္ၿဖင့္ "ေထာက္" ကနဲ ေကာက္ညိွကာ အားပါးတစ္ရ႐ႈိက္ဖြာၿပစ္လိုက္သည္။<br /><br />ပထမတစ္႐ႈိက္၊ ဒုတိယတစ္႐ႈိက္၊ ထို႔ေနာက္ တတိယတစ္႐ႈိက္...............................<br />ေနေရာင္ၿခည္အစအနေတြ စြန္းထင္းေပက်ံေနေသာ နံနက္ခင္းက မီးခိုးေရာင္အခိုးအေငြ႔ေတြႏွင့္ ေရာယွက္ကာ ပိုမိုၿပီးၿပည့္စံုသြားသလို သူခံစားလိုက္ရသည္။ သို႔ေသာ္ ဒီတစ္လိပ္ ကုန္သြားခဲ့ၿပီးလွ်င္ေတာ့ ေသာက္စရာေဆးလိပ္ေတြ သူ႔မွာ မက်န္ေတာ့။ ႐ႈိက္လက္စ စီးကရက္ကို ပါးစပ္ကမခ်ပဲ အေပၚအက်ီကို သူ ေကာက္စြပ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ မီးခိုးေရာင္အခိုးအေငြ႔မ်ား တေန႔လံုးလိုလို သူ႔ထံပါး ရစ္ပတ္လြမ္းၿခံဳေနေစဖို႔ စီးကရက္မ်ား၀ယ္ယူရန္ ေဆးလိပ္ဆိုင္ ႐ွိရာဘက္ဆီသို႔ သူ ေၿခဦးလွည့္လိုက္သည္။<br /><br />" ေဆးလိပ္ေသာက္ၿခင္းသည္ က်န္းမာေရးကို ဆိုး႐ြားစြာ ထိခိုက္ေစနိုင္သည္ " ဆိုတဲ့ ဆိုင္းပုဒ္ႀကီးေ႐ွ႕ကိုေရာက္လာေတာ့ သူဒုန္းစိုင္းလာခဲ့တဲ့ Marlboro ၿမင္း႐ုိင္းႀကီး သူ႔ကိုယ္ပိုင္ဖင္ဆီခံေတြကိုေတာင္ ၿပန္လည္ကၽြမ္းေလာင္ၿပစ္ဖို႔ " တၿဖစ္ၿဖစ္ " နဲ႔ ခြါသံေတြေပးေနခဲ့ၿပီေပါ့။ အဲဒါနဲ႔ သူလည္း ၿမင္း႐ုိင္းႀကီးကို ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ ဇက္ဖြင့္ခ်လိုက္ၿပီး ကဆုန္ေပါက္ထြက္လာတဲ့ အႏၶိမ မီးခိုးေငြ႔ေတြကို နည္းစနစ္မမွန္တဲ့ ေယာဂီတစ္ေယာက္ အသက္႐ႈသြင္းပံုမ်ိဳးနဲ႔ အားပါးတရ ႐ႈိက္ယူၿပစ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီမီးခိုးေရာင္ တိမ္လိပ္တိမ္ေငြ႔ေတြ ေကာင္းကင္ေပၚ ခ်က္ခ်င္းၿပန္လြင့္မတက္သြားေအာင္ ပုလဲမုဆိုးေတြ ေရေအာက္မွာ ပုလဲငုပ္ေနသလို အသက္ကိုတတ္နိုင္သေလာက္မ႐ႈပဲ အၾကာႀကီးေအာင့္ထားၿပစ္လိုက္တယ္။<br /><br />ဒီေကာင္ေတြ သူ႔ရင္ဘတ္ထဲမွာ လံုလံုၿခံဳၿခံဳနဲ႔ ေနသားတက်ၿဖစ္သြားၿပီဆိုေတာ့မွ လည္ႃပြန္ေတြတစ္ေလွ်ာက္မွာ ပိတ္ထားတဲ့ ေမာင္းခလုပ္ေတြကို ေၿဖးေၿဖးခ်င္း ၿပန္ေၿဖေလွ်ာ့ခ်လိုက္ၿပီး သူ႔ႏွာေခါင္း၀မွာ ၿပဴတစ္ၿပဴတစ္လုပ္ေနတဲ့ ေအာက္ဆီဂ်င္ေတြကို အာနာပါ၀၊ ၀ိနာပါ၀ အခန္းလြတ္ေတြထဲကို နဲနဲစီၿပန္၀င္ခြင့္ေပးလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ဆက္လက္ဒုန္းဆိုင္းဖို႔ လံုး၀မၿဖစ္နိုင္ေတာ့တဲ့ အဲဒီ Marlboro ၿမင္းေခါင္းတိုႀကီးကို လက္ညိုနဲ႔လက္မၾကား အသာညွပ္လိုက္ၿပီး ေဆးလိပ္ဆန္႔က်င္ေရးပိုစတာႀကီးေအာက္နားမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထိုင္ေနတဲ့ ပုကြကြၿခံဳပုတ္ႀကီးထဲကို အသာေလးေတာက္ၿပီး လႊင့္ၿပစ္လိုက္ေတာ့တယ္။<br /><br />ပိုစတာႀကီးေရ....ေက်းဇူးၿပဳၿပီး သူ႔ကို မဆူပါနဲ႔။ သူက ေဆးလိပ္ကို မီးသတ္ၿပီးမွ လႊင့္ၿပစ္လိုက္တာပါ။ ေနပါဦး။ ေနပူမိုး႐ြာမေရွာင္ ဒီေနရာမွာ ေတာင့္ေတာင့္ႀကီးရပ္ၿပီး ေဆးလိပ္ဆန္႔က်င္ေရး တရားေတြေဟာေနတာ ခင္ဗ်ားႀကီးမပင္ပန္းဘူးလား။ လူတိုင္းသိၿပီးသားဟာႀကီးကို ထပ္ခါတလည္းလည္း ေအာ္ေအာ္ၿပေနတာကေတာ့ တကယ့္ကို စိတ္ပ်က္စရာပါပဲဗ်ိဳ႕။ ေဆးလိပ္ရဲ႕ငယ္က်ိဳးငယ္နာေတြအထိေတာင္ ႏွံ႔ႏွံ႔စပ္စပ္ သိၿပီးေနတဲ့ သူ႔အဖို႔ကေတာ့ ဘုန္းႀကီးတေစ ၦေတြ ဘုရားစာ႐ြတ္သံကို မေၾကာက္သလို ခင္ဗ်ားရဲ႕လွန္႔လံုးေတြကို နည္းနည္းေလးေတာင္ ရင္မခုန္မိတာကေတာ့ ၀မ္းနည္းစရာပါပဲ။<br /><br />သူ႔ရင္ဘတ္ထဲမွာ ၿပည္တြင္းစစ္ၿဖစ္ေနၾကတဲ့ ေသြးနီၿဖဴဥကလပ္စည္းေတြနဲ႔ နီကိုတင္းသူပုန္ေတြရဲ႕ ေအာ္ဟစ္ဆူညံသံေတြကိုေတာင္ သူက လစ္လွ်ဴ႐ႈထားနိုင္ေနတာကိုပဲၾကည့္ေလ။ အပ်က္အစီး အေသအေပ်ာက္ေတြ တစ္ေန႔တစ္ၿခား မ်ားမ်ားလာေနတာကို သိေနရက္နဲ႔ေတာင္ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ၀င္တားၿမစ္လိုက္ဖို႔ သူကစိတ္ေတာင္မကူးမိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တခါတေလ ခၽြဲက်ပ္သံလိုလို၊ ေခ်ာင္းေၿခာက္ဆိုးသံလိုလို လက္နက္ႀကီးက်သံေတြ ၾကားမိတဲ့ အခါမ်ိဳးေတြဆိုရင္ေတာ့ သူ ေဆးလိပ္ေသာက္တာကို ခဏရပ္ထားမိတတ္တယ္။ ဒါကလည္း ေၾကာက္လို႔မဟုတ္ပဲ နားၿငီးတဲ့ဒါဏ္ကို မခံနိုင္လြန္းလို႔ပါပဲ။ အဲဒီကာလကေတာ့ သူ႔ရင္ထဲမွာ ဗံုးသံ၊ အေၿမာက္သံေတြ ေခတၱခဏ တိတ္ဆိတ္ေနတတ္တဲ့ စစ္ေအးကာလလို ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကာလႀကီးေပါ့့။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအခိုက္အတန္႔ကလည္း သိပ္အၾကာႀကီးမဟုတ္ပဲ ေသြးဆာေနတဲ့ စစ္ဘုရင္တစ္ပါး စစ္ပြဲေတြနဲ႔ေ၀းသြားတဲ့အခါ ေနမထိမထိုင္သာ ၿဖစ္လာသလိုမ်ိဳး သူ႔တစ္ကိုယ္လံုး ကတုန္ကရီ ၿပန္ၿဖစ္လာခဲ့ရင္ေတာ့ စစ္ပြဲေတြကိုၿပန္လည္ဖန္တီးေပးဖို႔ သူေဆးလိပ္ေတြ ၿပန္ေသာက္ရေတာ့ၿပန္တာေပါ့။ အဲဒီလိုခဏရပ္လိုက္၊ ၿပန္ေသာက္လိုက္နဲ႔ ေဆးလိပ္ေတြကို သူတမ္းတမ္းစြဲေနမိခဲ့တာ ဒီေန႔အထိပဲဆိုပါေတာ့။<br /><br />ဒါေပမယ့္ သူ ေဆးလိပ္ကို အဲဒီလို တမ္းတမ္းစြဲေနရတာက မေကာင္းဆိုး႐ြား နီကိုတင္းေကာင္ေတြရဲ႕ က်ိန္စာလိုၿပဳစားမႈေတြေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီမဟာစြဲလမ္းမႈႀကီးက သူငယ္စဥ္ကတည္းက ၿမတ္ႏူိးတြယ္တာယုယခဲ့ရတဲ့ ပန္းပြင့္ကေလးေတြနဲ႔ပဲ ဆက္စပ္ပတ္သက္ေနခဲ့တယ္ဆိုရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ယံုၾကမွာလား။ ေဆးလိပ္ၿဖတ္လို႔မရတာ ပန္းပြင့္ေလးေတြေၾကာင့္...ဟုတ္လား။ ဘာမွလည္းမဆိုင္သလိုပဲေနာ္။ ဟုတ္ကဲ့....သူစကားလွရင္ၿပီးေရာဆိုၿပီး ကဗ်ာေတြဆန္ၿပေနတာမဟုတ္တာေတာ့ က်ိန္းေသပါတယ္။ သူ႔အေၾကာင္းၿပခ်က္က ေ၀လငါးေတြ ေဒါက္ဖိနပ္စီးတဲ့ကိစၥလို ေတာ္ေတာ္ေလးကို ကေမာက္ကမနိုင္လြန္းေနေပမယ့္ သူအေသအခ်ာ ရွင္းၿပၿပီးခဲ့ရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ ပါးစပ္ေတြက " ၾသ..သို႔ဂလိုေၾကာင့္ကိုး" ဆိုတဲ့ အာေမဋိတ္သံတစ္ခုကလြဲလို႔ ဘာစကားလံုးေတြမွ ထြက္လာေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။<br /><br />တကယ္ဆို ပန္းပြင့္ဆိုတာက မိန္းမေတြကိုသာ တစ္ဖက္သတ္ တြယ္ကပ္ေနတတ္တဲ့ မ်က္ႏွာလိုက္သေကၤတတစ္ခုပါပဲ။ လိုက္မွာေပါ့။ ေယာက်ၤားဆိုတဲ့ေကာင္ေတြကလည္း တခါတေလ မိန္းမေတြကိုဖူးေမွ်ာ္ဖို႔ ပန္းေတြကို ေပါင္းကူးတံတားေတြအၿဖစ္ အသံုးခ်တာကလြဲလို႔ အၿခားအခ်ိန္ေတြဆို ေတာ္တန္႐ုံအဖက္မွ မလုပ္တတ္ၾကတာ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို ပန္းေတြကို သံေယာဇဥ္မထားတတ္တဲ့ ေယာကၤ်ားေတြ ပန္းေတြကို အ႐ူးအမူးခ်စ္တတ္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ ပန္းခ်စ္သူသခင္မေတြေတာင္ လိုက္လို႔မမွီေအာင္ ၿဖစ္သြားတတ္တယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ သူက အေသအခ်ာကို သိေနခဲ့တာေပါ့။ ဘာၿဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ အဲဒီလို ပန္းေတြကို ခ်စ္တတ္တဲ့ ႐ွားရွားပါးပါး ေယာက်ၤားေလးေတြထဲက တစ္ေယာက္က သူကိုယ္တိုင္ၿဖစ္ေနခဲ့လို႔ပါပဲ။<br /><br />႐ုကၡေဗဒပညာ႐ွင္မိခင္နဲ႔ လိပ္ၿပာေဗဒပညာ႐ွင္ ဖခင္တို႔ကေပါက္ဖြားလာခဲ့တဲ့ သူ႔ကို မ်ိဳး႐ုိးဗီဇေၾကာင့္ ပန္းေတြကို အ႐ူးအမူးၿဖစ္ေနတာလို႔ ေၿပာမယ္ဆိုရင္လည္း မမွားသလို ေမြးကတည္းက ပန္းေငြ႔ေတြလံႈရင္း ႀကီးၿပင္ခဲ့ရတဲ့ သူ တစ္ေယာက္လို႔ ေၿပာမယ္ဆိုရင္လည္း မွန္ေနပါေသးတယ္။<br /><br />့ သူငယ္ငယ္က ငိုၿပီဆိုရင္ ဘယ္လိုေခ်ာ့ေခ်ာ့ အငိုမတိတ္တတ္ပဲ ပန္းပြင့္တစ္ပြင့္ကို လက္ထဲလာထည့္ၿပီဆိုေတာ့မွ အငိုတိတ္တတ္ခဲ့တယ္။ ေၿပးလႊားခုန္ေပါက္တဲ့ အ႐ြယ္ေရာက္လာၿပန္ေတာ့လည္း တၿခားကေလးေတြနဲ႔ေဆာ့ရတာထက္ ပန္းၿခံေတြထဲက ပန္းပြင့္ေလးေတြနဲ႔ ေဆာ့ကစားရတာကို သူ ပိုႏွစ္သက္တတ္ခဲ့တယ္။ သူ(၁၀)ႏွစ္ၿပည့္ေမြးေန႔မွာ ေမေမက ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ အၿဖစ္ေပးခဲ့တဲ့ ပလတ္စတစ္ပန္းၿခံေလး ကေတာ့ သူအခုထိ အၿမတ္တနိုးသိမ္းဆည္းထားခ့ဲတဲ့ သူ႔ရဲ႕တစ္ခုတည္းေသာ ကေလးဘ၀က ႄကြင္းက်န္ပစၥည္းတစ္ခုေပါ့။ သူစုေဆာင္းထားခဲ့တဲ့ ပန္းနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စာအုပ္အမ်ိဳးေပါင္း (၁၀၀) ေက်ာ္ကလည္း သူ အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ မေရာက္ခင္ကတည္းက သူ႔စာၾကည့္ခန္းထဲမွာ ရွိေနခဲ့တာပါ။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ရည္းစားေတြ ဘာေတြထားတတ္တဲ့အ႐ြယ္ ေရာက္လာခဲ့ၿပန္ေတာ့လည္း ပန္းနာမည္ပါတဲ့ ေကာင္မေလးေတြကိုပဲ သူကေ႐ြးထားတတ္ခဲ့တယ္။ သူ႔ပထမဆံုး ပန္းပြင့္ေလးရဲ႕ နာမည္ကေတာ့ ဂမုန္းနဒီတဲ့။ ဒါေပမယ့္ သိပ္မၾကာလိုက္ပါဘူး။ နာမည္တစ္ခုသာ ပန္းပြင့္ဆန္ၿပီး က်န္တဲ့အပိုင္းေတြမွာ သူမက ႏူးညံ့မေနခဲ့ေတာ့ သူတို႔လမ္းခြဲခဲ့ရတာေပါ့။ အဓိက ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ကေတာ့ သူမက ပန္းပြင့္ေလးေတြကို မခ်စ္တတ္ဘူးေလ။<br /><br />အဲဒီလိုနဲ႔ ပန္းႏွင္းေတာ္၀င္ဆိုတဲ့ ေနာက္ထပ္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ သူ႔ဘ၀ထဲကို ထပ္မံေရာက္႐ွိလို႔ လာခဲ့ၿပန္တာေပါ့။ သူမက ပန္းေတြကိုေတာ့ အရမ္းခ်စ္တတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူမကိုယ္တိုင္က လြင့္ေႄကြၿပီးသား အေႄကြပန္းတစ္ပြင့္ ၿဖစ္ေနခဲ့တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ရည္းစားသက္တမ္း အေတာ္ေလးၾကာမွ သူက သိ႐ွိခဲ့ရတယ္ေလ။ တကယ္ဆို သူမက ဘယ္လိုပန္းမ်ိဳးလည္းဆိုတာ အစကတည္းက သူ႔ကိုဖြင့္ေၿပာၿပထားခဲ့သင့္တာေပါ့။ သူ အဲဒီေလာက္ သေဘာထားမေသးသိမ္ပါဘူး။ သူ႔ ကိုသာ ႐ုိး႐ုိးသားသားနဲ႔ ဖြင့္ေၿပာၿပခဲ့မယ္ဆိုရင္ သူမ ၿပည့္တန္ဆာတစ္ေယာက္ ၿဖစ္ေနခဲ့ရင္ေတာင္ သူ႔ဘက္က ခြင့္လႊတ္ဖို႔က အဆင္သင့္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူမက လိပ္ၿပာရဲ႕ ကိုယ္သင္းနံ႔ေတာင္ မရခဲ့ဘူးတဲ့ ပန္းပ်ိဳမတစ္ပြင့္ ဟန္ေဆာင္ၿပီး သူ႔အခ်စ္ကိုညာယူခဲ့ေလေတာ့ သူဘယ္လိုမွ ခြင့္မလႊတ္နိုင္ခဲ့ဘူးေပါ့။<br /><br />အဲဒါနဲ႔ တတိယ တစ္ေယာက္နဲ႔ ထပ္ေတြ႔ခဲ့ရၿပန္ေရာ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူ ကံေကာင္းခဲ့တာေပ့ါ။ သူမက ပန္းေတြကို ခ်စ္တတ္တဲ့အၿပင္ သူ႔အေပၚမွာလည္း စံပါယ္တစ္ပြင့္လို ႐ုိးသားခဲ့တယ္ေလ။ နံမည္ကလည္း ႐ုိး႐ိုးေလးပါပဲ။ ပန္းပြင့္ၿဖဴတဲ့ ။ ဒါေပမယ့္ သူရဲ႕ကံေကာင္းၿခင္းေတြက ဥတုသံုးပါးၿပည့္ေအာင္ မခံခဲ့ပါဘူး။ ရည္းစားသက္တမ္း တစ္ႏွစ္မၿပည့္ခင္မွာပဲ ႏွင္းဆီပင္ကဆူး ဆူးတဲ့ဒါဏ္ရာထဲ ေမးခိုင္ပိုး၀င္ရာကတဆင့္ သူမဆံုးပါးသြားခဲ့ရတယ္ေလ။<br /><br />အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ႏွလံုးသားေရးရာမွာ ေခးေအာ့စ္ ေတြခ်ည္းပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္တတ္ေနတဲ့ သူ႔ကိုယ္သူ သေဘာေပါက္သြားၿပီး ရည္းစားထပ္မရွာခဲ့ေတာ့တာ ဒီေန႔အထိပဲဆိုပါေတာ့။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ ေနာက္ဆံုးခ်စ္သူကို သတ္ခဲ့တဲ့ ပန္းေတြကိုေတာ့ သူကစိတ္မနာခဲ့တဲ့ အၿပင္ ပိုမိုအထီးက်န္လာတဲ့ သူ႔ဘ၀ရဲ႕ တစ္စုထဲေသာ အေဖာ္မြန္ေလးေတြအၿဖစ္ အရင္ကထက္ေတာင္ ပိုလို႔တြယ္တာလာခဲ့တယ္။<br /><br />အဲဒီလို ပန္းပြင့္ေလးေတြကို ဖက္တြယ္ေနရင္း ပန္းပြင့္နဲ႔ဆိုင္တဲ့ တီထြင္ဖန္တီးမႈေလးေတြ လုပ္ခ်င္တဲ့စိတ္က သူ႔ရင္ထဲကို ၀တ္ရည္လို စိမ့္၀င္လာခဲ့ၿပန္တယ္။ ပန္းပင္ပ်ိဳးၿပီး ေရေလာင္းေပါင္းသင္တဲ့ မာလီတစ္ေယာက္လို ခ်ဥ္ၿခင္းတက္ပံုမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အႏုပညာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဖန္တီးမႈတစ္ခုခု လုပ္ခ်င္တဲ႔စိတ္ကူးမ်ိဳးကို ေၿပာတာပါ။ အဲဒီလိုနဲ႔ ဟိုးငယ္ငယ္ကတည္းက အခုထိ ေယာင္လို႔ေတာင္ စိတ္မ၀င္စားခဲ့ဘူးတဲ့ ပန္းခ်ီကို သူ စသင္ခဲ့ေတာ့တာပဲ။ ၿဖစ္ေၿမာက္သြားတဲ့ တေန႔က်ရင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ပန္းပြင့္ပံုေတြကို ႏွလံုးေသြးေတြ ပြက္ပြက္ဆူသည္အထိ ေရးဆြဲၿပစ္လိုက္မယ္ဆိုိုတဲ့ မဟာရည္မွန္းခ်က္ႀကီးနဲ႔ေပါ့။<br /><br />ဒါေပမယ့္ သူ႔အေသြးအသားေတြထဲမွာ ပန္းခ်ီဗီဇက ၀တ္မံႈတစ္ဆံေလာက္ေတာင္ ႐ွိမေနခဲ့ေတာ့ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာတဲ့အထိ သင္ယူခဲ့တာေတာင္ မ်ဥ္းေၿဖာင့္တစ္ေၾကာင္းကို ေၿဖာင့္ေအာင္ မဆြဲတတ္ခဲ့ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ေကာင္းကင္ဘံု ဆန္ေလာက္ေအာင္ ႏူးညံ့လွပေနတဲ့ ပန္းပြင့္ေလးေတြကို ဆြဲတတ္ဖို႔ဆိုတာက သူ႔အဖို႔ ေဆာင္းတြင္းမွာ ဂေရာက္ဂရက္ ေလွ်ာက္မက္တတ္တဲ့ အိပ္မက္တစ္ခုလိုပဲ ၿဖစ္ေနခဲ့တာေပါ့။ အက်ိဳးဆက္အေနနဲ႔ သူ ေသေကာင္ေပါင္းလည္း ၿဖစ္တဲ့အထိ စိတ္ဓါတ္က်လာခဲ့ေတာ့တာပါပဲ။<br /><br />အဲဒီမွာ စိတ္ဓါတ္က်ေနတာကို ထြက္ေပါက္ေပးခ်င္တာရယ္၊ ေယာက္ယက္ခတ္ေနတဲ့ အေတြးေတြကို ပိုၿငိမ္လာေအာင္ရယ္ဆိုတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ သူ စီးကရက္ေတြကို စဖြာတတ္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဆးလိပ္ရဲ႕ တိတ္တိတ္ပုန္းၿပိဳဆင္းမႈေတြကို ဂဃနဏသိထားၿပီးတဲ့ သူ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ တခါတရံ ေခးေအာ့စ္ေတြ အရမ္း၀င္လာတဲ့ အခ်ိန္ေတြကလြဲလို႔ ေဆးလိပ္ကို တတ္နိုင္သေလာက္ သူေလွ်ာ့ေသာက္ၿဖစ္ခဲ့တယ္။ ဥပမာ...သူ ပန္းပြင့္ပံုေတြ ေရးေနေနရင္းနဲ႔ ၀လံုးပံုေတြၿဖစ္ၿဖစ္သြားတတ္တဲ့ အခါမ်ိဳးေတြဆိုရင္ေပါ့။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔တရက္မွာ...သူဆြဲေနတဲ့ ပန္းပြင့္ပံု စကက္႐ွ္ (Sketch) ေတြက ဘယ္လိုဆြဲဆြဲ ပ်ားလပို႔အံုေတြလို ကိုးယိုးကားယားႀကီးေတြ ထြက္လာခဲ့ေတာ့ သူလည္းစိတ္ပ်က္ၿပီး ဆက္မဆြဲေတာ့ပဲ ေဆးလိပ္ကို စိတ္ေၿပလက္ေပ်ာက္ ေကာက္ဖြာမိလိုက္တာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူလံုး၀မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အရာတစ္ခုက မိုးေပၚက႐ုတ္တရက္ၿပဳတ္က်လာသလို သူ႔ေ႐ွ႕တည့္တည့္ကို က်ေရာက္လို႔လာခဲ့တယ္ေလ။ ႏုတ္ခမ္းလႊာေတြၾကားက သူ အမွတ္တမဲ့ မႈတ္ထုတ္လိုက္တဲ့ မီးခိုးေငြ႔ေတြက ပန္းဆုပ္ပန္းခိုင္ေတြပံုစံမ်ိဳး ၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒါနဲ႔ သူ သိပ္အံ့ၾသသြားၿပီး ေဆးလိပ္ကို ထပ္ဖါြၾကည့္လိုက္ေတာ့ အၿခားပံုသဏၭန္မတူတဲ့ ပန္းဆုပ္ပန္းခိုင္တစ္ခုက ထပ္ထြက္လို႔ လာခဲ့ေလၿပန္ေရာ။ အဲဒီအခိုက္အတန္႔ေလးမွာ သူ႔ဘ၀ရဲ႕အႀကီးမားဆံုးေသာ အေၿပာင္းအလဲတစ္ခု ၿဖစ္ေပၚခဲ့ေတာ့တာပါပဲ။<br /><br />အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး စိတ္ပ်က္ၿငီးေငြ႔ဖြယ္အတိၿပီးတဲ့ စုတ္တံ၊ ေဆးခြက္နဲ႔ ကင္းဘတ္စေတြကို ေက်ာခိုင္းခဲ့ၿပီး မီးခိုးေငြ႔ေတြ ေခၚေဆာင္ရာေနာက္ကိုပဲ သူ တစ္ေကာက္ေကာက္ ေလွ်ာက္လိုက္ေနမိခဲ့တယ္။ ကင္းဘတ္စ ၾကမ္းၾကမ္းႀကီးေတြေပၚမွာ အေသေကာင္ေတြလို မလႈပ္မယွက္ၿငိမ္ေနတဲ့ ၀လံုးဆန္ဆန္ပန္းပြင့္ေတြထက္ ေလထဲမွာ ယိမ္းႏြဲ႔ၿပီး လြင့္ခ်င္ရာလြင့္ေနတတ္တဲ့ မီးခိုးေရာင္ပန္းပြင့္ေတြက သူ႔မ်က္စိေတြထဲမွာ ပိုမိုပဥၥလက္ဆန္စြာနဲ႔ အသက္၀င္လွပေနခဲ့လို႔ပဲေပါ့။<br /><br />အဲဒီလိုနဲ႔ အရင္ကေဆးလိပ္ဆို စိတ္ေတြအရမ္းဖိစီးမွ ေသာက္ၿဖစ္ခဲ့တဲ့သူ အခုဆိုရင္ေတာ့ မ်က္စိႏွစ္လံုးပြင့္တဲ့ အခ်ိန္ကေနၿပီး မ်က္စိေတြၿပန္ပိတ္ခ်ိန္အထိ နႈတ္ခမ္းဖ်ားကမခ်တမ္း ပါးေစာင္ေတြမွာ ခဲထားတတ္ေနၿပီေပါ့။ အိပ္ခါနီး အခ်ိန္ေတြေတာင္ သူကပက္လက္လွန္ၿပီး မ်က္နွာက်က္ေပၚ လြင့္ပ်ံတက္သြားတဲ့ မီးခိုးေရာင္ ပန္းပြင့္္ေတြကို တစိမ့္စိမ့္နဲ႔ အရသာခံၾကည့္ေနတတ္ခဲ့ၿပီေလ။<br /><br />မီးခိုးနဲ႔ေရးတဲ့ ပန္းခ်ီဆြဲနည္းက သူ ပထမဦးဆံုး စတင္ေတြ႔႐ွိခဲ့တဲ့ ပန္းခ်ီဆြဲနည္းသစ္တစ္ခုပဲေပါ့။ ပါးလွပ္တဲ့ သူ႔ရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းလႊာေတြက သူ႔ရဲ႕စုတ္တံ သြယ္လွ်လွ်ေတြေပါ့။ သိပ္လွတဲ့ မီးခိုးေရာင္ေတြ အၿမဲလႊင့္ထုတ္ေပးေနတဲ့ Marlboro စီးကရက္ မီးခိုးေငြ႔ေတြကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ပန္းခ်ီေဆးေရာင္ေတြေပါ့။ ၿပီးေတာ့ သူ႔အေပၚမွာ အုပ္မိုးထားတဲ့ ေကာင္းကင္ၿပာၿပာႀကီးကလည္း သူ ဘယ္လိုပဲ ထိုင္ဆြဲဆြဲ ဆြဲလို႔မကုန္နိုင္ေတာ့မယ့္ သဘာ၀ရဲ႕ ကင္းဘတ္စႀကီးပဲေပါ့။<br /><br />ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မီးခိုးေငြ႔နဲ႔ေရးတဲ့ ပဥၥလက္ပန္းခ်ီဆရာတစ္ေယာက္အၿဖစ္ ခံယူရင္း သူ႔ကိုယ္ပိုင္ႏႈတ္ခမ္းၿဖားေတြကေန ပန္းပံုစံ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ပြင့္အန္ေစခဲ့တာ အခုဆို သူ မဆြဲဖူးတဲ့ ပန္းရယ္လို႔ ကမာၻေပၚမွာ မ႐ွိသေလာက္ၿဖစ္ေနခဲ့ၿပီေလ။ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ပန္းပြင့္ေတြအထဲမွာေတာ့ ဒန္းစင္းေလဒီ (Dancing Lady) လို ဖြဲ႔စည္းၿဖစ္တည္ပံု နက္နဲသိမ္ေမြ႔လြန္းတဲ့ သစ္ခြပန္းတစ္မ်ိဳးကေတာ့ သူဖန္တီးခဲ့ကမွ် ပန္းေတြထဲမွာ လက္ရာအေၿမာက္ဆံုးေသာ Master Piece တစ္ခုပါပဲ။<br /><br />ေကာင္းကင္ေပၚကို ဂါ၀န္ေလး လႈပ္ခါလႈပ္ခါနဲ႔ ပ်ံပ်ံတက္သြားတတ္တဲ့ အဲဒီပန္းပ်ိဳမေလးက ဘယ္လိုပဲၾကည့္ၾကည့္ သူ႔မ်က္စိေတြထဲမွာ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေညာင္းေညာင္းနဲ႔ ညင္သာလြန္းေနတယ္။ ကေနတဲ့ ဗိုလ္မေလး သူ႔ပါးစပ္ဖ်ားကေနတိုးထြက္လာၿပီး တိမ္ေတြၾကားထဲမွာ လံုး၀ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့အထိ လိုက္လိုက္ေငးၾကည့္ေနရတာက သူ႔ရဲ႕ အေပ်ာ္ဆံုး ဘ၀ေနနည္းတစ္ခုပါပဲ။<br />တခါတေလ ေကာင္မေလး အဲဒီလို တစ္ေယာက္ထဲ ပ်ံပ်ံတက္သြားရတာ သိပ္ပ်င္းေနမွာပဲလို႔ ေတြးမိတဲ့အခါမ်ိဳးေတြဆိုရင္ေတာ့ သူ စီးကရက္ကို အဆက္မၿပတ္႐ႈိက္ဖြာရင္း ေဟာတစ္ပြင့္ ေဟာတစ္ပြင့္နဲ႔ ေကာင္မေလးေတြ တိမ္ေတြအထိ ေတာက္ေလွ်ာက္တန္းစီေနေအာင္ လုပ္တတ္တာမ်ိဳးလည္း႐ွိတတ္တယ္။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ့ ပန္းပင္ေတြကိုပဲ ထပ္ခါတလည္းလည္း ပြင့္ျပေနရတာႀကာလာေတာ့ သူပ်င္းလာျပန္ေရာ။ အဲဒီမွာပံုတူေတြကိုပဲ လိုက္လံကူးခ်ေနခဲ့တဲ့ အႏုပညာသမားတစ္ေယာက္ ဘ၀ကိုစြန္႕လႊတ္ျပီး ဘယ္တုန္းကမွ မရွိခဲ့ဘူးတဲ့ ပန္းေတြကုိ အသစ္ဖန္တီးဖို႕သူႀကိဳးစားခဲ့ၿပန္တယ္။<br /><br />အဲဒီလိုနဲ႔ သူ႕ရဲ႕ပထမဦးဆံုးေသာ ဖန္တီးမႈေတြအေနနဲ႔ ၿမင့္မုိရ္ေတာင္မွာပဲေပ်ာ္တဲ့ ၿမဥၹဴသကၠနတ္ပန္းလိုပန္းမ်ိဳးနဲ႔ တာ၀တႎသာ အေနာတပၸနတ္ေရကန္က ပဒုမၼာႀကာလို ပန္းမ်ိဳးေတြ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားကေန ပြင့္အာလို႔လာခဲ့ၿပန္တယ္။ အဲဒီသူ႕စိတ္ကူးထဲက ပန္းပြင့္ေလးေတြ တိမ္ေတြကုိေဖာက္ထြင္းျပီး နတ္ၿပည္ေတြထိေအာင္၀ဲပ်ံလို႕ ဟုိမွာတကယ္ေပါက္ေနတဲ့ ပန္းအစစ္ေတြေဘး သြားေႄကြခ်င္လည္းေႄကြက်ေနမွာေပါ့။ ဘယ္သူသိႏုိင္တာမွတ္လို႕။ နတ္ပန္းပြင့္စစ္စစ္ေတြက သူ႕ပန္းပြင့္ေလးေတြနဲ႕ တူမတူကို နတ္သမီးေလးတစ္ေယာက္ေလာက္ဆင္းလာျပီး လာေၿပာေပးမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ပိုၿပီး ၿပီးၿပည့္စံုသြားမွာေပါ့။<br /><br />အဲဒီလို သူ႕တစ္သက္စာ ႏႈတ္ခမ္းနဲ႕ေရးခဲ့တဲ့ပန္းခ်ီကားေတြကို ကမာၻေက်ာ္ၿပတုိက္ႀကီးေတြ (ဒါမွမဟုတ္) နာမည္ေက်ာ္ပန္းခ်ီၿပခန္းႀကီးေတြမွာ ဘယ္ေတာ့မွခ်ိတ္ဆြဲခြင့္မရခဲ့လည္း သူကေတာ့ အထူးတလည္ ၀မ္းနည္းေနမွာမဟုတ္ပါဘူး။<br /><br />ဘာလို႕လည္းဆုိေတာ့ သူဆြဲခဲ့ျပီးတဲ့ ပန္းခ်ီကားတုိင္းလိုလုိကို ေကာင္းကင္ရဲ႕နံရံေတြမွာ ခင္းက်င္းၿပသျပီး ၿဖစ္ေနခဲ့လို႕ပါပဲ။ ႀကည့္လိုက္စမ္းပါဦး။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း တိမ္ေတြေပၚမွာ တြဲေလာင္းခုိလို႕၊ တစ္ခ်ိုဳ႕ကလည္း တိမ္ေတြထဲကိုတုိး၀င္ျပီး ၿပန္လည္ဖူးငံုလို႕၊ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း အထိမ္းအကြပ္မဲ့စြာနဲ႕လြင့္ခ်င္ရာလြင့္လို႕၊ တစ္ခ်ိုဳ႕ကလည္း နတ္ၿပည္ရဲ႕နံရံေတြအထိေတာင္ မင္းမူလို႕ ေကာင္းကင္ယံတစ္ခြင္လံုး သူ႕ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေတြနဲ႕ပဲ ၿပည့္ႏွက္လို႕ေနေတာ့တာေပါ့။<br /><br />တကယ္ဆုိ ေႀကာက္မခန္းလိလိ ေအာင္ၿမင္ခဲ့တဲ့ အႏုပညာလမ္းသစ္ ေဖာက္ခဲ့သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ဒီအခ်ိန္မွာ သူ ဂုဏ္ယူစြာနဲ႕အနားယူေနသင့္ခဲ့ျပီေပါ့။ ဆိုလိုတာက သူ႕စိတ္ႀကိဳက္ပန္းပြင့္ေတြ တသက္စာဖူးငံုခြင့္ေပးခဲ့တဲ့ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေတြကို ေဆးလိပ္ေငြ႕ေတြရႈရႈိက္ေနၿခင္းကေန ကင္းလြတ္ခြင့္ေပးသင့္ေနၿပီလို႕။ သူ ေဆးလိပ္ၿဖတ္သင့္ေနခဲ့ျပီေလ။<br /><br />ဒါေပမယ့္ သူ႕ရင္ထဲမွာ အလုိက်မေနတဲ့ အရာတစ္ခုက သူ႕ကို အဲဒီစီးကရက္ေတြ ဆက္ေသာက္ဖို႕ တြန္းအားေပးခဲ့ၿပန္တာေပါ့။ သူဆြဲဆြဲခဲ့သမွ် ပန္းပြင့္ေတြက အားလံုး မီးခိုးေရာင္ေလးေတြခ်ည္းပဲဆုိေတာ့ အၿခားအေရာင္တစ္ခုခုကို သူကထပ္လိုခ်င္ေနခဲ့တာေလ။ အဲဒီလို အၿခားအေရာင္ေတြ ထြက္ေပၚလာႏုိးႏိုးနဲ႕ သူစီးကရက္ေတြကို ဆက္ရႈိက္ေနခဲ့မိၿပန္တာေပါ့။ တစ္ခါတစ္ေလ မိုးေပၚလြင့္ပ်ံတက္သြားခဲ့တဲ့ ပန္းပြင့္ေလးေတြကို ေရာင္စံုဆလိုက္မီးေတြထုိးျပီး သူ႕အာသာကို ေၿဖေဖ်ာက္ႏုိင္ခဲ့ေပမယ့္ သူတကယ္ တမ္းတေနခဲ့တာက သူ႕ႏႈတ္ခမ္းလႊာေတြထဲက ထြက္တာနဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အေရာင္ေတြ လင္းလက္ေနတဲ့ ေရာင္စံုပန္းပြင့္ေလးေတြကိုပါပဲ။<br /><br />အဲဒီေတာ့သူ႕ပန္းပြင့္ေလးေတြကို မီးခုိးေရာင္တစ္ခုပဲ လိမ္းျခယ္ေပးႏုိင္မယ့္ Marlboro ေဆးလိပ္ေတြအစား အၿခားအေရာင္ေတြ ထြက္လာမယ္ဆုိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႕ မေသာက္ဖူးေသးတဲ့ စီးကရက္မ်ိဳးစံုကို သူ စေသာက္တတ္လာတယ္။ သူ ေခ်ာင္းေတြ တဟြတ္ဟြတ္ဆုိးျပီး ရင္ေတြသာပိုက်ပ္လာခဲ့တယ္။ ဘယ္ေဆးလိပ္ကိုပဲ ေကာက္ဖြာလိုက္ ေကာက္ဖြာလိုက္ အဲဒီ မီးခုိးေရာင္မိုႏုိတုန္း ( Mono Tone ) ေတြထဲကေနသူ႕ပန္းပြင့္ေလးေတြ ရုန္းမထြက္ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူက စိတ္မပ်က္ခဲ့ေလပဲ တစ္ေန႕ေတာ့ ေရာင္စံုပန္းပြင့္ေလးေတြ ထြက္ကိုထြက္လာရမယ္ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အဖူးအငံုေတြနဲ႕ေခ်ာင္းေတြတဟြတ္ဟြတ္ ဆိုးေနတဲ့ႀကားက အမ်ိဳးအမည္မသိတဲ့ ေဆးလိပ္မ်ိဳးစံုကို ထပ္မံရွာေဖြ ေသာက္သံုးေနခဲ့ေတာ့တာေပါ့။<br /><br />အဲဒီလိုနဲ႔ သူေမွ်ာ္လင့္ထားသလိုပါပဲ...ေနာက္ဆံုးတစ္ေန႔မွာေတာ့ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေတြထဲကေန အေရာင္ေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ေတာက္ေနတဲ့ ပန္းနီနီတစ္ပြင့္ ပြင့္အာလို႔ ထြက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီပန္းပြင့္က ခါတိုင္းပြင့္ေနက် ပန္းေတြလို မိုးေပၚကိုလြင့္စင္၀ဲပ်ံမသြားပဲ သူ႔ေ႐ွ႕တည့္တည့္က ပလက္ေဖာင္းေပၚကိုသာ " ေ၀ါ့ "ကနည္း အသံႀကီးနဲ႔ ေႄကြက်လို႔သြားခဲ့ေလေတာ့ သူနဲနဲေတာ့ အ့ံၾသလို႔သြားတာေပါ့။<br /><br />အံ့ၾသလို႔ မဆံုးေသးခင္မွာပဲ သူ႔ရင္ဘတ္ထဲကို ဥယ်ာဥ္အေဆြးႀကီးတစ္ခု " ၀ုန္း " ကနည္းၿပဳတ္က်လာၿပီး သူ႔အဆုတ္ေတြကို တစ္စစီၿဖစ္သြားေအာင္ ဆြဲေၿခဆုတ္မႊာၿပစ္လိုက္တယ္။ အဲဒီေတာ့ သူလည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္မထိန္းနိုင္ေတာ့ပဲ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့ ခုနကပန္းပြင့္နီနီႀကီးေပၚကို ေမွာက္ယက္လည္းက်သြားေတာ့တာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ပန္းပြင့္ႀကီးကို တစ္ယုတစ္ယဆုပ္ကိုင္ရင္းနဲ႔ပဲ သူတစ္ေၿဖးေၿဖးၿငိမ္က်လို႔သြားခဲ့တယ္။<br /><br />သူ႔လက္ေတြထဲမွာ ေစးထန္းထန္းနဲ႔ကပ္ေနတဲ့ အဲဒီပန္းပြင့္ႀကီးကေတာ့ အဆုတ္ေသြးေက်ာေတြ ေပါက္ထြက္ၿပီး မေသဆံုးခင္ သူ ေနာက္ဆံုးေရးခ်ယ္ခြင့္ရလိုက္တဲ့ သူ႔ဘ၀ရဲ႕ေနာက္ဆံုး ပန္းပြင့္ ေခၚ့ ႏူတ္ဆက္ပန္းပြင့္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူသတိမထားမိခဲ့တာက သူေဆးလိပ္စေသာက္တတ္တဲ့ ေန႔ကတည္းကစၿပီး အဲဒီပန္းပြင့္ႀကီး သူ႔ရင္ပတ္ထဲမွာ စငံုေနခဲ့တယ္ ဆိုတာကိုပါ။<br /><br /><မင္းတေစ><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5699139698460792425-6690281503776108125?l=a-paw-sar-myar.blogspot.com' alt='' /></div>Mintasayhttp://www.blogger.com/profile/00395173885684327689noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-5699139698460792425.post-16072268278254118112007-12-15T13:28:00.000-08:002008-07-07T11:45:16.808-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ထိုေန႔က ကမာၻေၿမေပၚ၌ ေနာက္ဆံုးအၿဖစ္က်န္ရစ္ေသာ ဆန္႔က်င္ဘက္လူသားနွစ္ဦး ထိပ္တိုက္ဆံုေတြ႔ခဲ့ၾကၿပီး တစ္ဦးနွင့္တစ္ဦး အၿပန္အလွန္ ၿပစ္ခတ္သတ္ၿဖတ္ခဲ့ၾကၿခင္းအားၿဖင့္ ကမာၻ႔ဇာတ္ခံုႀကီးေပၚ၌ နားရက္မ႐ွိ ရွည္ၾကာစြာ ကၿပအသံုးေတာ္ခံေနခဲ့ေသာ တတိယကမာၻစစ္ၿပဇာတ္႐ွည္ႀကီး ကန္႔လန္႔ကာခ် ဇာတ္သိမ္းခဲ့ရသည္။<br /><br />တစ္စနွင့္တစ္စ ပ်က္ပ်ယ္သြားေနခဲ့ေသာ ယမ္းေငြ႔အူအူမ်ား မေပ်ာက္ဆံုးခင္မွာပဲ လူသား၀ါဒ၏ ၿဖစ္တည္မႈႀကီး တစ္ခုလံုး အၿပီးသတ္ မ်ိဳးတုန္းခဲ့ေလၿပီ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၀မ္းနည္းပါတယ္ ဘုရားသခင္ရယ္။ ခင္ဗ်ားအထပ္ထပ္ စကာခ် ဖန္ဆင္းေပးခဲ့ရတဲ့ အသိဥာဏ္ အၿမင့္မားဆံုး သက္႐ွိအမ်ိဳးအႏြယ္ႀကီး အခုေတာ့လည္း အဲဒီအသိဥာဏ္အ႐ွိလြန္ ေရာဂါနဲ႔ပဲ ကမာၻေၿမေပၚကေန လံုးပါးပါးခဲ့ရၿပီေပါ့။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီလို ဆူညံေပါက္ကြဲေနတဲ့ ယမ္းေငြ႔လႊတ္သံေတြ ၿငိမ္လည္းၿငိမ္က်သြားေရာ၊ နက္႐ိႈင္းတဲ့ေတာအုပ္ေတြထဲမွာ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ပုန္းေအာင္းေနၾကတဲ့ သားရဲတိရိစာၦန္ေတြ အားလံုးလိုလို အၿပင္ကိုအလုအယက္နဲ႔ ေၿပးထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။ သူတို႔ေတြအားလံုး ဟင္းလင္းၿပင္ ငတ္ေနတာ ၾကာ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခဲ့</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၿပီေလ။<br /><br />အဲဒီအထဲမွာ အၿဖစ္အပ်က္ေတြ အားလံုးကို ေတာင္ပံတမမနဲ႔ နားစြင့္ေနခဲ့တဲ့ ဇီးကြက္ႀကီးတစ္ေကာင္လည္း ေ႐ွ႕ဆံုးကေန ပါခဲ့တာေပါ့။ အဲဒီဇီးကြက္ႀကီးက တစ္ၿခားသူေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆင့္ကဲၿဖစ္ေပၚၿခင္းဆိုတဲ့ မိစာၦဒိ႒ိ လက္နက္ဆန္းႀကီးနဲ႔ ဘုရားသခင္ကို တစ္ခ်ိန္က အႀကီးအက်ယ္ စိန္ေခၚတိုက္ခိုက္ခဲ့တဲ့ မ်ိဳး႐ုိးဗီဇပညာ႐ွင္ႀကီး ခ်ားလ္စ္ဒါ၀င္ဆိုသူပါပဲ။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒါေတြေၾကာင့္လည္း ဘုရားသခင္ရဲ႕ ထာ၀ရအမ်က္ေတာ္ ႐ွၿခင္းကိုခံခဲ့ရၿပီး သူေသေတာ့ ဇီးကြက္ႀကီးတစ္ေကာင္ အၿဖစ္နဲ႔ ဒါဏ္ေပးၿခင္းကိုခံခဲ့ရတာေပါ့။ သူကေတာ့ အဲဒါေတြကို မသိ႐ွာပါဘူး။ ဘယ္သိမွာလည္း သူကလူအၿဖစ္ကေန ဆင့္ကဲေၿပာင္းလည္းတိုးတက္လာတဲ့ ဇီးကြက္တစ္ေကာင္ကိုး။ ဒါေပမယ့္ သူသိေနတာတစ္ခုကေတာ့ ဘယ္မ်ိဳးႏြယ္စုမဆို ေၿပာင္းလည္းတိုးတက္တဲ့ အဆင့္တစ္ခုေရာက္ဖို႔ နွစ္သန္းေပါင္းမ်ားစြာ အခ်ိန္ယူစေတးခဲ့ရတယ္ ဆိုတာကိုေပ့ါ။ အဲဒီအထဲမွာ လူသားဆိုတဲ့ မ်ိဳးစိတ္အၿဖစ္ကိုရ႐ွိဖို႔က အခ်ိန္အၾကာဆံုးဆိုေတာ့ အဲဒီမ်ိဳးႏြယ္စုႀကီး ေပ်ာက္ပ်က္မသြားဖို႔ကို လူသားေတြကိုခ်စ္တဲ့ ဇီးကြက္တစ္ေကာင္အၿဖစ္နဲ႔ သူက အၿမဲတမ္း စိုးရိမ္ထိန္႔လန္႔ေနခဲ့ရတာေပါ့။ အခုေတာ့ သြားခဲ့ေလၿပီ။<br /><br />ဘုရားသခင္ေရ အဆင္ေၿပမယ္ဆို ေနာက္ထပ္နံ႐ုိး တစ္ေခ်ာင္းေလာက္ၿဖစ္ၿဖစ္ေတာ့ ၾကည့္လုပ္ေပးပါဦး။ ဗ်ာ...တမင္႐ွင္းထုတ္လိုက္တာ။ ဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ားကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးပဲ။ ဖန္ဆင္းခ်င္တုန္းကလည္း တစ္ပိုင္းကိုေသလို႔။ ဟူး........ထားလိုက္ပါေတာ့ ခင္ဗ်ား မကူညီဘူးဆိုလည္း။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဲဒီလူသားမ်ိဳးႏြယ္ႀကီး ထပ္မံေပၚေပါက္ဖို႔က သူ႔ေခါင္းေပၚကိုပဲ တိုက္႐ုိက္ၾကလာတာ မဟုတ္လား။ အၿခားဇီးကြက္ေတြလို ဖါသိဖာသာ ေနလို႔မရတာကေတာ့ သူက ဒါ၀င္ဇီးကြက္ၿဖစ္ေနတာကိုး...................။<br /><br />အဲဒီလိုနဲ႔ ေၿခာက္ကပ္တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ၿမိဳ႕ပ်က္ႀကီးေတြေပၚ ၀ဲပ်ံရင္း ဒါ၀င္ဇီးကြက္ႀကီးခင္ဗ်ာ ေခါင္းစားေနေတာ့တာေပါ့။ ဟုတ္တယ္ေလ...လူသားဆိုတဲ့ အရာမပါ႐ွိပဲ ကမာၻေၿမကိုဆက္လက္လည္ပတ္ဖို႔ ဆိုတာက ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွမွ မၿဖစ္နိုင္တာ။ ဒါေပမယ့္ သူသိနားလည္ထားတဲ့ ဆင့္ကဲၿဖစ္ေပၚၿခင္းဆိုတာႀကီးကို ထုတ္သံုးဖို႔ဆိုတာကလည္း နွစ္သန္းေပါင္းမ်ားစြာ စေတးရဦးမယ္ဆိုေတာ့ ခုခ်က္ၿခင္းလူသားကို ပူဆာေနတဲ့ ကမာၻေၿမကို စိတ္႐ွည္႐ွည္ ေစာင့္ပါဦးဗ်ာလို႔ သူက ေၿပာမထြက္ခဲ့တာေပါ့။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ဒါ၀င္ဇီးကြက္ႀကီး ေတာင္ေတြးေၿမာက္ေတြး လုပ္ေနလိုက္တာ ေနာက္ဆံုးေတာ့ နည္းလမ္းတစ္ခုကို အမွတ္မထင္ေတြ႔သြား႔ါေလေရာ။ အဲဒီနည္းလမ္းက လူသားမ်ိဳးႏြယ္ႀကီးကို ငတ္မြတ္ေနတဲ့ ကမာၻေၿမလည္း အခိ်န္ေတြဖင္ပြန္းေနေအာင္ သိပ္ေစာင့္စရာမလိုတဲ့ လက္ပူတိုက္ နည္းလမ္းႀကီးတစ္ခုေပါ့။ တစ္ၿခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ယၡဳလက္႐ွိ တိရိစာၦန္ေတြထဲက လူနဲ႔အနီးစပ္ဆံုးတူတဲ့ သတၱ၀ါမ်ိဳးႏြယ္စုတစ္ခုကို လူသားေတြေနရာ၀င္ၿပီး တိုက္႐ုိက္ဆက္ခံေစမယ့္ ၿဖတ္လမ္းနည္းတစ္ခုပါပဲ။ ပုခံုးႏွစ္ဖက္ၾကားေခါင္းေပါက္ၿပီး မတ္တပ္ေလွ်ာက္သြားနိုင္ဖို႔ကေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကိုလိုက္ၿပီး ေၿပာင္းလည္းေနတတ္တဲ့ သတၱ၀ါေတြရဲ႕ ေရလိုက္ငါးလိုက္မူအရ သိပ္မၾကာခင္ အခ်ိန္ေလး အတြင္းမွာပဲ ၿဖစ္လာနိုင္တယ္ဆိုတာကိုလည္း သူကသိ႐ွိေနခဲ့ေတာ့ အဲဒီနည္းလမ္းကို သံုးၾကည့္ဖို႔ သူဖက္ကပိုေသခ်ာသြားခဲ့တာေပါ့။<br /><br />အဲဒီလိုနဲ႔ လူသားအၿဖစ္ကို တိုက္႐ုိက္ေ႐ြးခ်ယ္မယ့္ သတင္းႀကီးဟာ ေတာႀကိဳအံုၾကား စားက်က္ႀကိဳစားက်က္ၾကား မက်န္ေအာင္ပ်ံနွံ႔သြားခဲ့ၿပီး လူသားေနရာကို နဂိုကတည္းက ငမ္းငမ္းတက္လိုခ်င္ေနခဲ့ၾကတဲ့ တိရိစာၦန္ေတြဟာ သူ႔ထက္ငါဦးေအာင္ ၿမိဳ႕ေပၚတက္လာခဲ့ၾကေတာ့တာေပါ့။ အဲဒီအခါမွာ ဒါ၀င္ဇီးကြက္ႀကီးလည္း သူ႔အၾကံအစည္ကို ခပ္ၿမန္ၿမန္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ လူသားေ႐ြးခ်ယ္ပြဲႀကီးကို </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခ်ိန္ေတြသိပ္စြဲမေနေတာ့ပဲ ဖုတ္ပူမီးတိုက္ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">စတင္ခဲ့ရေတာ့တာပါပဲ။<br /><br />အဲဒီၿပိဳင္ပြဲႀကီးကို စစ္ဒါဏ္ကကင္းလြတ္ခဲ့တဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ အေဆာက္အဦးႀကီးၿဖစ္တဲ့ ကုလသမဂၢ အေဆာက္အအံုေဟာင္းႀကီးအတြင္းမွာ က်င္းပခဲ့ၾကတယ္။ ၿပိဳင္ပြဲရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ ဒိုင္လူႀကီးကေတာ့ အမ်ားသိၿပီးၿဖစ္တဲ့အတိုင္း ဒါ၀င္ဇီးကြက္ႀကီး ကိုယ္တိုင္ပါပဲ။ ၿပိဳင္ပြဲႀကီးမွာ ပု႐ြက္ဆိတ္ကအစ ေ၀လငါးႀကီးေတြအထိ တိရိစာၦန္မ်ိဳးႏြယ္စုေတြအားလံုး ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ခြင့္ၿပဳခဲ့ေပမယ့္ ခၽြင္းခ်က္အေနနဲ႔ တခ်ိန္က လူသား၀ါဒကို မ်ိဳးေစ့ခ်ေပးခဲ့ၾကတဲ့ ေမ်ာက္ေတြကိုေတာ့ အၿခားတိရိစာၦန္ေတြက ၀ိုင္း၀န္းကန္႔ကြက္တာရယ္၊ ေမ်ာက္မဟုတ္တဲ့ အၿခားသတၱ၀ါတစ္ေကာင္ေကာင္ကို လူသား၀ါဒအသစ္တစ္ခုအၿဖစ္ေၿပာင္းလည္း အစားထိုးေပးခ်င္ေနတဲ့ သူ႔စိတ္ကူးတစ္ခိ်ဳ႕ရယ္ေၾကာင့္ ၿပိဳင္ပြဲႀကီးကို ပါ၀င္ယွဥ္ၿပိဳင္ခြင့္ မၿပဳခဲ့ပါဘူး။ ဟုတ္လည္းဟုတ္တာပဲ။ <br />ေတာ္ၿပီေပါ့.....နွစ္ (၆) သန္းေလာက္ လူၿဖစ္ခြင့္ရခဲ့တာ။<br /><br />အဲဒီလိုနဲ႔ လူနဲ႔လံုးလံုးပင္ နီးစပ္မႈမ႐ွိတဲ့ တိရိစာၦန္ေတြကို ၿပိဳင္ပြဲစတာနဲ႔ တစ္ေကာင္ၿပီးတစ္ေကာင္ ၿဖဳတ္ခ်လာခဲ့လိုက္တာ ၿပိဳင္ပြဲရဲ႕ေနာက္ဆံုးေန႔မွာေတာ့ မ်ိဳးႏြယ္စု (၁၀)ခုကို ကိုယ္စားၿပဳတဲ့ လူသားနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုး စကာတင္ (၁၀) ေကာင္ပဲ က်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ၿပိဳင္ပြဲကေနထြက္လိုက္ရတဲ့ သတၱ၀ါေတြကလည္း ဘယ္သူမွအိမ္တန္းမၿပန္ၾကပဲ အဲဒီ (၁၀) ေယာက္ထဲက ဘယ္မ်ိဳးႏြယ္စုက လူသားအၿဖစ္ကို ရ႐ွိမယ္ဆိုတာ သိခ်င္စိတ္ၿပင္းၿပေနခဲ့ၾကေတာ့ ကုလသမဂၢအေဆာက္အအံုေဟာင္းႀကီးထဲမွာ သတၱ၀ါဦးေရေတြေလွ်ာ႔သြားဖို႔ ေနေနသာ ေနာက္ဆံုးေန႔အမွီ ေၿပးလာၾကတဲ့ တိရိစာၦန္ေတြနဲ႔ ေပါင္းၿပီး အေဆာက္အဦးႀကီးတစ္ခုလံုး ပိုလို႔ေဖြးေဖြးလႈပ္ လာခဲ့ေတာ့တာေပါ့။<br /><br />အဲဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေန႔ၿပိဳင္ပြဲႀကီးကို စကားတင္ဆယ္ဦးထဲက တစ္ဦးအပါအ၀င္ၿဖစ္တဲ့ ၀က္မ်ိဳးႏြယ္စုတို႔ရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္ႀကီးကို စင္ၿမင့္ေပၚစတင္ဖိတ္ေခၚလိုက္ၿခင္းအားၿဖင့္ ဒါ၀င္ဇီးကြက္ႀကီးက ဖြင့္လွစ္ေပးလိုက္တယ္။<br /><br />" ဟုတ္ကဲ့။ ႄကြေရာက္လာၾကတဲ့ တိရိစာၦန္လူႀကီးမင္းအေပါင္းတို႔......မဂၤလာပါခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တင္ၿပခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာကေတာ့ လူေတြမွာ အဓိက႐ွိေနခဲ့ဖူးတဲ့ အရည္အခ်င္းႀကီး (၃)ခုအေၾကာင္းပါ။ အဲဒါကတစ္ၿခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အားလံုးသိၿပီးၿဖစ္တဲ့ အိပ္ၿခင္း၊စားၿခင္း နဲ႔ ကာမဂုဏ္လိုက္စားၿခင္းတို႔ပါပဲ။ အဲဒီအရည္အခ်င္းေတြကို လူသားေတြနီးပါး ထပ္တူက်ေအာင္စြမ္းေဆာင္နိုင္တဲ့ သတၱ၀ါေတြ ဒီကမာၻေပၚမွာ အမ်ားႀကီး႐ွိမေနခဲ့တာကေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကို ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းလွတဲ့အၿဖစ္အပ်က္တစ္ခုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ စိတ္မပူၾကပါနဲ႔။ အဲဒီဂုဏ္အင္ေတြကို ေမြးရာပါ တတ္ကၽြမ္းနားလည္ၿပီးသားၿဖစ္တဲ့ ၀က္ဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔မ်ိဳးႏြယ္စုႀကီး လူသားတို႔ရဲ႕ဂုဏ္အင္ေတြကိုၿပန္လည္ထိန္းသိမ္းေပးဖို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ေရွ႕ေမွာက္မွာ ယၡဳေရာက္႐ွိလို႔ ေနခဲ့ပါၿပီ။ အဲဒီေတာ့ လူသားဆိုတဲ့ မ်ိဳးႏြယ္စုႀကီး ေနရာကို ထိုက္ထိုက္တန္တန္ဆက္ခံဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၀က္မ်ားကိုသာ ေနရာေပးသင့္ေၾကာင္း ၀က္မ်ိဳးႏြယ္စုႀကီးကိုယ္စား ကၽြန္ေတာ္က ဒီေနရာကေနၿပီး အဆိုတင္သြင္းပါတယ္ ခင္ဗ်ာ"<br /><br />၀က္ေတြ စုစု႐ုံ႐ုံးလုပ္ေနတဲ့ ေနရာတစ္ခု၌သာ လက္ခုပ္သံမ်ားထြက္ေပၚလာၿပီး အၿခားေနရာအသီးသီးမွာေတာ့ ကန္႔ကြက္သံမ်ားၿဖင့္သာ ဆူညံသြားခဲ့၏။ ဇီးကြက္ႀကီးက ေခါင္းတစ္ညိွတ္ညိွတ္နွင့္ ၀က္ေၿပာသြားသမွ်ကို စာအုပ္ႀကီးတစ္ခုအတြင္း မွတ္သားထားလိုက္ၿပီးေနာက္ တိရိစာၦန္အုပ္ႀကီးဘက္လွည့္ကာ ၿငိမ္ၿငိမ္ေနၾကရန္ အခ်က္ၿပလိုက္သည္။<br /><br />ၿပန္လည္ၿငိမ္သက္သြားတဲ့ တိရိစာၦန္ေတြၾကားထဲက လူတစ္ေယာက္ဂိုက္အၿပည့္ဖမ္းၿပီး စင္ေပၚကို ေလးဘက္ကုန္းတက္လာသူကေတာ့ ဒုတိယေၿမာက္စကားတင္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီး ဦးေၿမေခြးဆိုသူေပါ့။<br /><br />" မၿဖစ္နိုင္တာ ကို၀က္ရာ၊ အဲဒီ အိပ္၊ စား၊ ကာမ ဆိုတဲ့ စြမ္းရည္ႀကီးေတြက ခင္ဗ်ားတို႔ ၀က္ေတြမွာသာ႐ွိတာ မဟုတ္ပါဘူးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေၿမေခြးေတြမွာလည္း႐ွိတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တင္ပဲလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေဟာဟိုေအာက္မွာ ရပ္ေနၾကတဲ့ တိရိစာၦန္ေတြအားလံုးမွာလည္း ႐ွိေနၾကပါတယ္"<br /><br />အခ်က္က်တဲ့ ေၿမေခြးရဲ႕ေခ်ပခ်က္ေၾကာင့္ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ပရိတ္သတ္ႀကီး သေဘာက်ဆူညံသြားခဲ့ၿပန္တယ္။ အဲဒီအထဲမွာ ခုဏကလက္ခုပ္ေတြ၀ိုင္းတီးခဲ့ၾကတဲ့ ၀က္ေတြကေတာ့မပါဘူးေပါ့။ ဆူညံသံေတြ ၿငိမ္က်သြားတဲ့အထိ ခဏေစာင့္ေနလိုက္ၿပီး ေၿမေခြးကသူ႔စကားကို ဟန္အၿပည့္နဲ႔ ထပ္ဆက္လိုက္ၿပန္တယ္။<br /><br />" တကယ္ကလူေတြဆိုတာ အိပ္၊ စား၊ ကာမေလာက္ပဲသိတဲ့ ခပ္ညံ့ညံ့သတၱ၀ါေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔ေတြမွာ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲၿခင္းဆိုတဲ့ ခင္ဗ်ားတို႔လိုက္မမွီတဲ့ ဥာဏ္နီဥာဏ္နက္ဆိုတာေတြကလည္း ဒုနဲ႔ေဒး႐ွိေနပါေသးတယ္။ ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီေကာက္က်စ္စဥ္းလဲၿခင္းဆိုတဲ့ သင္တိုင္းမတတ္နိုင္တဲ့ ပညာရပ္ႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ေၿမေခြးမ်ိဳးႏြယ္စုႀကီးက ထမင္းစားေရေသာက္ပညာလို သေဘာထားခဲ့တာဗ်။ အဲဒါေၾကာင့္ ဖင္မွာအမွီးေပါက္ေနတာကလြဲလို႔ လူေတြနဲ႔တစ္ႀကိတ္ထဲ တစ္ဥာဏ္ထဲ ခြဲမရေအာင္ခၽြတ္စြပ္တူေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေၿမေခြးေတြကသာ....ေၿမေခြးေတြကသာ....."<br /><br />လည္ဆံေမြးဖြါဖြါႀကီးခါၿပီး စင္ေပၚကိုမ်က္ေထာင့္နီႀကီးနဲ႔ တက္လာတဲ့ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၿခေသၤ့ႀကီးကိုလည္းၿမင္ေရာ ေၿမေခြးခင္ဗ်ာ စကားေတာင္ေၿဖာင့္ေၿဖာင့္ မေၿပာနိုင္ေတာ့ပဲ စင္ေပၚကတစ္ခ်ိဳးထဲဆင္းေၿပးခဲ့ရတယ္။ ေၿပးမွာေပါ့...ၿခေသၤ့ဆို သူကငယ္ေၾကာက္ကိုး.......။ ဇီးကြက္ႀကီးကေတာ့ ဘာစကားတစ္ခြန္းမွ၀င္မေၿပာပဲ သူ႔စာအုပ္ထူထူႀကီးထဲကိုပဲ ကုန္ကုန္းေရးေနတယ္။<br /><br />ၿခေသၤ့ႀကီးက သူ႔အသံနက္နက္ႀကီးကို ခပ္က်ယ္က်ယ္ တစ္ခ်က္ဟိန္းလိုက္ၿပီး နားေထာင္ေနၾကတဲ့ ပရိတ္သတ္ကိုနုတ္ခြန္းဆက္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ<br /><br />" ဟုတ္ပါတယ္။ ကိုေၿမေခြးေၿပာသြားသမွ်ကို အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိေတာ့ သူလက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲတယ္ဆိုတဲ့ အရည္အခ်င္း တစ္ရပ္တည္းနဲ႔ေတာ့ လူသားမ်ိဳးႏြယ္ႀကီး ေရ႐ွည္ရပ္တည္ဖို႔ဆိုတာ မၿဖစ္နိုင္ပါဘူး။ ကမာၻေၿမကို လူသားေတြအေနနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေတာ့မယ့္ သတၱ၀ါမ်ိဳးႏြယ္စုတစ္ခုအတြက္ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲမႈေတြအၿပင္ အဲဒါကိုေကာင္းေကာင္းႀကီးပံုေဖာ္ေပးနိုင္မယ့္ ခြန္အားဗလဆိုတာကလည္း မ႐ွိမၿဖစ္လိုအပ္လွပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ အဲဒီအခ်က္ေတြအားလံုးၿပည့္စံုေနတဲ့အၿပင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းမွာပါ အေတြ႔အၾကံဳ႐ွိခဲ့ဘူးတဲ့ သူတို႔ၿခေသၤ့မ်ိဳးႏြယ္စုႀကီးကသာ လူသားေတြေနရာနဲ႔ အထိုက္တန္ဆံုးၿဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ဆိုႀကီးနိုင္ငယ္ညွင္း၀ါဒကို လူေတြနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုးပံုေဖာ္နိုင္တာကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿခေသၤ့ေတြပဲဆိုေတာ့.........ဆိုေတာ့ "<br /><br />" ေတာစမ္း..ေဟ့ေရာင္"<br /><br />သူ႔မ်က္နွာကို နွာေမာင္းႀကီး ေငါက္ေငါက္ထိုးၿပီး စင္ႀကီးတစ္ခုလံုး ယိမ္းထိုးသြားေစတဲ့ ေၿခလွမ္းႀကီးေတြနဲ႔ ဆင္ကိုယ္စားလွယ္ေတာ္ႀကီး စင္ၿမင့္ေပၚတက္လာေတာ့ ၿခေသၤ့ႀကီးလည္း မဆင္းၿခင္ဆင္းၿခင္နဲ႔ စင္ေအာက္ကို ဆင္းေပးလိုက္ရတယ္။ ဘယ္တတ္နိုင္မလည္း ကိုယ့္စကားနဲ႔ကိုယ္ဆိုေတာ့။ ၿပီးေတာ့ ခြန္အားကလည္း မမွ်ဘူးေလ။<br /><br />" ခြန္အားအႀကီးမားဆံုး သတၱ၀ါက လူၿဖစ္ေၾကးေပါ့။ ဟုတ္လား။ ဒါဆိုငါတို႔ဆင္မ်ိဳးႏြယ္ႀကီးကပဲ လူအၿဖစ္ကို ရသင့္ေတာ့တာေပါ့။ ဟားဟား....ဒါေပမယ့္ငါတို႔က ခြန္အားအႀကီးဆံုးဆိုၿပီး အဲဒီအခ်က္တစ္ခ်က္ထဲနဲ႔ အနိုင္ယူမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္တရားပါ့မလဲကြာ။ မဟုတ္ဘူးလား။ အဲဒီေတာ့ အေရးမပါတဲ့ ခြန္အားဗလဆိုတာႀကီးကိုေမ့ၿပစ္လိုက္ၾကၿပီး ဒီထက္ပိုၿပီးလူနဲ႔ နီးစပ္မႈ႐ွိနိုင္မယ့္ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ငါတို႔ေဆြးေႏြးၾကတာေပါ့။ အဲဒါက တၿခားေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ဆင္နဲ႔လူ နွစ္မ်ိဳးထဲမွာသာ႐ွိနိုင္တဲ့ က်ိတ္မွိတ္ၾကံစည္ၿခင္းဆိုတဲ့ အရည္အၿခင္းတစ္ခု</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုပါ။ လူေတြကဆင္ေတြလို လိုက္ၾကံၾကတယ္။ ဆင္ေတြကလည္း လူေတြလို လိုက္ၾကံခဲ့ၾကတယ္။ ဘယ္သူကပဲၾကံၾကံ အဲဒီၾကံစည္နည္းကို ဆင္ၾကံၾကံတယ္လို႔ပဲ လူေတြက ေခၚေ၀ၚခဲ့ၾကတယ္။ တနည္းအားၿဖင့္ ဆင္ဆိုတာ လူနဲ႔အနီးစပ္ဆံုး သတၱ၀ါဆိုတာကို လူေတြက သြယ္၀ုိက္တဲ့နည္းနဲ႔ ထုတ္ေဖာ္ေၿပာေနခဲ့တာေပါ့။ အဲဒါေၾကာင့္ ငါတို႔ ဆင္ေတြကသာ လူသားေတြနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုးလို႔ ငါကက်ိန္းေသေပါက္ ေၿပာေနနိုင္တာေပါ့"<br /><br />ေၿပာခ်င္ရာေတြစြတ္္ေၿပာၿပီး ဆင္ႀကီးၿပန္ဆင္းသြားေတာ့ ဇီးကြက္ႀကီးစိတ္နဲနဲ႐ႈပ္စၿပဳလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆင္ေၿပာသမွ်ကိုလည္း တစ္ေလးတစ္စားနဲ႔ပဲ သူမွတ္သားထားလိုက္ၿပန္ပါတယ္။<br /><br />ၿပိဳင္ပြဲဆင္ၿမင့္ေပၚကို မုတ္ဆိတ္ႀကီးတစ္သသနဲ႔ ထပ္မံတက္ေရာက္လာသူကေတာ့ ဆိတ္မ်ိဳးႏြယ္စုရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္ ဆိတ္ႀကီးတစ္ေကာင္ၿဖစ္ပါတယ္။<br /><br />" ဟား..ဟား...ခင္ဗ်ားတို႔ေတြက ဟုတ္မလိုလိုနဲ႔ အေတြးေတြေခ်ာ္ေနၾကကုိး။ တကယ္ကလူဆိုတာ ခင္ဗ်ားတို႔ေတြ အားလံုးေၿပာခဲ့တာေတြထက္ ပိုေသးတယ္ဗ်။ အဲဒါကဘာလည္းဆိုေတာ့ အိပ္ယာထခ်ိန္ကေနၿပီး အိပ္ယာ၀င္ခ်ိန္အထိ သူတို႔ပါးစပ္ေပါက္ႀကီးကို အနားမေပးပဲ တခ်ိန္လံုးပြစိစိလုပ္တတ္တဲ့ အက်င့္တစ္ခုပါပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ အဲဒီလိုေၿပာဖို႔ေနေနသာ တေန႔လံုးေနလို႔မွ စကားတစ္ခြန္းေတာင္ေၿဖာင့္ေအာင္ မထြက္နိုင္တဲ့ ခင္ဗ်ားတို႔ေတြ လူၿဖစ္ခ်င္တာကို ကၽြန္ေတာ္ကထိုင္ဟားေနခဲ့ရတာေပါ့။ တကယ္ဆို မိုးလင္းကေနမိုးခ်ဳပ္ တစ္စက္ေတာင္မနားပဲ ပါးစပ္ႀကီးတ႐ြ႐ြလႈပ္ေနနိုင္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆိတ္ေတြကပဲ လူၿဖစ္သင့္တာေပါ့ဗ်ာ"<br /><br />နေ၀တိမ္ေတာင္ၿဖစ္ေနတဲ့ ဒါ၀င္ဇီးကြက္ႀကီးလည္း အင္းေလ...ဒါလည္းဟုတ္တာပဲဆိုတဲ့ အၾကည့္မ်ိဳးနဲ႔ ဆိတ္ႀကီးကိုေခါင္းညိတ္ၿပလိုက္ၿပီး ဆိတ္ေၿပာသမွ်ေတြကို စာအုပ္ႀကီးထဲမွာ ထပ္မွတ္လိုက္ၿပန္တယ္။<br /><br />ခဏၾကာေတာ့ ခြီကနည္းအသံႀကီးကိုေအာ္ၿပီး အေမႊးေတြေထာင္ေနတဲ့ ေၾကာင္ႀကီးတစ္ေကာင္စင္ေပၚတက္လာၿပန္တယ္။ သတၱ၀ါေတြေ႐ွ႕မွာ သူ အဲဒီလိုတစ္ခါမွ ထြက္မေၿပာဘူးခဲ့ေလေတာ့ စိတ္ေတြအလႈပ္႐ွားလြန္ၿပီး သူ႔အေမႊးေတြေထာင္ေနတာလည္းၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္မွာေပါ့။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ေၾကာင္ကထင္သလိုမဟုတ္ပဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ယံုၾကည္မႈအၿပည့္႐ွိတဲ့ ပံုနဲ႔စကားကိုတည္ၿငိမ္စြာနဲ႔ပဲ တစ္ခြန္းခ်င္းစေၿပာတယ္။<br /><br />" မွားေနတယ္၊ ခင္ဗ်ားတို႔ေတြအားလံုးမွားေနၾကတယ္။ တကယ္ကလူဆိုတာ ကိုယ္ၿပဳမႈခဲ႔တဲ့ အမွန္တရားလက္တစ္ဆုပ္စာေလာက္သာကို ထပ္ခါတစ္လည္းလည္း ေမာင္းထုေက်ညာေနတတ္ၿပီး မွားခဲ့တဲ့ အညစ္အေၾကးေတြကိုေတာ့ အၿခားသူေတြမၿမင္ေအာင္တတ္နိုင္သမွ် ဖံုးကြယ္ဖို႔ႀကိဳးစားေနၾကသူေတြပါပဲ။ ဥပမာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေၾကာင္ေတြ အညစ္အေၾကးစြန္႔ၿပီးတိုင္း အၿခားသူေတြမၿမင္ေအာင္ လိုက္လံဖံုးကြယ္တတ္သလိုေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ေၿပာခ်င္တာက အဲဒီလို ကိုယ့္ရဲ႕အမွား ဒါမွမဟုတ္ အညစ္အေၾကးေတြကို အၿခားသူေတြေတြ႔သြားမွာ ေသမေလာက္ေၾကာက္တဲ့ လူေတြနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုးသတၱ၀ါက ကၽြန္ေတာ္တို႔ေၾကာင္ေတြ ဆိုတာကိုပါ။ အဲဒီအခ်က္တစ္ခ်က္ထဲနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေၾကာင္ေတြက လူသားေတြရဲ႕ေနရာကို ရ႐ွိဖို႔ေလးေလးနက္နက္ ထိုက္တန္တယ္ဆိုတာကလြဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး ဆက္ေၿပာစရာ လိုမယ္လို႔မထင္ေတာ့ပါဘူး။"<br /><br />ဇီးကြက္ႀကီးလည္း ေခါင္းတစ္ညိတ္ညိတ္နဲ႔ ေၾကာင္ေၿပာသမွ်လိုက္မွတ္လိုက္ၿပန္ပါတယ္။<br /><br />" မဟုတ္ဘူး..မဟုတ္ဘူး...ခင္ဗ်ားတို႔အားလံုးမွားေနတယ္"<br /><br />႐ႈး႐ႈး႐ွဲ႐ွဲနွာမႈတ္သံႀကီးနဲ႔ ႏြားအုပ္စုရဲ႕ကိုယ္စားလွယ္ေတာ္ႀကီး စင္ေပၚတက္လာၿပန္ပါတယ္။<br /><br />" တကယ္ကလူဆိုတာ အသစ္ဆိုတာကို ဘယ္ေတာ့မွႀကိဳးစားပမ္းစားလိုက္မ႐ွာတတ္ပဲ သိနွင့္ၿပီးသားအရာေလးေတြကိုပဲ ဇိမ္ခံစားၿမံဳ႕ၿပန္ၿပန္ေနတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏြားေတြလို သတၱ၀ါေတြဗ်။ အဲဒါေၾကာင့္ စားၿမံဳ႕ၿပန္တဲ့ေနရာမွာ လူေတြနဲ႔ခြဲမရေအာင္တူတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏြားေတြကသာ လူၿဖစ္သင့္တာေပါ့။ "<br /><br />ႏြားကိုယ္စားလွယ္က တိုတိုတုတ္တုတ္ပဲေၿပာၿပီး စင္ေပၚကခ်က္ခ်င္းၿပန္ဆင္းသြားသည္။<br /><br />အင္း..ဒါလည္းဟုတ္တာပဲဆိုတဲ့ အမူအရာႀကီးနဲ႔ ဇီးကြက္ႀကီးလည္း ႏြားေၿပာသြားသမွ်ကို တစ္လံုးမက်န္လိုက္မွတ္လိုက္ၿပန္တယ္။<br /><br />ညီွနံ႔ေတြသင္းေနတဲ့ ေတာင္ပံညွစ္စုတ္္ႀကီးၿဖန္႔ၿပီး ေနာက္ထပ္စင္ေပၚကို တက္ေရာက္လာသူကေတာ့ ဘယ္လိုၾကည့္ၾကည့္ က်က္သေရမရွိတဲ့ လင္းတကိုယ္စားလွယ္ႀကီးပါပဲ။<br /><br />" ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လူေတြဆိုတာ ခင္ဗ်ားတို႔အားလံုးေၿပာေနၾကတဲ့ အေပၚယံအရည္အခ်င္းေတြထက္ပိုၿပီး ၿပီးၿပည့္စံုေနတဲ့ သတၱ၀ါမ်ိဳးႏြယ္စုတစ္ခုလို႔ ၿမင္မိပါတယ္။ အဲဒါကလည္း တစ္ၿခားမဟုတ္ပါဘူး။ လူေတြဟာ ႐ြံစရာေကာင္းလွတဲ့ ၿဖဴစင္သန္႔႐ွင္းမႈေတြမွာ မေမႊ႔ေလွ်ာ္ပဲ အညီွအပုပ္ေတြၿပည့္ေနတဲ့ ခ်စ္စရာေနရာေတြမွာ ပိုၿပီးေမႊ႔ေလွ်ာ္တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လင္းတေတြကလည္း လူေတြလိုပဲ အညီွအေဟာက္ေတြကို ခ်စ္တတ္တဲ့အမ်ိဳးဆိုေတာ့ လူေတြေနရာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလြဲၿပီး ဘယ္သူေတြကမ်ား ထိုက္တန္ေနၾကဦးမွာလည္းဗ်ာ။ "<br /><br />ဒါလည္းဟုတ္ေနတာပဲဆိုၿပီး ဇီးကြက္ႀကီးက လင္းတေၿပာသမွ်ကို လိုက္လံမွတ္သားထားလိုက္ၿပန္တယ္။<br /><br />လင္းတႀကီးၿပန္ဆင္းသြားၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ သားပိုက္ေကာင္ကေလးတစ္ေကာင္ ရင္မွာလြယ္ထားတဲ့ သားပိုက္ေကာင္ႀကီးတစ္ေကာင္စင္ေပၚကို ခုန္ဆြခုန္ဆြနွင့္ တက္ေရာက္လာၿပန္တယ္။ တက္လာမွာေပါ့။ သူ႔အလွည့္ကိုး......။<br /><br />သားဗိုက္ေကာင္က ဗိုက္ထဲမွကေလးငယ္ကို မသိမသာေမးေငါ့ၿပရင္း<br />" အဟမ္း....ဟမ္းဟမ္း.....ခင္ဗ်ားတို႔အားလံုးေၿပာသြားၾကတဲ့ လူေတြရဲ႕ၾကန္အင္လကၡဏာေတြက မၿပည့္စံုဘူးဗ်။ တကယ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ သားဗိုက္ေကာင္ေတြ ကေလးကိုမ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံပဲခုန္ဆြခုန္ဆြလုပ္ေနသလို လူဆိုတာကလည္း ငါဆိုတဲ့အတၱႀကီးတစ္ခုကိုမ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံပဲ သယ္ေဆာင္ရင္း ဘာမွန္းမသိတဲ့ အနာဂါတ္ေတြထဲ တိုးတိုး၀င္ေနၾကသူေတြေပါ့။ အဲဒီေတာ့ လူေတြနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုးသတၱ၀ါေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔သားပိုက္ေကာင္ေတြပဲ ၿဖစ္ေနခဲ့ေတာ့တာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သားပိုက္ေကာင္ေတြကသာ လူသားရာထူးကိုရသင့္ပါတယ္။ ဒါပါပဲ။"<br /><br />သားပိုက္ေကာင္ႀကီးေၿပာသြားသမွ်ကို တစ္လံုးမက်န္လိုက္မွတ္လို႔ အၿပီးမွာေတာ့ ဇီးကြက္ႀကီးလည္း ေနာက္ဆံုးက်န္ေနတဲ့ဲ့ ေခြးကိုယ္စားလွယ္ႀကီးကိုု စင္ၿမင့္ေပၚတက္လာဖို႔ ဖိတ္ေခၚလိုက္တယ္။<br /><br />စင္ေပၚေရာက္တယ္ဆိုတာနဲ႔ ေခြးလည္း ဇီးကြက္ႀကီးရဲ႕ေၿခေထာက္ကို လွ်ာနဲ႔အရင္ယက္လိုက္ၿပီး ပရိတ္သတ္ႀကီးကိုလည္း အမွီးနံ႔ၿပၿခင္းအားၿဖင့္ ႏုတ္ဆက္လိုက္တယ္။<br /><br />ၿပီးေတာ့မွ " ခင္ဗ်ားတို႔တေတြေၿပာလိုက္ေတာ့မွပဲ လူဆိုတာေတာ္ေတာ္႐ႈပ္ေထြးေပြလီတဲ့ သတၱ၀ါႀကီးၿဖစ္သြားရတယ္လို႔ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ လူေတြအေၾကာင္းကို ခေရေစ့တြင္းက်သိခဲ့ရေလာက္ေအာင္ လူေတြနဲ႔နီးနီးကပ္ကပ္ေနခဲ့ဖူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္လိုေခြးတစ္ေကာင္ရဲ႕အၿမင္မွာေတာ့ လူေတြက ေတာ့ေတာ့့ကို ႐ုိး႐ွင္းတဲ့သတၱ၀ါေတြပါပဲဲ"<br /><br />" မွတ္ထားၾကဗ်...လူဆိုတာ ကိုယ္နဲ႔ပလဲနံသင့္တဲ့သူေတြကို ဖမ္းလွ်က္မတတ္ မ်က္ႏွာခ်ိဳေတြေသြးေနတတ္ၿပီး မတည့္တဲ့သူေတြကိုေတာ့ ၾကံဳရင္ၾကံဳသလိုအၿပစ္႐ွာေနတတ္တဲ့ သတၱ၀ါမ်ိဳးႏြယ္ေတြဗ်။ အဲဒါေၾကာင့္ ကိုယ္နဲ႔အဆင္ေၿပသူေတြ႔ရင္ လွ်ာနဲ႔ဖမ္းလွ်က္လိုက္၊ ဖားလိုက္လုပ္လုပ္ေနတတ္ၿပီး အဆင္မေၿပတဲ့သူေတြကိုေတာ့ အစြယ္ထုတ္ၿပၿပီး လိုက္လိုက္ေဟာင္ေနတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခြးေတြကသာ လူေတြနဲ႔ပိုနီးစပ္ေနတာေပါ့။"<br /><br />" ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ လူေတြထက္ သစၥာတရားဆိုတဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ကိုလည္း အပိုစြမ္းရည္တစ္ရပ္အေနနဲ႔ ပိုင္ဆိုင္ေနေသးတယ္ဗ်။ အဲဒီအခ်က္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခြးေတြ အၿခားသတၱ၀ါေတြထက္ပိုၿပီး လူၿဖစ္သင့္တယ္ဆိုတာကို အားၿဖည့္ေပးေနေနတဲ့အခ်က္တစ္ခ်က္ပဲေပါ့။ "<br /><br />စင္ေပၚကမဆင္းခင္မွာလည္း ေခြးႀကီးကသားေရတမွ်ားမွ်ားက်ေနတဲ့ သူ႔လွ်ာႀကီးနဲ႔ ဇီးကြက္ႀကီးကို တစ္ခါထပ္လွ်က္သြားခဲ့ေသးတယ္။<br /><br />"ဟူး......"<br /><br />ဇီးကြက္ႀကီးလည္း ေခြးေၿပာသမွ်ကို ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ေရးမွတ္လိုက္ၿပီး ဘယ္သူ႔ကိုလူသားေနရာ ေပးရမယ္ဆိုတာကို အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ စဥ္းစားေနလိုက္တာ သူ႔အေၿဖကို ေအာက္ကပရိသတ္ႀကီး ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတယ္ ဆိုတာကိုေတာင္ေမ့သြားခဲ့တဲ့အထိပဲေပါ့။ ေနာက္ဆံုးစိတ္မ႐ွည္ေတာ့တဲ့ ပရိသတ္ႀကီးက ထေအာ္ေတာ့မွ သူလည္း မ်က္လံုးၿပဴးမ်က္ဆံၿပဴးနဲ႔ သတိၿပန္၀င္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုအေၿဖမ်ိဳးေပးရမယ္ဆိုတာကိုေတာ့ သူစိတ္ထဲမွာေတာ့ ဆံုးၿဖတ္လို႔ၿပီးေနႏွင့္ခဲ့ၿပီေပါ့။<br /><br />အဲဒါနဲ႔သူလည္း အဲဒီၿပိဳင္ပြဲ၀င္တိရိစာၦန္အသီးသီးရဲ႕ အရည္အခ်င္းေတြကို </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပရိတ္သတ္ႀကီးၿပန္လည္မွတ္မိေစဖို႔ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">နံပတ္စဥ္္အတိုင္း ပါ၀ါပိြဳင့္ဆလိုက္ထိုးၿပီး ပိတ္ကားၿဖဴႀကီးတစ္ခုေပၚမွာ တင္ေပးလိုက္တယ္။<br /><br /><br />(၁) အိပ္၊ စား၊ ကာမ (၀က္)<br />(၂)ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲၿခင္း (ေၿမေခြး)<br />(၃)ႀကီးနိုင္ငယ္ၿငင္းလုပ္ၿခင္း (ၿခေသၤ့)<br />(၄)က်ိတ္၍မေကာင္းၾကံၿခင္း (ဆင္)<br />(၅)ပါးစိပါးစပ္မ်ားၿခင္း (ဆိတ္)<br />(၆)ကိုယ့္အၿပစ္ကိုဖံုးကြယ္တတ္ၿခင္း (ေၾကာင္)<br />(၇)က်ဥ္းေၿမာင္းေသာ အေတြးေခၚမ်ားကိုသာ ထပ္ခါတလည္းလည္း စားၿမံဳးၿပန္တတ္ၿခင္း (ႏြား)<br />(၈)အညီွအပုပ္တို႔၌သာေမြ႔ေလွ်ာ္တတ္ၿခင္း (လင္းတ)<br />(၉)ငါဆိုတဲ့ အရာတစ္ခုကိုသာ တစိုက္မတ္မတ္သယ္ေဆာင္ေနတတ္ၿခင္း (သားပိုက္ေကာင္)<br />(၁၀)တည့္သူကိုလွ်ာလွ်က္ေပါင္းတတ္၍ မတည့္သူကိုတခ်ိန္လံုးထိုးေဟာင္ေနတတ္ၿခင္း (ေခြး)<br /><br />မိုက္ခြက္ႀကီး႐ွိရာဘက္ကို ဒါ၀င္ဇီးကြက္ႀကီး ၿပန္လွည့္လာေတာ့ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ထင္ေၾကးေတြ အသီးသီးေပးေနၾကတဲ့ ပရိတ္သတ္ႀကီးတစ္ခုလံုး အပ္က်သံမၾကားရေလာက္ေအာင္ ၿပန္လည္တိတ္ဆိတ္သြားခဲ့တာေပါ့။<br /><br />" ဟုတ္ကဲ့ ...ေလးစားအပ္ပါေသာ တိရိစာၦန္မ်ိဳးႏြယ္စုအသီးသီးနဲ႔ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ တိရိစာၦန္ႀကီးတိရိစာၦန္ေကာင္းတို႔ ခင္ဗ်ား.....ဒီကေန႔လူသားေ႐ြးခ်ယ္ပြဲႀကီးမွာ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့ၾကတဲ့ သတၱ၀ါအားလံုးရဲ႕ စြမ္းရည္အသီးသီးဟာ ပရိတ္သတ္ႀကီး မ်က္ၿမင္ကိုယ္ေတြ႔ၾကားသိခဲ့ၾကတဲ့အတိုင္း အားလံုးေၾကာက္ခမန္းလိလိပါပဲ။"<br /><br />" ၿပီးေတာ့ အဲဒီ သတၱ၀ါေတြအားလံုးမွာ လူေတြမွာ႐ွိသင့္႐ွိထိုက္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြကိုယ္စီကိုယ္ငွ ႐ွိေနၾကတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘယ္လိုမွ မၿငင္းပါယ္နိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူေတြပိုင္ဆိုင္ထားၾကတဲ့ အရည္အခ်င္းေတြနဲ႔ အေသအခ်ာ ၿပန္လည္ခ်ိန္စက္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီအရည္အခ်င္းတစ္ခုစီဟာ လူသားရဲ႕စြမ္းေဆာင္ခဲ့မႈရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ေဒသသာၿဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၀မ္းနည္းစြာ ေတြ႔႐ွိၾကရမွာၿဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ဒီကေန႔လူသားေ႐ြးခ်ယ္ပြဲႀကီးမွာ လူသားမ်ိဳးႏြယ္စုႀကီးတာ၀န္ကို အရည္အခ်င္းမၿပည့္၀တဲ့သူေတြလက္ထဲကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္အပ္ႏွံၿပစ္လိုက္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ကခ်ိတံုခ်တံု ၿဖစ္ေနခဲ့တာေပါ့။ အဲဒါေၾကာင့္ ဒီကေန႔လူသားေ႐ြးခ်ယ္ပြဲႀကီးကို အကန္႔အသတ္မ႐ွိ ေနာက္ဆုတ္လိုက္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္က ဆံုးၿဖတ္လိုက္တယ္ဆိုတာ ေတာင္းပန္စြာနဲ႔ပဲ ဦးစြာေၿပာပါရေစခင္ဗ်ာ။<br /><br />" ခင္ဗ်ားႀကီးေ၀့လည္ေၾကာင္ပတ္ေတြ ေလွ်ာက္ေၿပာမေနနဲ႔ "<br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">" ဒါသက္သက္ ဇီးကြက္လည္က်တာပဲ "<br />" မရဘူး...မရဘူး၊ သတၱ၀ါေတြထဲက မ်ိဳးႏြယ္စုတစ္ခုကို လူသားအၿဖစ္အၿမန္ဆံုး ေ႐ြးေပးပါဗ်ိဳ႕"<br /><br />ထိုထိုအစရွိေသာ ကန္႔ကြက္သံေပါင္းစံုၿဖင့္ အေဆာက္အဦးႀကီးတစ္ခုလံုး ၿပန္လည္၍ ဆူညံပြက္ေလာ႐ိုက္သြား၏။<br /><br />" ေနၾကပါဦးဗ်ာ....ေနၾကပါဦး။ ကၽြန္ေတာ့္စကားကို ဆံုးေအာင္နားေထာင္ၾကပါဦး။ ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္သူကိုမွ လူသားေတြအၿဖစ္ မေ႐ြးခ်ယ္ေတာ့ဘူးလို႔ ေၿပာေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေၿပာခ်င္တာက လူသားမ်ိဳးႏြယ္တစ္ခုအၿဖစ္ ကမာၻေၿမရဲ႕တာ၀န္ထမ္းေဆာင္မယ့္သတၱ၀ါတိုင္း အဲဒီပါ၀ါပိြဳင့္ေပၚမွာၿပထားတဲ့ အ႒ာရသ (၁၀)ရပ္ေလာက္ေတာ့ အနည္းဆံုးတတ္ထားသင့္တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကိုပါ။<br /><br />" အဲဒီေတာ့ အဲဒီအခ်က္ေတြ အားလံုးကို ေသေသခ်ာခ်ာမွတ္သြားၿပီး အားလံုးတတ္ကၽြမ္းသြားၿပီလို႔ ထင္လာတဲ့ တစ္ေန႔က်ေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ့္ဆီၿပန္လာခဲ့ၾကပါ။<br />အဲဒီ အ႒ာရသ(၁၀)ရပ္ကို အရင္ဆံုးတတ္ေၿမာက္လာတဲ့ ဘယ္တိစာၦန္မ်ိဳးႏြယ္စုကိုမဆို လူသားအၿဖစ္အပ္ႏွင္းဖို႔ ဒီေနရာကေန ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ဆက္ေစာင့္ေနပါမယ္လို႔လည္း ကတိေပးပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ကဘာမွ စိတ္မပူပဲ အဲဒီပညာေတြ တတ္လာသည္အထိ စိတ္ေအးလက္ေအးနဲ႔ အၿပိဳင္အဆိုင္ ႀကိဳးစားၾကပါလို႔။<br />ဒါပါပဲ ခင္ဗ်ာ။ "<br /><br />ဇီးကြက္ႀကီးလည္း စကားဆံုးေရာ အမွီးတစ္ေခ်ာင္းရိုက္သံပင္မၾကားရပဲ အတန္ၾကာၿငိမ္သက္ေနခဲ့သည့္ ပရိသတ္ႀကီး အုန္းအုန္းႄကြက္ႄကြက္ၿဖင့္ၿပန္လည္ အသက္၀င္လာခဲ့၏။ တစ္ခ်ိဳ႕ကမွတ္စုစာအုပ္ေတြထုတ္၍ ကူးၾက၏။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ " အလကား အသံုးမက်တာေတြ" ဟုၿမည္တြန္ေတာက္တီးကာ အေဆာက္အဦးအတြင္းမွ ထြက္ခြါသြားၾက၏။ ဤသို႔ၿဖင့္ခန္းမႀကီးထဲ၌ သတၱ၀ါမ်ားတစ္စထက္တစ္စ ေလွ်ာ႔နည္းသြားၾကၿပီး ေနာက္ဆံုး၌ ဒါ၀င္ဇီးကြက္ႀကီးတစ္ေကာင္သာ ငူငူငိုင္ငိုင္ႏွင့္က်န္ရစ္သည္။<br /><br />၀မ္းနည္းပါတယ္ ကမာၻေၿမရယ္။ ခင္ဗ်ားငတ္မြတ္ေနတဲ့ လူသားမ်ိဳးႏြယ္ႀကီးကို ဒီကေန႔အၿပီးသတ္မေ႐ြးခ်ယ္ေပး နိုင္ခဲ့တာ ခြင့္လႊတ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ သိပ္ေတာ့မၾကာေတာ့ပါဘူး။ အ႒ာရသ (၁၀)ရပ္ဆိုတာႀကီးကို သူတို႔တေတြ မၾကာခင္သင္ၾကားတတ္ေၿမာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ေ႐ွ႕ေမွာက္ကို မၾကာခင္အခ်ိန္အတြင္းမွာပဲ ေရာက္႐ွိလာၾကေတာ့မွာပါ။<br /><br />အဲဒီလိုနဲ႔ ဇီးကြက္ႀကီး သူ႔စကားနဲ႔သူခ်ဳပ္မိၿပီး သူ႔ဆီ အ႒ာရသ(၁၀)ရပ္နဲ႔ ၿပန္လာမယ့္ ပထမဦးဆံုး လူ႔မ်ိဳးႏြယ္ေလာင္းလွ်ာစုႀကီးကို အဲဒီခန္းမႀကီးထဲကေနပဲ ထိုင္ေစာင့္ေနခဲ့ရတာေပါ့။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ရက္ကိုလစား၊ လကိုႏွစ္စား၊ နွစ္ကိုအလင္းႏွစ္ေတြသာ ထပ္ခါတလည္းလည္း ၿပန္ၿပန္စားသြားတယ္ သူ႔ဆီကို ဘယ္ေခြးတစ္ေကာင္ေၾကာင္တစ္ၿမီးမွ ေရာက္မလာခဲ့ၾကတာ ေနာက္ဆံုး အသက္အႀကီးလြန္ေရာဂါနဲ႔ သူကြယ္လြန္သြားတဲ့ အထိပဲဆိုပါေတာ့။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပါ။ အဲဒီ ဇီးကြက္ႀကီး ေသတဲ့ေန႔မွာပဲ ခ်င္ပန္ဇီပညာတတ္တစ္စုက ပထမဦးဆံုး ေမ်ာက္အမ်ိဳးသား စာသင္ေက်ာင္းဖြင့္ပြဲကို ေတာတြင္းတစ္ေနရာမွာ တိတ္တဆိတ္ က်င္းပခဲ့ၾကတယ္ေလ။<br /><br /><မင္းတေစ><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5699139698460792425-1607226827825411811?l=a-paw-sar-myar.blogspot.com' alt='' /></div>Mintasayhttp://www.blogger.com/profile/00395173885684327689noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5699139698460792425.post-66382533562301511602007-12-07T11:43:00.000-08:002008-07-07T11:54:22.993-07:00<span style="color: rgb(51, 0, 51);">လူအခ်င္းခ်င္း သတ္ၿဖတ္မႈေတြ၊ နိုင္ထက္စီးနင္းၿပဳမႈေတြ၊ မတရားဖိနိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈေတြစတဲ့ လူမဆန္တဲ့လုပ္ရပ္ေတြကို အတင္းတိုးေ၀ွ႔ေက်ာ္ခြၿပီး ကမာၻ႔လူ႔အခြင့္အေရးေန႔ဆိုတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ကေတာ့ ၂၀၀၇ ဒီဇင္ဘာ ၁၀ ရက္ေန႔မွာ (၅၇)နွစ္ေၿမာက္ေမြးေန႔ပြဲက်င္းပဖို႔အတြက္ ကမာၻေၿမေပၚကိုထပ္မံ ေရာက္႐ွိလို႔လာခဲ့ၿပန္ၿပီေပါ့။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 51);">၁၉၄၈</span><span style="color: rgb(51, 0, 51);">ခုႏွစ္</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 51);"> ဒီဇင္ဘာလ</span><span style="color: rgb(51, 0, 51);"> (</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 51);">၁၀</span><span style="color: rgb(51, 0, 51);">)ရက္ေန႔မွာ သူ႔ကိုေမြးဖြားခဲ့ၾကတယ္ ဆိုေပမယ့္ </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 51);">၁၉၅၀</span><span style="color: rgb(51, 0, 51);"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 51);">ဒီဇင္ဘာလ</span><span style="color: rgb(51, 0, 51);"> (</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 51);">၁၀</span><span style="color: rgb(51, 0, 51);">)ရက္ ေန႔မွပဲ သူ႔ေမြးေန႔ပြဲကို တရား၀င္စတင္က်င္းပနိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ေမြးေန႔ပြဲကို (</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 51);">၅၇</span><span style="color: rgb(51, 0, 51);">)နွစ္ႀကိမ္ေၿမာက္ က်င္းပၿခင္းလို႔ ေခၚဆိုခ်င္ေခၚဆိုနိုင္ေပမယ့့္ သူ႔အသက္အမွန္ကေတာ့ (</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 51);">၅၉</span><span style="color: rgb(51, 0, 51);">)နွစ္ တင္းတင္း ၿပည့္ခဲ့ၿပီ ၿဖစ္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 51);">ဒါေပမယ့္ ကမာၻေၿမရဲ႕ တစ္ဖက္ၿခမ္းအေမွာင္ထုထဲက ဆင္းရဲဒုကၡမ်ိဳးစံုခံစားေနရတဲ့ လူေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ ေအာ္ဟစ္ညည္းညူသံေတြကို လစ္လွ်ဴ႐ႈၿပီး ဒီေမြးေန႔ပြဲႀကီးကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္က်င္းပေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ သူတရားမွတရားပါ့မလားဆိုတဲ့ သံသယစိတ္ေတြ၀င္လာေနမိေတာ့ ေမြးေန႔႔႐ွင္တို႔ရဲ႕ထံုးစံ လာသမွ်လူကို ဟန္မပ်က္ေအာင္လိုက္ၿပံဳးၿပေနတာကလြဲလို႔ သူ႔ဆီမွာ ေမြးေန႔႐ွင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ခုန္တက္ႄကြမႈမ်ိဳးေတြ ႐ွိမေနနိုင္ေတာ့ပါဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 51);">အထူးသၿဖင့္ သူ႔ အသက္(၅၉)ႏွစ္ၿပည့္သည္အထိ သူ႔နာမည္ကို္ ေယာင္လို႔ေတာင္မၾကားဘူးေသးတဲ့ </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 51);">ၿမန္မာ</span><span style="color: rgb(51, 0, 51);">ဆိုတဲ့ နိုင္ငံငယ္ေလးတစ္ခု ကမာၻေပၚမွာ ႐ွိေနေသးတယ္ ဆိုတဲ့အၿဖစ္အပ်က္က သူ႔ရဲ႕ေမြးေန႔ပြဲႀကီးကို အႀကီးအက်ယ္အ႐ွက္ရေစခဲ့ပါတယ္။<br /><br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမန္မာၿပည္မွာ လူ႔အခြင့္အေရးဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းပါးစပ္က ထြက္မိတယ္ဆိုရင္ပဲ လူေတြကတေစ ၦသရဲကိုၿမင္မိသလို ေၿပာေနတဲ့လူအနားက ေၾကာက္လန္႔စြာနဲ႔ ထြက္ေၿပးသြားၾကမွာၿဖစ္ပါတယ္။ ဒါကလည္းသူတို႔အမွားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ မၾကာခင္ အဲဒီစကားလံုးေၿပာမိတဲ့လူရဲ႕ အေနာက္ကို မိစာၦရဲ႕အရိပ္လို က်ိန္စာေတြ တစ္ပံုတစ္ေခါင္းႀကီး လိုက္ခ်လာေတာ့မွာဆိုေတာ့ သူတို႔ပါေရာၿပီးပါမသြားေအာင္ ႀကိဳတင္ကာကြယ္တဲ့ သေဘာပဲၿဖစ္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အထက္မွာဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္းပဲ လူ႔အခြင့္အေရးဆိုတဲ့ စကားလံုးကို လူသိ႐ွင္ၾကားေၿပာဆိုမိခဲ့တဲ့ လူတိုင္းလိုလို ေၿပာၿပီးမၾကာခင္မွာပဲ အက်ဥ္းေထာင္ဆိုတဲ့ ပစၥဳပၸန္ငရဲႀကီးထဲကို အ႐ွင္လတ္လတ္သြတ္သြင္းၿခင္း ခံခဲ့ရတာေတြမ်ားမ်ားလာတာနဲ႔အမွ် လူ႔အခြင့္အေရးဆိုတဲ့ စကားလံုးဟာလည္း ၿမန္မာၿပည္ရဲ႕ အဘိဓါန္မွာ ေၾကာက္စရာအေကာင္းဆံုး စကားလံုးတစ္ခုၿဖစ္မွန္းမသိၿဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ အက်ိဳးဆက္အေနနဲ႔ ၿမန္မာၿပည္ရဲ႕ရင္ခြင္မွာ လူ႔အခြင့္အေရးဆိုတဲ့ ရင္ခုန္သံေတြ တၿဖည္းၿဖည္းနဲ႔ ဆိတ္သုန္းသြားခဲ့ရပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒါေပမယ့္ သိခြင့္မ႐ွိတာေတြကိုမွ ပိုသိခ်င္ေနတဲ့ လူသားရဲ႕ၿပင္းၿပထက္သန္တဲ့ စိတ္သဘာ၀ကို ဘယ္လိုအရာမ်ိဳးကမွ ေရ႐ွည္ဖုန္းကြယ္မထားနိုင္ခဲ့ေတာ့လည္း လူ႔အခြင့္အေရးဆိုတာဘာလည္းဆိုတဲ့ ပဲ့တင္သံေတြ ၿမန္မာၿပည္ရဲ႕ နံရံေတြကို တဖန္ၿပန္လည္႐ုိက္ခတ္လို႔လာခဲ့ပါတယ္။<br /><br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">အဲဒီ လူ႔အခြင့္အေရးဆိုတာႀကီးက ကမာၻထိပ္သီးေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ မေနနိုင္မထိုင္နိုင္ အစည္းအေ၀းပြဲေတြ မၾကာခဏက်င္းပလို႔ရေအာင္ ေခါင္းစဥ္တပ္လို႔ေကာင္းတဲ့ အသံုးခ်ခံအရာတစ္ခုလား။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ဒါမွမဟုတ္ လက္႐ွိအစိုးရကို ၾကည့္မရတာနဲ႔ လူေတြစု႐ုံးၿပီး၀ိုင္းေအာ္လို႔ေကာင္းေအာင္ အတိုက္ခံပါတီေတြက ဆြဆြေပးေနတဲ့ ေကၽြးေၾကာ္သံတစ္ခုလား။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အာ႐ွတိုက္သားေတြနဲ႔ အံ၀င္မႈလံုး၀မ႐ွိတဲ့ အစမ္းသပ္ခံနိုင္ငံေရးစနစ္သစ္တစ္ခုလား။</span><br /><br />အဲဒါေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမန္မာၿပည္က လူသန္းေပါင္း(၆၀)ေလာက္ သို႔ေလာသို႔ေလာ ထင္ေနၾကတဲ့ လူ႔အခြင့္အေရးေပၚၿမင္တဲ့ အၿမင္တစ္ခ်ိဳ႕တစ္၀က္မွ်သာၿဖစ္ပါတယ္။<br /><br />တစ္ခ်ိဳ႕ကဆို လူ႔အခြင့္အေရးဆိုတာကို နိုင္ငံတြင္းမတည္ၿငိမ္မႈေတြၿဖစ္ပြါးေအာင္ အေနာက္နိုင္ငံက သြတ္သြင္းလာတဲ့ က်ိန္စာတစ္ပုဒ္လို႔ေတာင္ၿမင္ေနၾကတဲ့ အထိၿဖစ္ေနပါတယ္။<br /><br />ၿမန္မာၿပည္ကလူအေတာ္မ်ားမ်ား လူ႔အခြင့္အေရးအေပၚ အဲဒီလိုအၿမင္ေတြေစာင္းေနေအာင္ ေခ်ာ့၍တစ္မ်ိဳး၊ ေၿခာက္၍တစ္ဖံု၊ အေၿခအၿမစ္မ႐ွိတဲ့ ၀ါဒၿဖန္႔နည္းေပါင္းမ်ိဳးစံု အသံုးၿပဳၿပီး သပ္႐ုိက္သြင္းခဲ့ၾကတဲ့ လူတစ္စုကေတာ့ မ်က္ၿဖဴဆိုက္ေလ၊ ဆရာႀကိဳက္ေလဆိုသည့္အတိုင္း လူ႔အခြင့္အေရးေပၚကို လူေတြ အဲဒီလို အၿမင္ေစာင္းေလ သူတို႔အႀကိဳက္ေတြ႔ေလ ၿဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဒါဆို လူ႔အခြင့္အေရးဆိုတာ တန္ခိုး႐ွင္တစ္ေယာက္ကဖန္ဆင္းၿပီး ႀကီးက်ယ္ၿမင့္ၿမတ္တဲ့ လူေတြသာခံစားေစလို႔ မိုးေပၚကေနေ႐ြးခ်ယ္ၿပစ္ခ်ေပးလိုက္တဲ့ လူတိုင္းနဲ႔မဆိုင္တဲ့ မိုးက်ေ႐ႊကိုယ္ခံစားခြင့္တစ္ခုသက္သက္ပဲေပါ့။<br /><br />မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီအေပၚမွာ ေၿပာခဲ့တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြအားလံုး ေသြးထြက္ေအာင္မွားယြင္းေနတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ဒီေနရာကေနၿပီး အေၾကာက္အကန္ၿငင္းဆိုပါတယ္။<br /><br />လူ႔အခြင့္အေရးဆိုတာ လြယ္လြယ္နားမလည္နိုင္ေလာက္ေအာင္ ႐ွပ္ေထြးေပြလီေနတဲ့ သပြတ္အူ၀ါဒတစ္ခု လံုး၀မဟုတ္သလို္ ေၾကာက္စရာေကာင္းလွတဲ့ နိုင္ငံေရးက်ိန္စာတစ္ပုဒ္လည္းမဟုတ္ပါဘူး။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">အမွန္တကယ္ကေတာ့ လူ႔အခြင့္အေရးဆိုတာ ကမာၻေပၚမွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လူလို႔ သိထားၾကတဲ့ လူသားတိုင္း မေမြးဖြားခင္ကပဲ ပိုင္ဆိုင္ၿပီးသားၿဖစ္တဲ့ အလြန္႐ုိး႐ွင္းေသာ ေမြးရာပါလက္ေဆာင္မြန္ တစ္ခုဆိုတာကလြဲလို႔ အၿခားဘာအသြင္သဏၭန္တစ္ခုမွ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">ေမြးရာပါလက္ေဆာင္မြန္ဆိုတာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမြးကတည္းက ကပ္ၿပီးပါလာတဲ့ အေရၿပားတစ္စံုလိုပဲ လူတိုင္းရဲ႕ ေမြးရာပါခံစားခြင့္တစ္ခုလို႔ ဆိုလိုလိုက္ၿခင္းပဲၿဖစ္ပါတယ္။</span><br /><br />ဒါေပမယ့္ ၀မ္းနည္းစရာက အဲဒီလူသားတိုင္း ပိုင္ဆိုင္ခြင့္႐ွိိတဲ့ ေမြးရာပါအေရခြံကို လံုး၀၀တ္ဆင္ခြင့္မ႐ွိပဲ ေမြးဖြားႀကီးၿပင္းလာရတဲ့ သနားစရာလူေတြ ေဟာဒီကမာၻေၿမေပၚမွာ ဒုနဲ႔ေဒး ႐ွိေနေသးတယ္ဆိုတာကိုပါ။ အဲဒီသနားစရာ လူေတြထဲမွာ ခင္ဗ်ားတို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔အပါအ၀င္ ၿမန္မာၿပည္သား သန္းေပါင္း(၆၀)ေလာက္က ေရွ႕ဆံုးကပါ၀င္ေနခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ အဲဒီ၀မ္းနည္းစရာကို ေၿခာက္ၿခားစရာတစ္ခုအၿဖစ္ အသြင္ေၿပာင္းလဲၿပစ္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br /><br />လူသားတစ္ေယာက္ၿဖစ္ရက္နဲ႔ ကိုယ္ပိုင္အေရခြံေလးေတာင္ ၀တ္ဆင္ခြင့္မ႐ွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ နိုင္ငံသားေတြရဲ႕ ဘ၀ဟာ ေသြးရဲရဲ သံရဲရဲနဲ႕ ေၿခာက္ၿခားစြာ အက်ည္းတန္လြန္းလွပါတယ္။<br /><br />အဲဒါကလည္း အေပၚမွာေၿပာခဲ့သလို ကၽြန္ေတာ္တို႔က အေရၿပားမဲ့စြာနဲ႔ ေမြးဖြားလာခဲ့ၿခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ ေမြးဖြားခဲ့ၿပီးမွ အဲဒီအေရၿပားကို ရက္ရက္စက္စက္ ခၽြတ္ယူၿခင္းခံလိုက္ရတာမ်ိဳးၿဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွာ ခ်ပ္ခ်ပ္ရပ္ရပ္လွပေနရမယ့္ အေရၿပားတစ္ခုကို ကိုယ္ပိုင္၀တ္ဆင္ခြင့္မရတဲ့ လူေတြေလာက္္ လူၿဖစ္႐ႈံး ေအာ့ႏွလံုးနာစရာ ေကာင္းတဲ့လူရယ္လို႔ ဒီကမာၻေပၚမွာ ႐ွိမေနနိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွာ အေရၿပားမ႐ွိတဲ့ ကိစၥဟာ လူသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အၿခားအၿခားေသာ ႐ွက္စရာေကာင္းတာေတြနဲ႔ဘယ္လိုမွ ႏိုင္းယွဥ္လို႔မရေအာင္ပင္ အလြန္႐ွက္စရာေကာင္းလွတဲ့ ကိစၥတစ္ခုလည္းၿဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။<br /><br />အဲဒီေတာ့လည္း ကိုယ့္အေရၿပားကိုယ္ၿပန္လိုခ်င္တဲ့ လူေတြက "ငါဟာၿပန္ေပး ငါဟာၿပန္ေပး" ဆိုၿပီး မုန္႔လုစားခံရတဲ့ ကေလးငယ္ေတြလို ငိုယိုၿပီးၿပန္လည္ေတာင္းယူမိခဲ့ၾကတာေပါ့။<br /><br />ဒါေပမယ့့္ကိုယ့္အေရၿပားကိုယ္ ၿပန္လည္ပိုင္ဆိုင္ဖို႔ တရား၀င္ေတာင္းဆိုမႈေတြကို လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္တဲ့ လက္နက္ကိုင္လူတစ္စုက နိုင္ငံေတာ္ကိုပုန္ကန္ေနပါၿပီဆိုၿပီး အၾကမ္းဖက္နိွပ္နင္းခဲ့ေလေတာ့ လူေတြရဲ႕ငိုသံဟာ ေၿခာက္ေၿခာက္ကပ္ကပ္နဲ႔ ၿပန္လည္တိတ္ဆိတ္ခဲ့ရတယ္။<br /><br />အဲဒီအခါမွာ အဲဒီလိုေတာင္းဆိုမိခဲ့တဲ့ လူေတြကိုယ္တိုင္ကေတာင္ ငါတို႔ခႏၶာေပၚမွာ အေရၿပားတစ္ခု႐ွိသင့္တယ္ဆိုတာ ဟုတ္မွဟုတ္ရဲ႕လားလို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္ သံသယၿပန္၀င္လာၾကေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒီကမွတစ္ဆင့္ လူေတြဟာ အေရခြံမ႐ွိတဲ့ ဘ၀ကိုတစ္ၿဖည္းၿဖည္းနဲ႔ ေနသားက်လာခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><br />ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို ေနသားက်ေနတယ္ဆိုတာကလည္း သက္ေတာင့္သက္သာ ေနသားက်ၿခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ ေပၿဖစ္ေတာ့လည္းခံရေတာ့မွာေပါ့ဆိုတဲ့ ေပတံုးတစ္တံုးရဲ႕ အထုအႏွက္ခံဘ၀ကို က်င့္သားရေနသလို ေနသားက်မႈမ်ိဳးပဲၿဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဒါဆို ဘာၿဖစ္လို႔မ်ား ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးရဲ႕ အေရခြံေတြကို အဲဒီလူတစ္စုက အညိုးရမၼက္ႀကီးစြာနဲ႔ လိုက္လံခြါယူေနၾကတာလည္းလို႔ အေၿဖ႐ွာၾကည့္လိုက္ေတာ့ လယ္ၿပင္မွာ လင္းတေတြ အၿပံဳလိုက္နားေနသလို ထင္႐ွားတဲ့ အေၿဖတစ္ခုထြက္ေပၚလို႔လာခဲ့ပါတယ္။ တၿခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔ရဲ႕အက်ည္းတန္တဲ့ အနာဂါတ္ေတြမွာ ပိုမိုလွပစြာ၀တ္ဆင္နိုင္ဖို႔ ေလာဘ၀တ္စံုအႀကီးႀကီးတစ္ခု ၾကိဳတင္ခ်ဳပ္လုပ္ရန္အတြက္ပဲ ၿဖစ္ပါတယ္။<br /><br />လူေတြအားလံုးပိုင္ဆိုတဲ့ လူ႔အခြင့္အေရးေတြအားလံုးကို လူတစ္စုစာပစၥည္းေတြအၿဖစ္ အတင္းအဓမၼ သိမ္းက်ံဳးယူငင္ၿပီး သူတို႔ရဲ႕ကိုယ္ပိုင္အတၱေတြကို အေရာင္ေတြ ေတာက္သထက္ေတာက္ေအာင္ ေလာဘေဆးေတြ ဆိုးေနၾကၿခင္းပဲၿဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဒါေပမယ့္ သူတို႔ေတြ ေသခ်ာမေတြးမိတာက ကိုယ့္ကိုယ္ပိုင္အေရၿပားနဲ႔ခ်ပ္ခ်ပ္ရပ္ရပ္လွပၿပီးသား လူတစ္ေယာက္ဟာ ေသြးသံေတြရဲေနတဲ့ အၿခားသူေတြရဲ႕အေရခြံေတြကို ထပ္မံ၀တ္ဆင္လိုက္ၿခင္းအားၿဖင့္ ပိုမလွလာတဲ့အၿပင္ နဂို႐ွိရင္းစြဲ အေရခြံရဲ႕အလွကိုေတာင္ ပ်က္ၿပားသြားေစနိုင္တယ္ဆိုတာကိုပါ။<br /><br />လူတစ္စုရဲ႕ အနာဂါတ္ခႏၶာကိုယ္ေတြပိုမိုလွပေအာင္မြမ္းမံဖို႔ လူသန္းေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ အေရခြံေတြကိုလိုက္လံခြါယူေနတဲ့ ကိစၥဟာ နွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ဘယ္လိုမွ အက်ိဳးၿဖစ္ထြန္းမႈမ႐ွိနိုင္တဲ့ စိတ္ေဖာက္ၿပန္ေနတဲ့၀ါဒတစ္ခု သက္သက္ပဲၿဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အာဏာဂုဏ္ေမာက္ေနတဲ့လူေတြဟာ အမွန္တရားကိုအခ်ိန္မွီၿပဳၿပင္ဖို႔ တိုက္တြန္းေၿပာဆိုခ်က္ေတြကို မသိသလိုလစ္လွ်႐ႈကာ ေပါက္တဲ့နဖူးမထူးေတာ့ဘူးကြာဆိုၿပီး ႐ွက္ရမ္းေတြဆက္ရမ္းခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><br />ငါ့ေလွငါထိုး ပဲခူးေရာက္ေရာက္၊ ငါ့ႏြားငါေက်ာင္း ေက်ာက္ပန္းေတာင္းေရာက္ေရာက္ဇာတ္ခင္းေနၾကတဲ့ အဲဒီလူစုဟာ ေလွေတြ၊ ႏြားေတြအားလံုးကို သူတို႔ဘိုးဘြားပိုင္ပစၥည္းေတြအၿဖစ္ မတရားသတ္မွတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><br />အဲဒါေတြေၾကာင့္လည္း ယၡဳလက္႐ွိၿမန္မာၿပည္မွာ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္သူ လက္နက္ကိုင္လူတန္းစား (အေရခြံခြါယူေနသူမ်ား) နဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရးအခ်ိဳးေဖာက္ခံေက်ာမြဲၿပည္သူမ်ား (အေရခြံအစိမ္းလတ္လတ္ခၽြတ္ခံရသူမ်ား) ဆိုၿပီးဆန္႔က်င္ဘက္လူတန္းစားနွစ္ရပ္ သိသိသာသာကြဲၿပားလာခဲ့ပါတယ္။<br /><br />့ အလြန္အမင္းႄကြယ္၀ခ်မ္းသာမႈႏွင့္ အဆံုးစြန္ဆင္းရဲမြဲေတမႈတို႔ အၿပိဳင္အဆိုင္ ေက်ာၿခင္းယွဥ္ရပ္ေနၿခင္း လို႔ေၿပာရင္လည္း မမွားပါဘူး။<br /><br />အဲဒီလို လူတန္းစားကြာဟမႈမ်ဥ္းေၾကာင္းႀကီး အက်ဲဆံုးၿဖစ္ေနတဲ့ အေနအထားက နိုင္ငံႀကီးလံုး၀ဥသုန္ပ်က္စီးေနတာကို ထင္႐ွားစြာ မီးေမာင္းထိုးၿပေနတာလည္း ၿဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ပထ၀ီေၿမပံုေပၚမွာၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေသြးသံရဲရဲနဲ႔ အေရခြံမဲ့ေနတဲ့ ၿမန္မာၿပည္ေၿမပံုႀကီးကို ပုပ္႐ွကြဲအက္ေနတဲ့ အနာအိုင္းႀကီးတစ္ခုအေနနဲ႔ ေသြးပ်က္ေၿခာက္ၿခားစြာေတြ႔ၿမင္နိုင္ပါတယ္။<br /><br />သမိုင္း႐ႈေထာင့္ကၾကည့္မယ္ဆိုရင္လည္း အ႐ုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္တဲ့ အဲဒီလူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မႈႀကီးကို ၿမန္မာ့သမိုင္းရဲ႕ အဆိုး႐ြားဆံုးဆုတ္ကပ္ႀကီးတစ္ခုအေနနဲ႔ ေတြ႔ၿမင္နိုင္ပါတယ္။ အရင့္အရင္ သမိုင္းေတြမွာ ဖတ္႐ႈခဲ့ရတဲ့ ပလိပ္ကပ္လိုဆုပ္ကပ္ႀကီးေတြကေတာင္ လက္ေၿမာက္အ႐ႈံးေပးရေလာက္ေအာင္ ယၡဳလက္႐ွိခံစားေနရတဲ့ ဆုတ္ကပ္ႀကီးက ဆိုး႐ြားၿပင္းထန္လြန္းေနပါတယ္။ ဘာၿဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ လူေတြဖန္တီးထားတဲ့ အဲဒီဆုတ္ကပ္ဆိုးႀကီးက သဘာ၀ကၿဖစ္လာခဲ့တဲ့ ဆုတ္ကပ္ေတြထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ လူေတြကို အထိနာေစခဲ့လို႔ပဲၿဖစ္ပါတယ္။ ပလိပ္ကပ္ႀကီးက်ေရာက္စဥ္အခ်ိန္အခါက လူေတြဟာ ၿမိဳ႕႐ြာအိုးအိမ္ေတြကို စြန္႔ခြါထြက္ေၿပးၿပီး ေရာဂါႀကီးအကင္းေသတဲ့အထိ နိုင္ငံအတြင္း အၿခားေဘးလြတ္ရာေနရာေတြမွာ ပုန္းေ႐ွာင္ခြင့္ရခဲ့ၾကေပမယ့္ အာဏာ႐ူးေတြေၾကာင့္ ေပၚေပါက္ခဲ့ရတဲ့ အဲဒီဆုတ္ကပ္ႀကီးကေတာ့ နိုင္ငံတစ္ခုလံုး လွည္းေနေလွေအာင္း ၿမင္းေဇာင္းပါမက်န္ေအာင္ ကူးစက္ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနတဲ့အတြက္ သနားစရာလူေတြဟာ ေၿပးစရာေၿမမ႐ွိတဲ့အၿပင္ ကုရာနတိၳေဆးမ႐ွိလည္း ၿဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမန္မာၿပည္ရဲ႕ အနာဂါတ္ကေလးငယ္ေတြဟာ ဇာတ္တူသားစားတဲ့ ဟသၤာကိုးေသာင္းထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ေအာ့ႏွလံုးနာစရာေကာင္းလွတဲ့ ဇာတ္တူသားစားတဲ့ လူေတြအေၾကာင္းကို သမိုင္းဖတ္စာေတြအၿဖစ္္ ေနာင္တခ်ိန္မွာ ရင္နာနာနဲ႔ သင္ယူူရၾကေတာ့မွာ ၿဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဘယ္လို႐ႈေထာင့္ေတြကပဲၾကည့္ၾကည့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီလူမဆန္တဲ့ အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မႈႀကီးကို သားသတ္႐ုံက ေသြးေပါင္းစံုစြန္းထင္းေနတဲ့ သားသတ္ဓားတစ္လက္ထက္ပိုၿပီး မၿမင္နိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဘာၿဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ ေသြးညီွနံ႔တစ္ခု မေပ်ာက္ခင္ ေနာက္ထပ္ေသြးေတြထပ္ထပ္စြန္းေနတဲ့ အဲဒီသားလွီးဓားႀကီးရဲ႕ေအာက္မွာ ၿမန္မာၿပည္ရဲ႕လူ႔အခြင့္အေရး အေရခြံႀကီး ေသြးဟုန္းဟုန္းေတာက္ေအာင္ ခြါယူၿခင္းခံခဲ့ရလို႔ပ ဲၿဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">နိုင္ငံသားတိုင္းတူညီတဲ့ ဂုဏ္သိကၡာပိုင္ဆိုင္ေရး၊ နိုင္ငံသားတိုင္း တူညီတဲ့ အခြင့္အေရးရ႐ွိေရး၊ နိုင္ငံသားတိုင္း လြတ္လပ္စြာ ယံုၾကည္ေၿပာဆိုခြင့္ရွိေရး</span> အစ႐ွိတဲ့ အေၿခခံ အေရၿပားႀကီး ကာကြယ္၀တ္ဆင္ခြင့္ မရရွိတဲ့ ၿမန္မာနိုင္ငံဟာ အခုဆိုရင္ ပညာေရးနိမ့္က်မႈ၊ စီးပြါးေရးခၽြတ္ၿခံဳက်မႈ၊ နိုင္ငံေရးမတည္ၿငိမ္မႈ အစ႐ွိတဲ့ ကူးစက္ေရာဂါေပါင္းေၿမာက္မ်ားစြာကို ေၿခာက္ေၿခာက္ၿခားၿခားရင္ဆိုင္ေနရၿပီ ၿဖစ္ပါတယ္။<br /><br />တကယ္လို႔ အုပ္ခ်ဳပ္သူ အာဏာပိုင္ေတြအေနနဲ႔ ၎တို႔ေနထိုင္ႀကီးၿပင္းခဲ့ရတဲ့ နိုင္ငံေတာ္ႀကီး ေရာဂါဘယကင္းစင္ၿပီး က်န္းက်န္းမာမာ႐ွိေနတာကို တကယ္ပဲၿမင္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေစတနာအမွန္ ႐ွိေနေသးတယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီလူ႔အခြင့္အေရးဆိုတဲ့ ေမြးရာပါအေရခြံႀကီးကို ၿပန္လည္လြမး္ၿခံဳေပးဖို႔ အခ်ိန္ေတြသိပ္မေႏွာင္းေသးပါဘူး။<br /><br />ဒါနဲ႔ေတာင္ အမွန္ကိုမၿမင္နိုင္ေသးပဲ ဆက္လက္မိုက္တြင္းနက္ေနဦးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီအကာအကြယ္မဲ့ေနတဲ့ ေသြးရဲရဲသံရဲရဲ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကို တစ္စစီ၀ါးၿမိဳစားေသာက္ေတာ့မယ့္ အမ်ိဳးအမည္ေဖာ္ၿပၿခင္းငွာ မစြမ္းသာတဲ့ အၿခားေသာအၿခားေသာကူးစက္ေရာဂါေတြ အေမွာင္ထုေတြထဲကေန ညာသံေပးခ်ီတက္လာေနၿပီ ၿဖစ္တဲ့အေၾကာင္း အေရခြံငတ္ေနတဲ့ လူသားေတြကိုယ္စား ကၽြန္ေတာ့္အာေခါင္ေတြၿခစ္ထုတ္ၿပီး ရင္ကြဲနာက်စြာ ဟစ္ေအာ္လိုက္ပါတယ္။<br /><br /><မင္းတေစ><br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 0); font-weight: bold;">(မွတ္ခ်က္။ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ၀တ္ဖူးခဲ့တဲ့ အေရခြံႀကီးကို ၿမင္ဖူးခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေအာက္မွာခင္းက်င္းၿပသထားပါတယ္။ ၿမင္ဖူးၿပီးသား လူေတြလည္းစိတ္ကူးနဲ႔ ထပ္မံ၀တ္ဆင္ၾကည့္နိုင္ပါတယ္။)</span><br /><br /><span id="fullpost" style="display: inline; color: rgb(51, 0, 0);"><br /><strong>အပိုဒ္ ၁</strong><br /><br />လူတိုင္းသည္ တူညီ လြတ္လပ္ေသာ ဂုဏ္သိကၡာျဖင္႔ လည္းေကာင္း၊ တူညီ လြတ္ လပ္ ေသာ အခြင္႔ အေရး မ်ားျဖင္႔ လည္းေကာင္း၊ ေမြးဖြား လာသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ထိုသူ တို႕၌ ပိုင္းျခား ေ၀ဖန္ တတ္ေသာ ဥာဏ္ႏွင္႔ က်င္႔၀တ္ သိတတ္ ေသာ စိတ္တို႔ ရွိၾက၍ ထိုသူ တို႔သည္ အခ်င္းခ်င္း ေမတၲာ ထား၍ ဆက္ဆံ က်င္႔သုံုး သင္႔၏။<br /><br /><strong>အပိုဒ္ ၂</strong><br /><br />လူတိုင္းသည္ လူ႔အခြင္႔ အေရး ေၾကညာ စာတမ္းတြင္ ေဖာ္ျပ ထားသည္႔ အခြင္႔ အေရး အားလံုး၊ လြတ္လပ္ခြင္႔ အားလံုး တို႔ကို ပိုင္ဆိုင္ ခံစားခြင္႔ ရွိသည္။ လူမ်ိဳးႏြယ္ အားျဖင္႔ ျဖစ္ေစ၊ အသား အေရာင္ အားျဖင္႔ ျဖစ္ေစ၊ က်ား ၊ မ ၊ သဘာ၀ အားျဖင္႔ ျဖစ္ေစ၊ ဘာသာ စကာား အားျဖင္႔ ျဖစ္ေစ၊ ကိုးကြယ္ သည္႔ ဘာသာ အားျဖင္႔ ျဖစ္ေစ၊ ႏိုင္ငံေရး ယူဆခ်က္၊ သို႔တည္း မဟုတ္ အျခား ယူဆခ်က္ အားျဖင္႔ ျဖစ္ေစ၊ ႏိုင္ငံႏွင္႔ ဆိုင္ေသာ၊ သို႔တည္း မဟုတ္ လူမႈ အဆင္႔ အတန္းႏွင္႔ ဆိုင္ေသာ ဇစ္ျမစ္ အားျဖင္႔ ျဖစ္ေစ၊ ပစၥည္း ဥစၥာ ဂုဏ္အားျဖင္႔ ျဖစ္ေစ၊ မ်ိဳးရိုး ဇာတိ အားျဖင္႔ ျဖစ္ေစ၊ အျခား အဆင္႔ အတန္း အားျဖင္႔ ျဖစ္ေစ ခြဲျခားျခင္း<br />မရွိေစရ။<br />ထို႔ျပင္ လူတစ္ဦး တစ္ေယာက္ ေနထိုင္ရာ ႏိုင္ငံ၏ သို႔တည္းမဟုတ္ နယ္ေျမ ေဒသ ၏ ႏိုင္ငံေရး ဆိုင္ရာ ျဖစ္ေစ စီရင္ ပုိင္ခြင္႔ ဆိုင္ရာ ျဖစ္ေစ တိုင္းျပည္ အခ်င္းခ်င္း ဆိုင္ ရာျဖစ္ေစ၊ အဆင္႔ အတန္း တစ္ခုခုကို အေျချပဳ၍ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေဒသ နယ္ ေျမ တစ္ခုသည္ အခ်ဳပ္ အျခာ အာဏာပိုင္ လြတ္လပ္သည္႔ နယ္ေျမ၊ သို႔တည္း မဟုတ္ ကုလသမဂၢ ထိန္းသိမ္း ေစာင္႔ေရွာက္ ထားရသည္႔ နယ္ေျမ၊ သို႔တည္းမဟုတ္ ကိုယ္ပုိင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင္႔ အာဏာတို႔ တစိတ္ တေဒသ ေလာက္သာ ရရွိသည္႔ နယ္ေျမ စသျဖင္႔ ယင္းသို႔ ေသာ နယ္ေျမမ်ား ျဖစ္သည္၊ မျဖစ္သည္ ဟူေသာ အေၾကာင္းကုိ အေထာက္အထား ျပဳ၍ ေသာ္လည္းေကာင္း ခြဲျခားျခင္း လံုး၀ မရွိေစရ။<br /><br /><strong>အပိုဒ္ ၃</strong><br />လူတိုင္း၌ အသက္ရွင္ရန္ လြတ္လပ္မႈ ခြင္႔ႏွင္႔ လံုျခံဳ စိတ္ခ်ခြင္႔ ရွိသည္။<br /><br /><strong>အပိုဒ္ ၄</strong><br />မည္သူကိုမွ် ေက်းကြ်န္ အျဖစ္၊ သို႔တည္း မဟုတ္ အေစအပါး အျဖစ္၊ ႏိုင္ထက္ စီးနင္း ေစခိုင္းျခင္း မျပဳရ၊ လူကို ေက်းကြ်န္ သဖြယ္ အဓမၼ ေစခုိင္းျခင္း၊ အေရာင္းအ၀ယ္ ျပဳျခင္းႏွင္႔ ထုိသေဘာ သက္ေရာက္ေသာ လုပ္ငန္း ဟူသမွ်ကို ပိတ္ပင္ တားျမစ္ ရမည္။<br /><br /><strong>အပိုဒ္ ၅</strong><br />မည္သူကိုမွ် ညွဥ္းပန္း ႏွိပ္စက္ျခင္း၊ သို႔တည္း မဟုတ္ ရက္စက္ ၾကမ္းၾကဳတ္စြာ လူ မဆန္ စြာ ဂုဏ္ငယ္ ေစေသာ ဆက္ဆံမႈ မျပဳရ၊ သို႔တည္းမဟုတ္ အျပစ္ဒဏ္ ေပးျခင္း မျပဳရ။<br /><br /><strong>အပိုဒ္ ၆</strong><br />လူတိုင္းတြင္ ဥပေဒ အရာ၌ လူပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦး အျဖစ္ျဖင္႔ အရာ ခပ္သိမ္းတြင္ အသိ အမွတ္ ျပဳျခင္းကုိ ခံယူ ပိုင္ခြင္႔ ရွိသည္။<br /><br /><strong>အပိုဒ္ ၇</strong><br />လူအားလံုးတို႔သည္ ဥပေဒ အရာ၌ တူညီ ၾကသည္႔ အျပင္၊ ဥပေဒ၏ အကာအကြယ္ ကို ျခားနားျခင္း မခံရေစဘဲ တူညီစြာ ခံစား ပုိင္ခြင္႔ ရွိသည္။ ဤေၾကညာ စာတမ္းပါ သေဘာ တရား မ်ားကို ဖီဆန္၍ ခြဲျခားျခင္းမွ လည္းေကာင္း၊ ထုိသို႔ ခြဲျခားျခင္းကုိ<br />လႈံေဆာ္ျခင္းမွ လည္းေကာင္း၊ ကင္းလြတ္ ေစရန္ အကာ အကြယ္ကို တူညီစြာ ခံစား ပိုင္ခြင္႔ ရွိသည္။<br /><br /><strong>အပိုဒ္ ၈</strong><br />ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒက ေသာ္လည္းေကာင္း အျခား ဥပေဒက ေသာ္လည္းေကာင္း လူတိုင္း အတြက္ ေပးထားသည္႔ အေျခခံ အခြင္႔အေရး မ်ားသည္ ခ်ိဳးေဖာက္ ဖ်က္ဆီး ျခင္းခံ ခဲ႔ရလွ်င္ ထုိသုိ႔ ခ်ိဳးေဖာက္ ဖ်က္ဆီးေသာ ျပဳလုပ္ မႈေၾကာင္႔ ျဖစ္ေပၚ လာေသာ<br />နစ္နာခ်က္ အတြက္ ထိုသူသည္ ႏိုင္ငံ ဆိုင္ရာ အာဏာပုိင္ တရားရံုးတြင္ ထိေရာက္ စြာ သက္သာ ခြင္႔ ရႏိုင္ ေစရမည္။<br /><br /><strong>အပိုဒ္ ၉</strong><br />မည္သူမွ် ဥပေဒ အရ မဟုတ္ေသာ ဖမ္းဆီးျခင္းကုိ ျဖစ္ေစ၊ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ ျခင္းကုိ ျဖစ္ေစ၊ ျပည္နွင္ျခင္းကို ျဖစ္ေစ မခံေစရ။<br /><br /><strong>အပိုဒ္ ၁၀</strong><br />အခြင္႔အေရးမ်ားႏွင္႔ တာ၀န္ ၀တၲရား မ်ားကို အဆံုးအျဖတ္ ခံရာတြင္ လည္းေကာင္း၊ ျပစ္မႈေၾကာင္႔ တရား စြဲဆို စီရင္ ဆံုးျဖတ္ ခံရာတြင္ လည္းေကာင္း၊ လူတိုင္းသည္ လြတ္လပ္၍ ဘက္မလိုက္ ေသာ တရား ရံုးေတာ္၏ လူအမ်ား ေရွ႕ေမွာက္တြင္ မွ်တစြာ ၾကားနာ စစ္ေဆး ျခင္းကို တူညီစြာ ခံစား ပိုင္ခြင္႔ ရွိသည္။<br /><br /><strong> အပိုဒ္ ၁၁</strong><br />(၁) လူအမ်ား ေရွ႕ေမွာက္၌ ဥပေဒ အတိုင္း စစ္ေဆး၍ ျပစ္မႈ က်ဴးလြန္ သည္ဟု ထင္ရွား စီရင္ျခင္း ခံရသည္႔ အခ်ိန္ အထိ ျပစ္မႈႏွင္႔ တရား စြဲဆုိျခင္း ခံရသူ တိုင္းသည္ အျပစ္မဲ႔သူ ဟူ၍ ယူဆျခင္း ခံထိုက္သည္႔ အခြင္႔အေရး ရွိသည္။ ထိုအမႈကို ၾကားနာ စစ္ေဆး ရာ၀ယ္ စြပ္စြဲ ခံရသည္႔ ျပစ္မႈ အတြက္ ခုခံ ေခ်ပ ႏိုင္ရန္ လုိအပ္ေသာ အခြင္႔ အေရး မ်ားကုိ ထိုသူအား ေပးျပီး ျဖစ္ေစ ရမည္။<br />(၂) လူတစ္ဦး တစ္ေယာက္အား ႏိုင္ငံ ဥပေဒ အရ ျဖစ္ေစ၊ အျပည္ျပည္ ဆိုင္ရာ ဥပေဒ အရ ျဖစ္ေစ၊ ျပစ္မႈမေျမာက္ေသာ လုပ္ရပ္ သို႔မဟုတ္ ပ်က္ကြက္မႈ အရ ဆြဲဆို ျပစ္ေပးျခင္း မျပဳရ။ ထို႔အျပင္ ျပစ္မႈ က်ဴးလြန္စဥ္ အခါက ထိုက္သင္႔ ေစႏိုင္ေသာ<br />အျပစ္ ဒဏ္ထက္ ပိုမို ၾကီးေလးေသာ အျပစ္ ဒဏ္ကုိ ထုိက္သင္႔ျခင္း မရွိေစရ။<br /><br /><strong>အပိုဒ္ ၁၂</strong><br />မည္သူမွ် မိမိ သေဘာ အတိုင္း ေအးခ်မ္း လြတ္လပ္စြာ ေနထိုင္ျခင္းကို ေသာ္လည္း ေကာင္း၊ မိမိ၏ မိသားစုကို ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မိမိ၏ ေနအိမ္ အသုိက္ အ၀န္းကို ေသာ္လည္းေကာင္း၊ စာေပး စာယူကို ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဥပေဒအရ မဟုတ္ေသာ ၀င္ေရာက္ စြက္ဖက္ျခင္း မခံေစရ။ ထို႔ျပင္ မိမိ၏ ဂုဏ္သိကၡာ ကိုလည္း အထက္ပါ အတိုင္း ပုတ္ခတ္ျခင္း မခံေစရ။ လူတိုင္းတြင္ ထိုသို႔ ၀င္ေရာက္ စြက္ဖက္ ျခင္းမွ ေသာ္ လည္းေကာင္း ပုတ္ခတ္ ျခင္းမွ ေသာ္လည္းေကာင္း ဥပေဒ အရ ကာကြယ္ ပိုင္ခြင္႔ရွိသည္။<br /><br /><strong>အပိုဒ္ ၁၃</strong><br />(၁) လူတိုင္းတြင္ မိမိ၏ ႏိုင္ငံ နယ္နိမိတ္ အတြင္း၌ လြတ္လပ္စြာ သြားလာ ေရႊ႕ေျပာင္း ႏိုင္ခြင္႔၊ ေနထိုင္ခြင္႔ ရွိသည္။<br />(၂) လူတိုင္းတြင္ မိမိ ေနထိုင္ရာ တိုင္းျပည္မွ လည္းေကာင္း၊ အျခား တိုင္းျပည္မွ လည္းေကာင္း ထြက္ခြာ သြားပိုင္ခြင္႔ ရွိသည္႔ အျပင္၊ မိမိ၏ တိုင္းျပည္သို႔ ျပန္လာ ပိုင္ခြင္႔လည္း ရွိသည္။<br /><br /><strong>အပိုဒ္ ၁၄</strong><br />(၁) လူတိုင္းသည္ ညွဥ္းပန္း ႏွိပ္စက္ ခံေနရျခင္းမွ လြတ္ကင္းရန္ အျခား တိုင္းျပည္ မ်ား၌ ေအးခ်မ္းစြာ ခုိလံႈ ေနႏိုင္ခြင္႔ ရွိသည္။<br />(၂) ႏိုင္ငံေရးႏွင္႔ မပတ္သက္သည္႔ ျပစ္မႈ မ်ားမွ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ကုလ သမဂၢ၏ ရည္ရြက္ခ်က္ႏွင္႔ သေဘာ တရား မႈမ်ားကို ဖီဆန္ေသာ အမႈမ်ားမွ ေသာ္လညး္ ေကာင္း၊ အမွန္ ေပၚေပါက္ လာေသာ ျပစ္မႈေၾကာင္႔ တရား စြဲဆိုျခင္း ခံရသည္႔ အမႈ အခင္း မ်ားတြင္ အထက္ပါ အခြင္႔အေရးကို အသံုး မျပဳႏိုင္ ေစရ။<br /><br /><strong> အပိုဒ္ ၁၅</strong><br />(၁) လူတိုင္းသည္၊ ႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္ငံ၏ ႏိုင္ငံသား အျဖစ္ ခံယူခြင္႔ ရွိသည္။<br />(၂) ဥပေဒ အရ မဟုတ္လွ်င္ မည္သူမွ် မိမိ၏ ႏိုင္ငံသား အျဖစ္ကို စြန္႔လႊတ္ျခင္း မခံ ေစရ၊ ႏိုင္ငံသားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲ ႏိုင္ေသာ အခြင္႔အေရး ကိုလည္း ျငင္းပယ္ျခင္း မခံေစရ။<br /><br /><strong>အပိုဒ္ ၁၆</strong><br />(၁) အရြယ္ေရာက္ ျပီးေသာ ေယာက်္ား ႏွင္႔ မိန္းမ တုိ႔တြင္ လူမ်ိဳးကို ေသာ္လည္း ေကာင္း၊ ႏိုင္ငံသား အျဖစ္ကုိ ေသာ္လည္းေကာင္း ကိုးကြယ္သည္႔ ဘာသာကို ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ အေၾကာင္း ျပဳ၍ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ ကန္႔သတ္ျခင္း မရွိဘဲ၊ ထိမ္းျမား ႏိုင္ခြင္႕ ႏွင္႔ မိသားစု ထူေထာင္ ႏိုင္ခြင္႔ ရွိသည္။ အဆိုပါ ေယာက်္ားႏွင္႔ မိန္းမ တို႔သည္ လင္မယား အျဖစ္ ေပါင္းသင္း ေနစဥ္ အခ်ိန္ အတြင္း၌ ေသာ္လည္း ေကာင္း၊ အိမ္ေထာင္ကုိ ဖ်က္သိမ္း၍ ကြာရွင္း ၾကသည္႔ အခါ၌ လည္းေကာင္း၊ လက္ထပ္ ေပါင္းသင္း အိမ္ေထာင္ ျပဳျခင္းႏွင္႔ စပ္လ်ဥ္းေသာ တူညီသည္႔ အခြင္႔အေရး မ်ားကို ရရွိ ထိုက္သည္။<br />(၂) သတို႔သား ႏွင္႔ သတို႔သမီး ႏွစ္ဦး ႏွစ္ဘက္၏ လြတ္လပ္ေသာ သေဘာ ဆႏၵရွိမွ သာလွ်င္ ထိမ္းျမားျခင္းကို ျပဳရမည္။<br />(၃) မိသားစု တစ္ခုသည္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း၏ သဘာ၀ က်ေသာ အေျခခံ အဖြဲ႔တစ္ရပ္ ျဖစ္သည္၊ ထိုမိသားစုသည္ လူ႔ အဖြဲ႔အစည္းႏွင္႔ အစိုးရ တို႔၏ ကာကြယ္ ေစာင္႔ေရွာက္ ျခင္းကို ခံယူခြင္႔ ရွိသည္။<br /><br /><strong>အပိုဒ္ ၁၇</strong><br />လူတိုင္းတြင္ မိမိတစ္ဦး ခ်င္းေသာ္လည္း ေကာင္း ၊ အျခားသူ မ်ားႏွင္႔ ဖက္စပ္၍ ေသာ္လည္း ေကာင္း၊ ပစၥည္း ဥစၥာ တို႔ကို ပိုင္ဆိုင္ရန္ အခြင္႔အေရး ရိွရမည္။ ဥပေဒ အရ မဟုတ္လွ်င္၊ မည္သူမွ် မိမိ၏ ပစၥည္း ဥစၥာ ပိုင္ဆိုင္ ခြင္႔ကို စြန္႔လႊတ္ျခင္း မခံ ေစရ။<br /><br /><strong>အပိုဒ္ ၁၈</strong><br />လူတိုင္းတြင္ လြတ္လပ္စြာ ေတြးေခၚ ၾကံဆ ႏိုင္ခြင္႔၊ လြတ္လပ္စြာ ခံယူ ရပ္တည္ ႏိုင္ခြင္႔ ႏွင္႔ လြတ္လပ္စြာ သက္၀င္ ကိုးကြယ္ ႏိုင္ခြင္႔ ရွိသည္။ အဆိုပါ အခြင္႔အေရး မ်ား၌ မိမိ ကိုးကြယ္သည္႔ ဘာသာကို သို႔တည္းမဟုတ္ သက္၀င္ ယံုၾကည္ ခ်က္ကုိ<br />လြတ္လပ္စြာ ေျပာင္းလဲ ႏိုင္ခြင္႔ ပါ၀င္သည္႔ အျပင္ မိမိ တစ္ေယာက္ ခ်င္းျဖစ္ေစ၊ အျခား သူမ်ားႏွင္႔ စုေပါင္း၍ ျဖစ္ေစ၊ ျပည္သူ အမ်ား ေရွ႕ေမွာက္တြင္ ေသာ္လည္း ေကာင္း၊ ေရွ႕ေမွာက္တြင္ မဟုတ္ဘဲ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မိမိ ကုိးကြယ္ေသာ<br />ဘာသာကုိ သို႔တည္းမဟုတ္ သက္၀င္ ယံုၾကည္ ခ်က္ကို လြတ္လပ္စြာ သင္ျပ ႏိုင္ ခြင္႔၊ က်င္႔သံုး ႏိုင္ခြင္႔၊ ၀တ္ျပဳ ကိုးကြယ္ ႏိုင္ခြင္႔ႏွင္႔ ေဆာက္တည္ ႏိုင္ခြင္႔တို႔လည္း ပါ၀င္သည္။<br /><br /><strong>အပိုဒ္ ၁၉</strong><br />လူတိုင္းတြင္ လြတ္လပ္စြာ ထင္ျမင္ ယူဆ ႏိုင္ခြင္႔ႏွင္႔ လြတ္လပ္စြာ ဖြင္႔ဟ ေဖာ္ျပ ႏိုင္ခြင္႔ရွိသည္။ အဆိုပါ အခြင္႔အေရး မ်ား၌ အေနွာင္႔ အယွက္ မရွိဘဲ လြတ္လပ္စြာ ထင္ျမင္ ယူဆ ႏိုင္ခြင္႔ ပါ၀င္ သည္႔အျပင္၊ ႏိုင္ငံ နယ္နိမိတ္ မ်ားကို ေထာက္ထားရန္ မလိုဘဲ သတင္း အေၾကာင္း အရာႏွင္႔ သေဘာ တရား မ်ားကို တနည္း နည္းျဖင္႔ လြတ္လပ္စြာ ရွာယူ ဆည္းပူး ႏိုင္ခြင္႔၊ လက္ခံ ႏိုင္ခြင္႔ႏွင္႔ ေ၀ငွ ျဖန္႔ခ်ီခြင္႔ တို႔လည္း ပါ၀င္သည္။<br /><br /><strong>အပိုဒ္ ၂၀</strong><br />(၁) လူတိုင္းတြင္ လြတ္လပ္ ေအးခ်မ္းစြာ စုေ၀း ႏိုင္ခြင္႔ ႏွင္႔ ဖြဲ႔စည္း ႏိုင္ခြင္႔ တို႔ ရွိသည္။<br />(၂) မည္သူ ကိုမွ် အဖြဲ႕အစည္း တစ္ခုသို႔ ၀င္ေစရန္ အတင္းအက်ပ္ မျပဳရ။<br />အပိုဒ္ ၂၁<br />(၁) လူတိုင္းတြင္ မိမိ ႏိုင္ငံ၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၌ ကုိယ္တိုင္ ျဖစ္ေစ၊ လြတ္လပ္စြာ ေရြး ခ်ယ္ လုိက္သည္႔ ကိုယ္စားလွယ္ မ်ားမွ တစ္ဆင္႔ ျဖစ္ေစ ပါ၀င္ ေဆာင္ရြက္ ႏိုင္ခြင္႔ ရွိသည္။<br />(၂) လူတိုင္းတြင္ မိမိ၏ ႏိုင္ငံရွိ ျပည္သူ႔ ၀န္ထမ္း အဖဲြ႔၌ ၀င္ေရာက္ ႏိုင္ရန္ တူညီသည္႔ အခြင္႔ အေရး ရွိသည္။<br />(၃) ျပည္သူ ျပည္သား တို႔၏ ဆႏၵသည္ အုပ္ခ်ဳပ္ အာဏာ၏ အေျခခံ ျဖစ္ရမည္၊ အဆိုပါ ဆႏၵကို အခ်ိန္ ကာလ ပိုင္းျခားလ်က္ စစ္မွန္ေသာ ေရြးေကာက္ပြဲ မ်ားျဖင္႔ ထင္ရွား ေစရမည္။ ေရြးေကာက္ ပြဲမ်ား တြင္လည္း လူတိုင္း အညီအမွ် ဆႏၵမဲ ေပးႏိုင္ခြင္႔ ရွိရမည္႔ အျပင္ ၊ ထုိေရြးေကာက္ပြဲ မ်ားကို လ့ွ်ိဳ၀ွက္ မဲေပး စနစ္ျဖင္႔ ျဖစ္ေစ၊ အလားတူ လြတ္လပ္ေသာ မဲေပး စနစ္ ျဖင္႔ျဖစ္ေစ၊ က်င္းပ ရမည္။<br /><br /><strong>အပိုဒ္ ၂၂</strong><br />လူတိုင္းတြင္ လူ႔အဖြဲ႕ အစည္း၏ အဖြဲ႔၀င္ တစ္ဦး အေနႏွင္႔ လူမႈေရး လံုျခံဳခြင္႔ ရယူ ပိုင္႔ခြင္႔ ရွိသည္႔ အျပင္ ႏိုင္ငံေရး ၾကိဳးပမ္းမႈျဖင္႔ ျဖစ္ေစ၊ ႏိုင္ငံ တကာ ပူေပါင္း ေဆာင္ ရြက္မႈ ျဖင္႔ျဖစ္ေစ၊ ႏိုင္ငံ အသီးသီး၏ ဖြဲ႔စည္းပံုႏွင္႔ လည္းေကာင္း၊ သယံဇာတ အင္အားႏွင္႔ လည္းေကာင္း ထုိလူ၏ ဂုဏ္သိကၡာႏွင္႔ စရုိက္ လကၡဏာ လြတ္လပ္စြာ တိုးတက္ ျမင္႔မားေရး အတြက္ မရွိမျဖစ္ လုိအပ္ေသာ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးႏွင္႔ ယဥ္ေက်းမႈ အခြင္႔အေရး မ်ားကို သံုးစြဲ ပိုင္ခြင္႔ ရွိသည္။<br /><br /><strong>အပိုဒ္ ၂၃</strong><br />(၁) လူတိုင္းတြင္ အလုပ္ လုပ္ရန္ လည္းေကာင္း၊ မိမိ ႏွစ္သက္ရာ အသက္ေမြးမႈ အလုပ္ အကိုင္ကုိ လြတ္လပ္စြာ ေရြးခ်ယ္ရန္ လည္းေကာင္း၊ တရား မွ်တ၍ လုပ္ေပ်ာ္ ေသာ အလုပ္ခြင္၏ အေျခ အေနကို ရရွိရန္ လည္းေကာင္း၊ အလုပ္လက္မဲ႔ ျဖစ္ရျခင္းမွ အကာ အကြယ္ ရရွိရန္ လည္းေကာင္း အခြင္႔အေရး ရွိသည္။<br />(၂) လူတိုင္းတြင္ ခြဲျခားျခင္း မခံရ ေစဘဲ၊ တူညီေသာ အလုပ္ အတြက္ တူညီေသာ အခ ေၾကးေငြ ရႏိုင္ခြင္႔ ရွိသည္။<br />(၃) အလုပ္ လုပ္ကိုင္သည္႔ လူတိုင္းတြင္၊ မိမိႏွင္႔ မိမိ၏ မိသားစု အတြက္ လူ႔ဂုဏ္ သိကၡာ ႏွင္႔ ညီေအာင္ ေနထိုင္ စားေသာက္ ႏိုင္ရန္၊ စိတ္ခ် ေလာက္င သည္႔ျပင္၊ တရား မွ်တ၍ လုပ္ေပ်ာ္သည္႔ လစာ ေၾကးေငြ ရပုိင္ခြင္႔ ရွိသည္။ လိုအပ္ ခဲ႔လွ်င္ အျခား နည္းလမ္း မ်ားမွ လူမႈေရး အေထာက္အပံ့ ကိုလည္း ထပ္မံ၍ ရႏိုင္ခြင္႔ ရိွသည္။<br />(၄) လူတိုင္းတြင္ မိမိအက်ိဳး ခံစားခြင္႔ကို ကာကြယ္ရန္ အလုပ္သမား အစည္းအရံုး မ်ား ဖြဲ႔စည္းခြင္႔ ၊ ပါ၀င္ ေဆာင္ရြက္ခြင္႔ရွိသည္။<br /><br /><strong>အပိုဒ္ ၂၄</strong><br />လူတိုင္းတြင္ သင္႔ျမတ္ ေလ်ာ္ကန္စြာ ကန္႔သတ္ ထားသည္႔ အလုပ္ လုပ္ခ်ိန္ အျပင္၊ လစာႏွင္႔ တကြ အခါ ကာလ အားေလ်ာ္စြာ သတ္မွတ္ ထားသည္႔ အလုပ္ အားလပ္ ရက္မ်ား ပါ၀င္သည္႔ အနား ယူခြင္႔ႏွင္႔ အားလပ္ခြင္႔ ခံစား ပိုင္ခြင္႔ ရွိသည္။<br /><br /><strong>အပိုဒ္ ၂၅</strong><br />(၁) လူတိုင္းတြင္ မိမိႏွင္႔ တကြ မိမိ၏ မိသားစု က်န္းမာေရး ႏွင္႔တကြ ကိုယ္စိတ္ ႏွစ္ျဖာ ေအးခ်မ္းစြာ ေနထိုင္ ႏိုင္ေရး အတြက္ အစာ အဟာရ၊ အ၀တ္ အထည္ ေနအိမ္၊ ေဆး၀ါး အကူအညီႏွင္႔ လုိအပ္သည္႔ လူမႈ အေထာက္ အပံ႔မ်ား ပါ၀င္ေသာ သင္႔ေတာ္ ေလွ်ာက္ပတ္သည္႔ လူမႈ အဆင္႔အတန္းကို ရယူ ခံစားခြင္႔ ရွိသည္။ ထို႔ျပင္ အလုပ္ လက္မဲ႔ ျဖစ္ေသာ အခါ၌ ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ မက်န္း မမာ ျဖစ္ေသာ အခါ၌ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ကိုယ္အဂၤါ မစြမ္း မသန္ ျဖစ္ေသာ အခါ၌ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မုဆုိးမ ျဖစ္ေသာ အခါ၌ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အသက္ အရြယ္ အိုမင္းေသာ အခါ၌ ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ မိမိ ကိုယ္တိုင္က မတတ္ ႏိုင္ေသာ အေၾကာင္းေၾကာင္႔ ၀မ္းစာ ရွာမွီး ႏိုင္ေသာ နည္းလမ္း မရွိေသာ အခါ၌ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ေနထိုင ္စားေသာက္ ေရးအတြက္ လံုျခံဳ စိတ္ခ် ရမႈ အခြင္႔အေရး ရွိသည္။<br />(၂) သားသည္ မိခင္ မ်ားႏွင္႔ ကေလး မ်ားသည္ အထူး ေစာင္႔ေရွာက္ ျခင္းႏွင္႔ အကူ အညီ ေပးျခင္းကို ရခြင္႔ ရွိသည္။ ဥပေဒ အရ ထိမ္းျမား ျခင္းျဖင္႔ ျဖစ္ေစ အျခား နည္း ျဖင္႔ ျဖစ္ေစ ေမြးဖြားေသာ ကေလး အားလံုးသည္ တူညီေသာ လူမႈ ကာကြယ္ ေစာင္႔ေရွာက္ ေရးကို ရယူ ခံစားၾက ရမည္။<br /><br /><strong>အပိုဒ္ ၂၆</strong><br />(၁) လူတိုင္းသည္ ပညာ သင္ယူ ႏိုင္ခြင္႔ ရွိသည္၊ အနည္းဆံုး မူလတန္းႏွင္႔ အေျခခံ အဆင္႔ အတန္း မ်ားတြင္ ပညာ သင္ၾကား ေရးသည္ အခမဲ႔ ျဖစ္ရမည္။ မူလတန္း ပညာ သည္ မသင္ မေနရ ပညာ ျဖစ္ရမည္။ စက္မႈ လက္မႈ ပညာႏွင္႔ အသက္ ေမြးမႈ ပညာ မ်ားကို ေယဘူယ် အားျဖင္႔ သင္ၾကား ရယူ ႏိုင္ေစ ရမည္။ ထို႔ျပင္ အထက္တန္း ပညာ အတြက္ အရည္အခ်င္းကို အေျခခံ ျပဳ၍ တူညီေသာ အခြင္႔အေရး ရရွိေစ ရမည္။<br />(၂) ပညာ သင္ၾကား ေရးကို လူသား တို႔၏ စရိုက္ လကၡဏာ အျပည္႔အ၀ တိုးတက္မႈ အျပင္၊ လူ႔ အခြင္႔ အေရးႏွင္႔ အေျခခံ လြတ္လပ္ခြင္႔ ရိုေသ ေလးစားမႈ တို႔ကို ရွင္သန္ ဖြံ႔ျဖိဳး လာေစရန္ ရည္ရြယ္၍ သင္ၾကား ေစရမည္။ ပညာ သင္ၾကား ေရးသည္ ႏိုင္ငံ အားလံုး တို႔တြင္ လည္းေကာင္း၊ လူမ်ိဳးစု မ်ားတြင္ လည္းေကာင္း၊ ဘာသာေရး အသင္း အဖြဲ႔ မ်ားတြင္ လည္းေကာင္း၊ အခ်င္းခ်င္း နားလည္မႈ၊ သည္းခံ မႈႏွင္႔ ခင္မင္ ရင္းႏွီးမႈ တို႔ကုိ အားေပး ရမည္။ ထို႔ျပင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္တံ႔ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရန္ အလို႔ငွါ၊ ကုလ သမဂၢ၏ ေဆာင္ရြက္မႈ မ်ားကိုလည္း ျဖစ္ေျမာက္ ေအာင္ အားေပး ရမည္။<br />(၃) မိဘတို႔တြင္၊ မိမိတို႔၏ ကေလးမ်ား သင္ယူ ရမည္႔ ပညာ အမိ်ဳး အစားကုိ ေရြးခ်ယ္ ႏိုင္ေသာ လက္ဦး အခြင္႔အေရး ရွိသည္။<br /><br /><strong>အပိုဒ္ ၂၇</strong><br />(၁) လူတိုင္းတြင္ သက္ဆိုင္ရာ ယဥ္ေက်းမႈ ေလာက၌ လြတ္လပ္စြာ ပါ၀င္ေဆာင္ ရြက္ႏိုင္ခြင္႔ သုခုမ ပညာရပ္ မ်ားကို လြတ္လပ္စြာ လိုက္စား ေမြ႔ေလ်ာ္ ႏိုင္ခြင္႔၊ သိပံၸ ပညာ ထြန္းကားေရး လုပ္ငန္း မ်ားတြင္ လြတ္လပ္စြာ ၀င္ေရာက္ လုပ္ကိုင္ ႏိုင္ခြင္႔ႏွင္႔ ထုိပညာ၏ အက်ိဳး အာနိသင္ မ်ားကို လြတ္လပ္စြာ ခံစား သံုးစြဲ ႏိုင္ခြင္႔ ရွိသည္။<br />(၂) လူတိုင္းတြင္ သိပံၸမွ ျဖစ္ေစ၊ စာေပမွ ျဖစ္ေစ၊ သုခုမ ပညာမွ ျဖစ္ေစ၊ မိမိ ကိုယ္ပိုင္ ဥာဏ္ျဖင္႔ ၾကံစည္ ဖန္းတီး မႈမွ ျဖစ္ထြန္း လာသည္႔ ဂုဏ္ႏွင္႔ ေငြေၾကး အက်ိဳး အျမတ္ မ်ားကို ခံစား ရယူ ႏိုင္ရန္ အခြင္႔အေရး အတြက္ ကာကြယ္ မႈကို ရရွိရန္ အခြင္႔အေရး ရွိသည္။<br /><br /><strong>အပိုဒ္ ၂၈</strong><br />လူတိုင္းသည္ ဤေၾကညာ စာတမ္းတြင္ ေဖာ္ျပ ထားသည္႔ အခြင္႔ အေရး မ်ားႏွင္႔ လြတ္လပ္ခြင္႔ မ်ားကို အျပည္႔ အစံု ရယူ ႏိုင္ေသာ လူမႈ ဆက္ဆံေရး အေျခအေနႏွင္႔ အျပည္ျပည္ ဆိုင္ရာ ဆက္ဆံေရး အေျခအေန တို႔၏ အက်ိဳး ေက်းဇူးကို ခံစားႏိုင္ခြင္႔ ရွိသည္။<br /><br /><strong>အပိုဒ္ ၂၉</strong><br />(၁) မိမိ၏ စရိုက္ လကၡဏာ လြတ္လပ္စြာ ဖြ႔ံၿဖိဳး တိုးတက္ ႏိုင္သည္႔ တစ္ခုတည္း ေသာ လူ႔ အသိုက္အ၀န္း အတြက္ လူတိုင္း၌ တာ၀န္ ရွိသည္။<br />(၂) မိမိ၏ အခြင္႔အေရး မ်ားႏွင္႔ လြတ္လပ္ ခြင္႔မ်ားကို သံုးစြဲ ရာတြင္ လူတိုင္းသည္၊ အျခား သူမ်ား၏ အခြင္႔အေရး မ်ားႏွင္႔ လြတ္လပ္ခြင္႔ မ်ားကို အသိ အမွတ္ ျပဳ၍ ရိုေသ ေလးစား ေစရန္ အလို႔ငွာ လည္းေကာင္း၊ ဒီမိုကေရစီ က်င္႔သံုးေသာ လူ႔အဖြဲ႔ အစည္း တြင္ ကုိယ္က်င္႔တရား အျပင္၊ ရပ္ရြာ ေအးခ်မ္း သာယာေရးႏွင္႔ ျပည္သူ႔ အက်ိဳး စီး ပြား ျဖစ္ထြန္း ေရးတို႔ အတြက္၊ တရား မွ်တစြာ က်င္႔ေဆာင္ရန္ အလို႔ငွာ လည္း ေကာင္း၊ ဥပေဒက ျပဌာန္း ထားသည္႔ ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈ မ်ားျဖင္႔သာ ကန္႔သတ္ျခင္း ခံရမည္။<br />(၃) အဆိုပါ အခြင္႔အေရး မ်ားႏွင္႔ လြတ္လပ္ ခြင္႔မ်ားကို မည္သည္႔ အမႈကိစၥ တြင္မွ် ကုလ သမဂၢ၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ မ်ားႏွင္႔ လည္းေကာင္း၊ အေျခခံမူမ်ားႏွင္႔ လညး္ ေကာင္း ဆန္႔က်င္၍ မသံုးစြဲရ။<br /><br /><strong>အပိုဒ္ ၃၀</strong><br />ဤေၾကညာ စာတမ္းပါ အခြင္႔အေရး ႏွင္႔တကြ လြတ္လပ္ခြင္႔မ်ား ပ်က္စီးရာ ပ်က္စီး ေၾကာင္း တို႔ကို ရည္ရြယ္၍၊ ႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္ငံ အတြက္ ျဖစ္ေစ၊ လူတစ္စု အတြက္ ျဖစ္ ေစ၊ လူတစ္ဦး တစ္ေယာက္ အတြက္ ျဖစ္ေစ ပါ၀င္ ေဆာင္ရြက္ရန္ အခြင္႔ ရွိသည္ဟု ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ကိုယ္တိုင္ ေဆာင္ရြက္ရန္ အခြင္႔ ရွိသည္ဟု ေသာ္ လည္း ေကာင္း အဓိပၸါယ္ ပိုင္းျခား ေကာက္ယူျခင္း မရွိေစရ။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5699139698460792425-6638253356230151160?l=a-paw-sar-myar.blogspot.com' alt='' /></div>Mintasayhttp://www.blogger.com/profile/00395173885684327689noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5699139698460792425.post-51326887679987900992007-12-01T11:00:00.000-08:002008-07-07T11:48:14.057-07:00<span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br />သူငယ္တန္းမွ ဆယ္တန္းထိ၊ ထို႔ေနာက္ တကၠသိုလ္ပထမႏွစ္မွ ေနာက္ဆံုးနွစ္အထိ နွစ္ေပါင္းအေတာ္မ်ားမ်ားကို ဘ၀၏အနုပ်ိဳဆံုးအခ်ိန္မ်ားအတြင္း ၿမဳပ္နွံခဲ့ရၿပီးေနာက္ အက်ိဳးဆက္အေနၿဖင့္ ကၽြန္ုပ္တို႔ရ႐ွိခဲ့ေသာ ဘြဲ႔လက္မွတ္တစ္ခုသည္ ကြမ္းယာသည္၏လည္ပင္း၌ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ သစ္သားဗန္းတစ္ဗန္းေလာက္မွ်ပင္ ဘ၀ကို အာမခံခ်က္မေပးနိုင္ေၾကာင္း ကၽြန္ုပ္တို႔ သိ႐ွိခဲ့ရၿပီ။<br /><br />၀လံုးကို၀ိုင္းေအာင္ အႀကိမ္ႀကိမ္ေရးက်င့္ခဲ့ၾကေသာ ေက်ာက္သင္ပုန္းတစ္ခ်ပ္၏ရာဇ၀င္ ကြဲ႐ွခဲ့ရေလၿပီ။<br /><br />ေလွ်ာက္ေနရင္း ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ေသာ ေၿခေထာက္တစ္စံုအတြက္ မည္သူ႔ထံ အေလွ်ာ္ေတာင္းရမည္နည္း။<br />တန္ဖိုးႀကီးမားစြာရင္းနွီး၍ ၀ယ္ယူခဲ့ရေသာ္လည္း အခ်ိန္ေရာက္၍ အသံုးခ်ၾကည့္မိေသာအခါတြင္မွ မည္သို႔မွ် အသံုးမ၀င္ေသာ ပစၥည္းအတုတစ္ခုၿဖစ္ေနမွန္း ေၿခာက္ၿခားစြာသိ႐ွိခဲ့ရသည္။ သုညတစ္လံုးနီးပါးမွ် တန္ဖိုးမဲ့ေနေသာ ထိုသစ္သီးပုပ္တစ္လံုးကို မည့္သူ႔ထံ၌ မ်က္ရည္ခံထိုး၍ ၿပန္လည္ေရာင္းခ်ရမည္နည္း။<br /><br />ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ ၿမန္မာလိုေရးတတ္ဖတ္တတ္ၿခင္းနွင့္ အဂၤလိပ္လိုအနည္းငယ္တီးမိေခါက္မိ႐ွိၿခင္း တို႔ကိုသာ အက်ိဳးအၿမတ္တစ္ခုအေနနွင့္ က်ိတ္မွိတ္၍ယူခဲ့ရသည္။ သို႔ေသာ္ ထို႔ထက္ပို၍ အသံုးခ်ၿခင္လွ်င္ေတာ့ မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာတို႔၌ ဂုဏ္ပုဒ္တစ္ခုအေနနွင့္လည္း ထည့္သြင္းနိုင္ပါေသးသည္။<br /><br />"သားတို႔၊ သမီးတို႔ မ်က္နွာမငယ္ၿခင္ရင္ ပညာတတ္ႀကီးေတြ ၿဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားေနာ္" ဟူသည့္ မိဘတို႔၏စကားသံမ်ားသည္လည္း ထိုအနွစ္မဲ့ေနေသာ ၾကက္ဥခြံဆန္ဆန္ ဘြဲ႔လက္မွတ္တို႔၏ေနာက္ကြယ္တြင္ ဆြံ႔အခဲ့ရၿပီ။ အကယ္၍ ၿမင္တတ္မည္ဆိုပါက ဘြဲ႔၀တ္စံုထူထူႀကီးေအာက္မွ ပိန္းပိတ္ေအာင္ေမွာင္ေနေသာ အေမွာင္ထုႀကီးကိုလည္းေကာင္း၊ ေလွာင္အိုက္ေနလြန္းေသာေၾကာင့္ ၎အေမွာင္ထုအား ၿဖတ္သန္းစီးဆင္းေနေသာ ေခၽြးေစးေခၽြးေပါက္မ်ားကိုလည္းေကာင္း ထင္႐ွားစြာေတြ႔ၿမင္နိုင္ပါသည္။ ၎တို႔ကား အေမွာင္ခ်ထားၿခင္းခံရ၍ ပူေလာင္အိုက္စပ္ေနေသာ ကၽြန္ူပ္တို႔၏ ပညာေရးပင္ၿဖစ္ေတာ့သည္။<br /><br />အကယ္၍ ဘြဲ႔၀တ္စံုနွင့္ ႐ုိက္ထားခဲ့ေသာ အသင္၏ဓါတ္ပံုမ်ား တစ္႐ုိတေသသိမ္းဆည္းထားဆဲဆိုပါက ေနာက္တႀကိမ္ၿပန္လည္၍ ထုတ္ၾကည့္ေစခ်င္သည္။ ထိုဓါတ္ပံုမ်ားထဲတြင္ အသင္၏နုတ္ခမ္းမ်ားအေပၚယံ ၿပံဳးရီေနၾကေသာ္လည္း ေသခ်ာစြာၾကည့္မည္ဆိုပါက အသင္၏နွလံုးသားမ်ား </span></span><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">မဲ့႐ြဲ႔တြန္႔လိမ္ေနသည္ကို ေၿခာက္ၿခားစြာေတြ႔႐ွိရမည္ၿဖစ္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အသင္သည္ ဘြဲ႔ရပညာမတတ္တစ္ေယာက္အေနၿဖင့္ ဥာဏ္နီဥာဏ္နက္မ်ားေသာ ေလာကအတြင္းသို႔ အကာအကြယ္မဲ့စြာ ၀င္ေရာက္ရင္ဆိုင္ရေတာ့မည္ ၿဖစ္ေသာေၾကာင့္ၿဖစ္ပါသည္။<br /><br /></span></span><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဘြဲ႔ရပညာမတတ္မ်ား ေဖာင္းပြေနေသာ နိုင္ငံတစ္နိုင္ငံသည္ ေဆးအလွသုတ္ထားေသာ္လည္း အင္ဂ်င္မပါသည့္ ေမာ္ေတာ္ကားတစ္စီးနွင့္ အလားသဏၭန္တူေနသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ကုန္းအဆင္းတို႔၌ ဟန္ေဆာင္၍ လွိမ့္ခ်နိုင္ခဲ့ေသာ္လည္း ကုန္းအတက္မ်ားၿပန္ေရာက္ေသာ အခါတြင္မႈ ဆက္လက္မေမာင္းနွင္နိုင္ပဲ အ႐ႈက္တကြဲ အက်ိဳးနည္းမွ်သာၿဖစ္ခဲ့ရသည္။ ထိုအင္ဂ်င္မဲ့ ကားမ်ားၿဖင့္ နိုင္ငံေတာ္ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးဟူေသာ ပန္းတိုင္ကို အေရာက္ေမာင္းနွင္ရန္ ႀကိဳးစားေနေသာသူမ်ားသည္ ဦးေနွာက္မဲ့ေနေသာ သူ႐ူးတို႔မွ်သာလွ်င္ၿဖစ္ေပလိမ့္မည္။ အလြန္ေၿပၿပစ္ေသာ ကုန္းတက္တစ္ခု၌ မိမိတို႔ အသည္းအသန္ ဆင္းတြန္းေနခ်ိန္တြင္ အၿခားနိုင္ငံမွကားတို႔ကား နံပတ္(1) ဂီယာထိုး၍့္ အလြယ္တကူေက်ာ္တက္သြားၾကေလၿပီ။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ခႏၶာကိုယ္တြင္ မြမ္းမံခ်ယ္သထားေသာ အေရၿပားတစ္ေထာက္အလွထက္ တန္ဖိုးၿဖတ္၍ မရနိုင္ေသာ ႏွလံုးသားတစ္စံုကိုပို၍ အလို႐ွိခဲ့ၾကၿခင္းၿဖစ္သည္။<br /><br />နိုင္ငံတစ္နိုင္ငံ၏ အနာဂါတ္ေတာင့္တင္းခိုင္မာမႈအတြက္ ပညာေရးရင္းနွီးၿမဳပ္နွံမႈသည္ လူတို႔အလြယ္တကူနားမလည္နိုင္ေသာ ရင္းႏွီးၿမဳပ္နွံမႈတစ္ခုလည္းၿဖစ္သည္။ ထိုသို႔ရင္းနွီးၿမဳပ္နွံရာတြင္ ပညာခံယူသူ၊ ပညာသင္ၾကားေပးသူ နွင့္ ၄င္းတို႔ကိုေထာက္ပံ႔ေသာ နိုင္ငံေတာ္အစိုးရဟူ၍ အဓိကက်ေသာ အခ်က္သံုးခ်က္စလံုးၿပည့္စံုႄကြယ္၀မွသာလွ်င္ ေအာင္ၿမင္ေသာပညာေရးတစ္ခု ၿဖစ္လာနိုင္ေပမည္။<br /><br />ၿပည့္စံုေကာင္းမြန္ေသာ ထမင္းအိုးတစ္လံုးက်က္ရန္ ဆန္၊ ေရနွင့္ မီးဟူေသာ အရာတို႔မ႐ွိမၿဖစ္လိုအပ္သကဲ့သို႔ပင္ၿဖစ္သည္ ( ခပ္ညံ့ည့ံ ဥပမာတစ္ခုၿဖစ္ေသာ္လည္း ခပ္ညံ့ညံ့ပညာေရးတစ္ခု၏ သားေကာင္ၿဖစ္ခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ ခပ္ည့ံညံ့ဦးေနွာက္မွ ထိုထက္သာလြန္ေကာင္းမြန္ေသာ ဥပမာတစ္ခုထပ္၍ ထြက္မလာနိုင္ေတာ့) ။<br /><br />ဆန္နွင့္တူေသာ ပညာလိုလားသူမ်ားနွင့္ ေရနွင့္တူေသာ ဦးေနွာက္ကိုဖြေပးနိုင္သည့္ ပညာေ၀ငွသူ အေၿမာက္အမ်ား႐ွိေနပါလွ်က္နွင့္ အဟာရၿပည့္စံုေသာ ပညာေရးထမင္းအိုးႀကီး မက်က္ခဲ့သည္မွာ အဘယ့္ေၾကာင့္နည္း။ ႐ွင္းေနပါသည္။ မီးနွင့္တူေသာ အုပ္ခ်ဳပ္သူလူတန္းစားက လိုလိုလားလား မီးၿပင္းမတိုက္ေပးခဲ့ေသာေၾကာင့္ၿဖစ္သည္။ အက်ိဳးဆက္အေနၿဖင့္ ေရစိမ္ထားေသာ ဆန္ကိုသာစားေနရသည့္ လူတစ္ေယာက္ ၀မ္းေဖာ၀မ္းေရာင္ၿဖစ္လာသကဲ့သို႔ ကၽြနူ္ပ္္တို႔၏ နိုင္ငံသည္လည္း နည္းစနစ္မမွန္ေသာ ပညာေရးတစ္ခုေၾကာင့္ ၀မ္းေဖာ၀မ္းေယာင္ၿဖစ္ခဲ့ရၿပီ။ ပညာေရးအဟာရမၿပည့္၀ေသာ နိုင္ငံတစ္နိုင္ငံအေနၿဖင့္ ဘက္ေပါင္းစံုမွ ဆုတ္ယုတ္က်ဆင္းကာ လူမမာတစ္ေယာက္လို အိပ္ယာထဲလဲေလွ်ာင္းေနခဲ့ရသည္မွာ နွစ္ေပါင္းအေတာ္ ၾကာၿမင့္ခဲ့ၿပီၿဖစ္သည္။<br /><br />ထို႔ေၾကာင့္လည္း ထိုထက္ပို၍ႀကီးထြားၿခင္းလမ္းစကို ႐ွာေဖြေနၾကေသာ ဦးေနွာက္အခ်ိဳ႕ မိမိတို႔ေနထိုင္ရာ မြန္းက်ပ္သည့္ ဦးေခါင္းခြံအား စြန္႔ခြါခ်န္ရစ္ၿခင္းအားၿဖင့္ ဦးေနွာက္ယိုစီးၿခင္း<span style="font-weight: bold;"> (Brain Drain) </span>အစ႐ွိေသာ ေဘးထြက္ဆိုးႀကိဳးမ်ားၿဖစ္ေပၚလာရၿခင္းၿဖစ္သည္။ ထိုသူတို႔ကလည္း မိမိတို႔ေနထိုင္ရာ မူလဦးေခါင္းခြံအတြင္း၌သာ သင့္ေလွ်ာ္လံုေလာက္ေသာ ေနရာနွင့္ လြတ္လပ္ေသာ အေနအထားတို႔သာ ႐ွိခဲ့မည္ဆိုပါက မည္သူမွ် ထိုဦးေခါင္းခြံကို စြန္႔ခြါၾကမည္ဟုမထင္ပါ။ ယၡဳေတာ့လည္း ကမာၻေၿမ၏ ၾကမ္းၿပင္တစ္ခုလံုး ထိုဦးေနွာက္အပိုင္းအစမ်ားၿ</span></span><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဖင့္</span></span><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> ဟိုတစ္စဒီတစ္စ စြန္းထင္း၍ေပက်ံေနခဲ့ၿပီ။<br /><br />၎ဦးေခါင္းခြံတို႔ကို ႐ုိက္ခြဲခဲ့ၾကေသာ ၀ါးရင္းတုတ္ကိုင္ လူရမ္းကားတို႔ကလည္း ၎ဦးေနွာက္ယိုစီးမႈ ၿပႆနာသည္ ၎တို႔ေၾကာင့္မဟုတ္ပဲ အၿပင္သို႔မေနနိုင္မထိုင္နိုင္ ခုန္ေပါက္၍ထြက္သြားၾကေသာ ဦးေနွာက္အပိုင္းအစတို႔၏ အၿပစ္သာၿဖစ္ေၾကာင္း ေၾကၿငာခ်က္မ်ားထုတ္ၿပန္၍ ၎တို႔၏ လူမဆန္ေသာ လုပ္ရပ္မ်ားကိုတတ္နိုင္သေလာက္ဖံုးကြယ္ရန္ ႀကိဳးစားေနၾကသည္။ ထို႔အၿပင္ ၎တို႔၏လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ အက္ကြဲကာ အဂၤါမစံုလင္ေတာ့ေသာ ဦးေခါင္းခြံႀကီးအား ဂေလာင္ဂလင္အသံမၿမည္ေစရန္ ေတြ႔ကရာမ်ားၿဖင့္ထိုးသိပ္ဖိထည့္၍ နိုင္ငံေတာ္အားဆက္လက္ ေမာင္းနွင္ရန္ အမိန္႔ေပးေနၾကဆဲၿဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္၎တို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို နိုင္ငံေတာ္၏ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကား ေ႐ွ႕ဆက္ဖို႔ေနေနသာ ထိုေနရာ၌ လဲၿပိဳမက်သြားေစရန္ပင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္မနည္းနိုင္ေအာင္ ထိန္းေနရၿပီၿဖစ္သည္။<br /><br />ထိုၿဖစ္ရပ္ကား စိတ္မႏွံ႔ေသာ အ႐ူးတစ္ေယာက္ ဆရာ၀န္ထံမွ ခြဲစိတ္ခန္း၀တ္စံုကိုလုယူ၍ ဦးေနွာက္အေမွးေယာင္ေနေသာ လူနာအား၀င္ေရာက္ခြဲစိတ္သည့္ ၿဖစ္ရပ္တစ္ခုနွင့္ အလားသဏၭန္ တူေနပါေတာ့သည္။ ဆံခ်ည္မွ်င္တစ္ပင္မွ်အလြဲမခံပဲ ကၽြမ္းက်င္တိက်သည့္ ခြဲစိတ္မႈၿဖင့္သာ အသက္႐ွင္နိုင္ေသာ ေရာဂါသည္နိုင္ငံေတာ္ကား ထိုသူ႐ူး၏ ရက္စက္ၾကမ္းက်ဳတ္ေသာ ခြဲစိတ္ဓါးရာတို႔၏ ေအာက္တြင္ေသြးခ်င္းခ်င္း နီခဲ့ရၿပီ။<br /><br />လူနာ၏ အသက္ကိုစိုးရိမ္၍ ယူၾကံဳးမရၿဖစ္ေနေသာ ဆရာ၀န္ကေတာ့ လူမသိသူမသိ အေမွာင္ခန္းထဲ၌ ဆက္လက္အခ်ဳပ္အေနွာင္ခံေနရဆဲပင္ၿဖစ့္သည္။<br /><br />ထိုခြဲစိတ္ခန္းအတြင္းသို႔ ဆရာ၀န္ေနာက္ဆံုး၀င္ခြင့္ရခဲ့သည္မွာ </span></span><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အဘယ္တုန္းကနည္း။ </span></span><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ အမည္ကို ေက်ာင္းသံုးစာအုပ္မ်ားထဲ၌ ေနာက္ဆံုးေတြ႔ခဲ့ၾကသည္မွာ အဘယ္တုန္းကနည္း။ အနံ႔အရသာနွင့္ၿပည့္စံုေသာ ပညာေရးဟင္းလွ်ာတစ္ခြက္ကို စားသံုးခဲ့ရသည္မွာ အဘယ္တုန္းကနည္း။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေမ့ေလွ်ာ့၍ ေနခဲ့ၿပီ။<br /><br />< မင္းတေစ ><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5699139698460792425-5132688767998790099?l=a-paw-sar-myar.blogspot.com' alt='' /></div>Mintasayhttp://www.blogger.com/profile/00395173885684327689noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-5699139698460792425.post-59963784005554124272007-11-29T19:03:00.000-08:002007-11-30T00:08:54.384-08:00<span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အခန္း(၁)<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ကလူတစ္မ်ိဳးဗ်။<br /><br />လူတစ္မ်ိဳးဆိုတာက တခါတေလ စံၿပပုဂိၢဳလ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္အားက်မိတဲ့သူကိုပဲၾကည့္ေလ။<br />တၿခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ လမ္းေဘးမွာခြက္ဆြဲၿပီး ေတာင္းစားေနတဲ့ သူေတာင္းစားတစ္ေယာက္ ကိုေၿပာတာပါ။<br />ကၽြန္ေတာ့္မွာ အေႄကြးေတြေခါင္ခိုက္ေအာင္ပိေနတဲ့အခ်ိန္ အေႄကြးေတြထပ္မတင္ေအာင္ ေနထိုင္ပံုနည္းလမ္းေတြ ညႊန္ၾကားၿပသေပးခဲ့တဲ့ အဲဒီသူေတာင္းစားက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕စံၿပပုဂၢိဳလ္ပဲေပါ့။ တကယ္လို႔ လူေတြအားလံုးသာ သူ႔လိုနိွမ္နိွမ္ခ်ခ်နဲ႔ ခ်ိဳးၿခံေရာင့္ရဲစြာ ေနတတ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကမာၻေၿမကလည္း အရာရာမွာပိုလွ်ံေနတဲ့့ ပေဒသာကုန္းေၿမတစ္ခုတစ္ခုၿဖစ္လာလိမ့္မယ္ဆိုတာ ေၿမႀကီးလက္ခတ္မလြဲေပါ့ဗ်ာ။<br /><br />တခါတေလၾကေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္က်ိတ္ၿပီးအားက်ရတဲ့ သူရဲေကာင္းက အိမ္ႀကိဳအိမ္ၾကားမွာ လမ္းသလားေနတဲ့ ေခြး၀ဲစားတစ္ေကာင္ၿဖစ္ေနၿပန္ေရာ။ အဲဒီအခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္တဖက္သတ္ႀကိဳက္ေနတဲ့ ဆယ္လီကာ <span style="font-weight: bold;">(Cellica)</span> ၂ <span style="font-weight: bold;">/</span>ခ ကားေပၚကေကာင္မေလးကို ဘယ္လိုခ်ည္းကပ္ရပါ့မလဲလို႔ အေသေခါင္းစားေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့ဗ်ာ။ အနူလက္နဲ႔ ေ႐ႊခြက္လာနိုက္တယ္လို႔ အေၿပာခံရမွာ က်ိန္းေသေပါက္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဖြင့္ေၿပာဖို႔ရဲေနေနသာသာ မ်က္လံုးခ်င္းဆိုင္ၿပီး ေစ့ေစ့ေတာင္ မၾကည့္၀့ံခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ခ်ိတုန္ခ်တုန္ၿဖစ္ေနတုန္းမွာပဲ လမ္းေဘးကေခြး၀ဲစားေလးက အဲဒီေကာင္မေလးရဲအခ်စ္ေတာ္ ေပါ့ကက္ေဒါ့ဂ်္ (<span style="font-weight: bold;">Pocket dog</span>) ေခြးမေလးကို အဆင့္အတန္းခ်င္း မိုးနဲ႔ေၿမကြာၿခားေနရက္နဲ႔ေတာင္ အခ်ိန္အနည္းငယ္အတြင္းမွာ ရေအာင္ပိုးနိုင္ခဲ့တယ္ဗ်ာ။ ေလးစားပါတယ္ မစၥတာဂ်စ္ပစီရယ္။ ခင္ဗ်ားကေတာ့ ဇတ္လိုက္ေက်ာ္ပါပဲ။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ဖြင့္ေၿပာရမွာ တြန္႔ဆုတ္တြန္႔ဆုတ္ၿဖစ္ေနတဲ့သူေတြ အဲဒီေခြး၀ဲစားေလးကို အတုယူၾကဗ်ာ။<br /><br />တခါတေလက်ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္အတုယူအားက်မိတဲ့သူေတြက ေၿမာင္းေဘးမွာေပါက္ေနတဲ့ အေလ့က်ပန္းပင္ေတြ ၿဖစ္ေနၿပန္ေရာ။ အယူ၀ါဒမတူတဲ့သူေတြ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အားနည္းခ်က္ေတြ အၿပိဳင္အဆိုင္႐ွာေဖြၿပီး ၾကံဳရင္ၾကံဳသလို တိုက္ခိုက္ေနၾကေပမယ့္ အဲဒီပန္းပြင့္ေလးေတြကေတာ့ ရန္မၿဖစ္ၾကဘူးဗ်။ တစ္ပြင့္နဲ႔တစ္ပြင့္ အေရာင္ေတြမတူညီၾကေပမယ့္ မင္းတို႔ေတြငါ့လို အေရာင္မ႐ွိတာမွားတယ္လို႔ အဲဒီေရာင္စံုပန္းပြင့္ေလးေတြ တစ္ပြင့္နဲ႔တစ္ပြင့္ တစ္ခါမွမစြပ္စြဲၾကဘူး။<br />အေရာင္မတူတဲ့ ပန္းပြင့္ေလးေတြကို ပန္းအိုးတစ္ခုတည္းမွာ အတူစုၿပံဳၿပီးထည့္ထားသလို အယူ၀ါဒမတူတဲ့လူေတြကို အခန္းတစ္ခန္းထဲမွာ အတူစုၿပံဳၿပီးထည့္ထားလိုက္ၾကည့္ပါလား။ ရန္ပြဲေတြဆက္မေနဘူးဆိုရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ႀကိဳက္သလိုသာေၿပာ။<br /><br />အင္း.....ခင္ဗ်ားတို႔ကိုယ္တိုင္က </span></span><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> (ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္)</span></span><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကိုယ္နဲ႔အၿမင္မတူတဲ့လူတစ္ေယာက္ကို တၿဖည္းၿဖည္း မုန္းစၿပဳလာခ့ဲၿပီဆိုရင္ေတာ့ ခံုဖိနပ္အေဟာင္းတစ္ရံကိုေကာက္စြပ္ၿပီး ေနာက္ေဖးပန္းၿခံထဲကိုသာ ခပ္ၿမန္ၿမန္ ဆင္းၾကည့္လိုက္.....။ အာဃာတတရားဆိုတာ ဘာမွန္းေတာင္မသိတဲ့ ေရာင္စံုပန္းပြင့္ေလးေတြ ခင္ဗ်ားတို႔ကို ၿပံဳးၿပံဳးႀကီးစိုက္ၾကည့္ၿပီး ေလွာင္ေၿပာင္ေနတာကို ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။<br /><br />အခ်ိဳ႕ကေတာ့ မဟတၱမဂႏၵီႀကီးရဲ႕ပံု၊ ေခ်ေဂြဗားရားရဲ႕ပံု အစ႐ွိတဲ့ ပုဂိၢဳလ္ႀကီးေတြရဲ႕ပံုေတြကို အိမ္ဦးခန္းမွာ တခမ္းတနားခ်ိတ္ဆြဲၿပီးေတာ့ သူတို႔ကပဲ အဲဒီလူေတြလို ေနထိုင္က်င့္ၾကံေနသလိုမ်ိဳး ဂိုက္မ်ိဳးေတြဖမ္းတတ္ၾကေသးတယ္ဗ်။ တကယ့္လက္ေတြ႔မွာၾကေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ အက်င့္စ႐ုိက္ေတြက အဲဒီပုဂၢိဳလ္ႀကီးေတြရဲ႕ အက်င့္စ႐ုိက္နဲ႔ ၿပဒါးတစ္လမ္း သံတစ္လမ္းစီပါ။ အဲ့ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြကိုေတာ့ </span></span><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကၽြန္ေတာ္က </span></span><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အလွမ္းက်ယ္ အလယ္လတ္သမားေတြလို႔ေခၚပါတယ္။<br />အဲဒါေတြေၾကာင့္လည္း အဲဒီပုဂၢိဳလ္ႀကီးေတြရဲ႕ေၿခဖ်ားမေၿပာနဲ႔ အရိပ္ကိုေတာင္ မနည္းမွီေအာင္လိုက္ေနရတဲ့ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္နဲ႔လက္လွမ္းမွီတာေလးေတြကိုပဲ က်ိတ္ၿပီးအားက်ေနခဲ့ရတာေပါ့ဗ်ာ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">အခန္း(၁၃)</span><br /><br />ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလြတ္လပ္မႈဆိုတာကို ငယ္ငယ္ထဲက ဘုရားလိုကိုးကြယ္လာခဲ့တဲ့ေကာင္။ ဓမၼဒိ႒ာန္က်က်နဲ႔ နည္းလမ္းတက်လာေရာက္ ခ်ဳပ္ေနွာင္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ လက္ခံမွာမဟုတ္ဘူး။ မတတ္သာလို႔ အလႊမ္းမိုးအခ်ဳပ္အေနွာင္ ခံလိုက္ရမယ္ဆိုရင္ေတာင္ အဲဒီေထာင္ကိုေဖာက္ေၿပးဖို႔ ေထာင္ထဲစေရာက္တဲ့ေန႔မွာပဲ စတင္အေကာင္အထည္ေဖာ္အားထုတ္မယ့္ သူပုန္လိုေကာင္က ကၽြန္ေတာ္ပဲေပါ့။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ၿမတ္နိုးတဲ့ လြတ္လပ္မႈကို ခင္ဗ်ားတို႔အေနနဲ႔ ဗရမ္းဗတာၿဖစ္မႈလို႔ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်င္လည္း ဖြင့္ဆိုနိုင္ပါတယ္။ ဘာၿဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ <span style="font-weight: bold;">လြတ္လပ္စြာသေဘာထားကြဲလြဲၿခင္းကိုယ္တိုင္က ပင္မလြတ္လပ္မႈႀကီးရဲ႕ အဓိကက်အေရးပါတဲ့ ၀ိေသသလကၡဏာတစ္ရပ္ ၿဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။</span><br /><br />ကၽြန္ေတာ္က အခ်ိန္ရဲ႕ခ်ဳပ္ေနွာင္မႈမခံရေအာင္ ဘယ္ေတာ့မွနာရီမပတ္ဘူး။<br /><br />ဘာသာတရားရဲ႕ အခ်ဳပ္အေနွာင္မခံရေအာင္ ေကာင္းကင္ဘံုနဲ႔ ငရဲတို႔က လွမ္းေခၚလို႔မၾကားနိုင္ေလာက္တဲ့ ေနရာတစ္ခုမွာေနတယ္ ( အဲဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ေပးဆပ္ရတဲ့ အရင္းအႏွီးကလည္း သိပ္ေတာ့မေၿပာပေလာက္ပါဘူး။ ဒိ႒ိလို႔ အေခၚခံရ႐ုံေလးပါပဲ)။<br /><br />လြတ္လပ္လွပါတယ္ဆိုတဲ့ငွက္ေတြကိုေတာင္ ေလရဲ႕အထိန္းခ်ဳပ္ခံသတၱ၀ါေတြအေနနဲ႔ အားမက်မိခဲ့ဘူး။<br /><br />ဒါကလည္း အက်ဥ္းေလာက္ေၿပာၾကည့္တာပါ။ လြတ္လပ္မႈမ႐ွိတဲ့နိုင္ငံတစ္နိုင္ငံမွာ လူၿဖစ္လာခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ လြတ္လပ္မႈအိပ္မက္ေတြမက္ၿပရရင္ တစ္ေထာင့္တစ္ညနဲ႔ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ေလလိမ့္မလဲ။<br /><br />အဲဒါေတြေၾကာင့္ လြတ္လပ္စြာေၿပာဆိုခြင့္ မ႐ွိမယ့္အတူတူ စကားေတြသိပ္ႄကြယ္ေနလည္း အပိုပဲဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္တက္ေနတဲ့ စကားေၿပာသင္တန္းေတြအစား ဆြ႔ံအနားမၾကားေက်ာင္းကိုပဲသြားၿပီးေတာ့ အၿပည္ၿပည္ဆိုင္ရာဘာသာစကားကို ေၿပာင္းလည္းသင္ယူခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ လူႀကီးမင္းေတြ နားမလည္တဲ့ အဲဒီဘာသာစကားေတြနဲ႔ အအေတြရဲ႕ၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ လြတ္လပ္စြာေၿပာဆိုခြင့္ေတြကို အၿပည့္အ၀ အသံုးခ်ၾကည့္ခဲ့တယ္ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ေၿပာစရာပါးစပ္ႀကီး႐ွိေနရက္နဲ႔ လက္ေတြကိုပဲအခ်ိန္ၿပည့္လႈပ္ေနရေတာ့ စိတ္ေတြကေတာ့ဘယ္ေၿပလိမ့္မတုန္းဗ်ာ။<br /><br />အဲဒီေတာ့လည္း မစားရတဲ့အမဲ သဲနဲ႔ပြတ္ ဆိုသလို လြတ္လပ္ေရးရၿပီး ၿပန္အက်ဥ္းက်ေနတဲ့ နိုင္ငံရဲ႕လြတ္လပ္ေရးေန႔ေရာက္တိုင္း ဗႏၶဳလပန္းၿခံထဲက လြတ္လပ္ေရးေက်ာက္တိုင္ႀကီးကို </span></span><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အေပၚယံစိမ္ထားတဲ့ေ႐ႊေတြ ကြာၾကမယ္အထင္နဲ႔ </span></span><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကၽြန္ေတာ္က သဲနဲ႔သြားသြားၿပီးပြတ္ေနခဲ့မိတာေပါ့့။ လူေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္မနွံ႔တဲ့အ႐ူးတစ္ေယာက္လို လက္ညိုးထိုးထိုးၿပီး၀ိုင္းရီခဲ့ၾကတယ္ (အမွန္ကေတာ့ သူတို႔ေတြအားလံုး ငိုေနခဲ့ၾကတာပါ)။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">အခန္း(၁၄)</span><br /><br />ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ္ကလြဲရင္ ဂၽြန္အက္ဖ္ကေနဒီေတာင္ ၿဖစ္ခ်င္ခဲ့တဲ့ေကာင္မဟုတ္ဘူး။ သူမ်ားနဲ႔မတူတဲ့ လူတစ္ေယာက္သီးၿခား ၿဖစ္ခြင့္ရေနတာကိုက လူတစ္ေယာက္ၿဖစ္ရခ်င္းရဲ႕ အဖိုးမၿဖတ္နိုင္တဲ့ အခြင့္အလမ္းတစ္ခုလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကခံယူထားတယ္ေလ။<br /><br />အဲဒါေၾကာင့္ ေက်ာင္းတက္တဲ့ အ႐ြယ္တုန္းက ကၽြန္ုပ္၏ရည္မွန္းခ်က္ဆိုတဲ့ စာစီစာကံုး ေၿဖရတဲ့အခါတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ကဘာေၿဖရမွန္းမသိ ၿဖစ္ၿဖစ္ေနခဲ့တာေပါ့။ စစ္ဗိုလ္ႀကီးတစ္ေယာက္၊ ဒါမွမဟုတ္ ဆရာ၀န္ႀကီးတစ္ေယာက္ဆိုၿပီး ညာေၿဖလိုက္ရင္လည္းၿပီးတာပါပဲဆိုေပမယ့္ ရင္ထဲမွာတကယ္႐ွိမေနတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္အတုေတြကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကခ်မေရးခ်င္ခဲ့ဘူးေလ။<br /><br />အဲဒါဆိုခင္ဗ်ားတို႔က " ဒါဆိုမင္းက ဘာမွၿဖစ္ၿဖစ္ေၿမာက္ေၿမာက္ ေကာင္တစ္ေကာင္မဟုတ္ဘူးေပါ့ " ဆိုၿပီး လက္ညိုးထိုးေ၀ဖန္လာၾကရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ၿငင္းမိမယ္မထင္ဘူး။ တခါတေလ ကေၿမာက္ကေၿခာက္ စာတိုေပစေလးေတြ ေရးတာကလြဲလို႔ </span></span><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">တကယ္လည္း ဘာေကာင္မွ မွမဟုတ္တာ။ အဲဒါကလည္း ၿဖစ္ၿဖစ္ေၿမာက္ေၿမာက္မ႐ွိလွပါဘူး။<br /><br />တခါတေလ မူလတန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ စကားေၿပအေရးအသားကေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္ထက္သာခ်င္သာေနပါဦးမယ္။ တၿခားလည္းဘာကိုမွ မလုပ္တတ္ေတာ့ စာေရးဆရာလို႔ ေခၚခ်င္လည္းေခၚနိုင္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕၀ိေသသကို သူ႔ရဲ႕လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကိုၾကည့္ၿပီး အမည္ကင္ပြန္းတပ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေပါ့ ( ဥပမာ။ ပန္းရံဆရာ၊ အထမ္းသမားနဲ႔ ငါးစိမ္းသည္ေတြကို ေခၚသလိုမ်ိဳး)။<br /><br />ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စာေရးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကမာၻႀကီးကိုေတာ့ ဘယ္လိုအလွဆင္လိုက္မယ္၊ လူေတြကိုေတာ့ ဘယ္လိုပညာေပးလိုက္မယ္၊ ၿပည္သူေတြကိုေတာ့ ဘယ္လိုအက်ိဳးၿပဳလိုက္မယ္ဆိုတဲ့ ခပ္ၿမင့္ၿမင့္စိတ္ဓါတ္ေတြလည္း ႐ွိမေနခဲ့ဘူးဆိုတာ ၀မ္းနည္းစြာနဲ႔ပဲ ၀န္ခံခ်င္တယ္ဗ်ာ။<br /></span></span><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အဲဒါကလည္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပန္းအလွစိုက္တဲ့ မာလီတစ္ေယာက္လို အေတြးအေခၚမ်ိဳး ႐ွိမေနခဲ့လို႔လည္း ၿဖစ္မွာေပါ့။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">အခန္း(၁၅)</span><br /><br />ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က လူလိမ္တစ္ေယာက္ကိုသာ အေၿပာေကာင္းလို႔ ယံုခ်င္ယံုသြားမိလိမ့္မယ္။ <span style="font-weight: bold;">ကံ </span>ဆိုတဲ့ ေကာင္ကိုေတာ့ ေသေလာက္ေအာင္ မက္လံုးေတြလာေပးေနရင္ေတာင္ မယံုဘူးဗ်။<br /><br />ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေၿပာတတ္ခဲ့ရင္ေတာ့ <span style="font-weight: bold;"></span></span></span><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">(ဆရာတင္ေမာင္သန္းရဲ႕) </span></span><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-weight: bold;">ငါသာလွ်င္ငါ့ကံ၏ အ႐ွင္သခင္စိတ္</span>္</span></span><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> မ်ိဳး</span></span><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေၿပာမိမယ္လို႔ေတာ့ ထင္တာပဲ။ ဒါေပမယ့္အဲ့ဒီလို ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ ေၿပာရတာကိုလည္း သိပ္၀ါသနာမပါခဲ့ေလေတာ့ ေၿပာၿဖစ္လိမ္မယ္လို႔မထင္ပါဘူး။ ကံကိုမယံုခဲ့ေလေတာ့ ေဗဒင္ေမးတာတို႔၊ ထီထိုးတာတို႔ ၊ ဘာမွမလုပ္ပဲ ထိုင္ဆုေတာင္းေနတာတို႔ကိုလည္း အပိုအလုပ္ေတြလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကၿမင္လာမိေတာ့တာေပါ့ (တကယ္လည္း အပိုအလုပ္ေတြပါပဲ)။<br /><br />အဲဒါေၾကာင့္လည္း " <span style="font-weight: bold;">လူမစြမ္း နတ္မ</span> " ဆိုတဲ့စကားပံုကို ကၽြန္ေတာ္ကအၿပင္းအထန္ေ၀ဖန္ခဲ့တာေပါ့။ အစြမ္းအစမ႐ွိတာကို ႐ွိလာေအာင္မႀကိဳးစားပဲ ဘယ္မွာေနမွန္းမသိတဲ့ နတ္တစ္ေကာင္ကိုေမွ်ာ္ေနတဲ့ အဲ့ဒီလူရဲ႕အၿဖစ္က ေရခ်ိဳးခ်င္တာ ၿမစ္ဆိပ္မဆင္းပဲ မိုး႐ြာတာကို ထိုင္ေစာင့္ေနတဲ့ လူလိုပါပဲ။ တကယ္အၿမင္ကပ္စရာပါ (သနားဖို႔လည္းေကာင္းပါတယ္)။<br /><br />အဲ့ဒီလို လူေတြအၿပင္ကို <span style="font-weight: bold;">ဘုရားသခင္၏အကူအညီၿဖင့္ၿပီး၏</span> ဆိုတဲ့လူတစ္ခ်ိဳ႕လည္း ႐ွိတတ္ေသးတယ္ခင္ဗ်။<br />ငါ့လူရယ္...ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးပါေတာ့လား။ တကယ္ဆို ငါ့လူရဲ႕ ၿပီးေၿမာက္ၿခင္းေတြဟာ ငါ့လူပိုင္တဲ့လယ္ကေန ငါ့လူကိုယ္တိုင္ထြန္ယက္စိုက္ပ်ိဳးၿပီး ရိတ္သိမ္းလာခဲ့တဲ့ ငါ့လူတစ္ေယာက္တည္းပိုင္ဆိုင္တဲ့ ေအာင္ၿမင္မႈအသီးအပြင့္ေတြဆိုတာ ငါ့လူတကယ္ပဲ မသိခဲ့ေလေရာ့သလား။ ၀မ္းနည္းစရာပါပဲဗ်ာ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">အခန္း (၁၆)<br /><br /></span></span></span><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ကၽြန္ေတာ္က ပ်င္းရိေနတဲ့၀က္ေတြကၿဖစ္တဲ့ ၀က္သားကိုမႀကိဳက္ဘူး။ ပိုးဟပ္တစ္ေကာင္ၿမင္တိုင္း ေၿခဖမိုးေပၚ မီးပြါးက်သလို ေစြ႔ေစြ႔ခုန္ေနတတ္တဲ့သူေတြကို လည္းမႀကိဳက္ဘူး။ တရုပ္လုပ္ပစၥည္းေတြနဲ႔ ေမာ္စီတုန္းရဲ႕ေခ်ာင္းဟန္႔သံကိုလည္း မႀကိဳက္ဘူး။ နွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုမွာ ပေဒသရာဇ္၀တ္စံုေတြ ၿပန္ၿပန္ၿပီးေကာက္စြပ္ေနတဲ့သူေတြကိုလည္း မႀကိဳက္ဘူး။ မိန္းမလိုမိန္းမရစိတ္နဲ႔ ေယာက်္ားေတြကိုလည္း မႀကိဳက္ဘူး။ က်ဥ္းေၿမာင္းတဲ့အခ်စ္ေရးအၿမင္႐ွိတဲ့ သ၀န္ခပ္တိုတိုမိန္းမေတြကိုလည္း မႀကိဳက္ဘူး။ အေတြးအေခၚအေဟာင္းေတြသာ႐ွိတဲ့ လက္တစ္ဆုပ္စာ ဦးေခါင္းခြံနဲ႔လူေတြကိုလည္း မႀကိဳက္ဘူး။ လက္သင့္ရာစားေတာ္ေခၚတတ္တဲ့ နရသီဟပေတ့ကိုလည္း မႀကိဳက္ဘူး။ စစ္အာဏာ႐ွင္စနစ္နဲ႔ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ေရာဂါကိုလည္း မႀကိဳက္ဘူး။ ခံယူခ်က္ခိုင္ခိုင္မာမာမ႐ွိတဲ့ ေရလိုက္ငါးလိုက္ေကာင္ေတြကိုလည္း မႀကိဳက္ဘူး။ ဘယ္အခ်ိန္နားေထာင္နားေထာင္ ငွက္ဆိုးထိုးသံထက္မပိုတဲ့ ေပၚလစီသီခ်င္းဆိုတဲ့ေကာင္ေတြရဲ႕အသံေတြကိုလည္း မႀကိဳက္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ သ႐ုပ္မွန္၀တၳဳေတြကိုလည္း မႀကိဳက္ဘူး။<br /><br />အဲဒါေတြေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္မႀကိဳက္တဲ့သူေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို မႀကိဳက္ၾကဘူး။ ၿဖစ္သင့္တဲ့အရာတစ္ခုလို႔ ထင္ပါတယ္။ <span style="font-weight: bold;">ဒါေပမယ့္ ၿပင္ပ ပေယာဂေတြနဲ႔ အၿပီးအပိုင္ အဆက္အသြယ္ၿဖတ္ထားၿပီးၿဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ကေတာ့ အႀကိဳက္ခံရၿခင္းနဲ႔ အႀကိဳက္မခံရၿခင္းၾကားမွာ တူညီတဲ့ ညီမွ်ၿခင္းတစ္ခုသာၿခားေနတဲ့အတြက္ ဘယ္လိုရလဒ္ေတြအေပၚမွာမွ ထူးၿခားတဲ့ခံစားမႈရယ္လို႔ ၿဖစ္မလာနိုင္ေတာ့ပါဘူး။</span><br />အဲ့ဒီသီအိုရီကိုေတာ့ အရာအားလံုးကို သုညလို႔ၿမင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ယူထားခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္က သုညသီအိုရီလို႔ ခပ္လြယ္လြယ္ပဲ ေခၚပါတယ္။<br /><br />ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ပယ္နီဆီလင္ေဆးၿပားေတြနဲ႔ မတည့္ဘူး။ ၀မ႐ွိပဲ၀ိလုပ္ေနတဲ့ေကာင္ေတြနဲ႔လည္း မတည့္ဘူး။ လက္နက္ေလးတစ္ခုကိုင္ရတာနဲ႔ စိတ္ႀကီးေတြ၀င္ၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ႐ွင္ဘုရင္လို႔ထင္ေနတဲ့ေကာင္ေတြနဲ႔လည္း မတည့္ဘူး။ ၿပည့္တန္ဆာမေတြရဲ႕ အေပါစားနုတ္ခမ္းနီေတြနဲ႔လည္း မတည့္ဘူး။ ကာရံကဗ်ာေတြနဲ႔လည္း မတည့္ဘူး။ သတင္းစာစကၠဴကမီးေလာင္လို႔ထြက္လာတဲ့ ေညွာ္နံ႔ေတြနဲ႔လည္းမတည့္ဘူး။ သစ္ခြပန္းရဲ႕ရနံ႔နဲ႔လည္းမတည့္ဘူး။<br /><br />ၿပီးေတာ့ တခါတခါကၽြန္ေတာ့္ကို ၿပန္ၿပန္ၿပီးအာခံတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ <span style="font-weight: bold;">သူပုန္ဆန္ဆန္ အရိပ္ေတြ </span>နဲ႔လည္း လံုး၀မတည့္ဘူးဗ်။<br /><br />(မွတ္ခ်က္။ အထက္ပါေဖာ္ၿပခ်က္မ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္၏အရိပ္ဆိုးမ်ားမွ ကၽြန္ေတာ္တစ္ဦးတည္း အေပၚ၌သာ႐ႈၿမင္ေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ေပ်ာ့ည့ံခ်က္မ်ားသာၿဖစ္၍ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္နွင့္မွ် သက္ဆိုင္ခ်င္းအလွ်င္းမ႐ွိပါ။)<br /><br /><မင္းတေစ><br /></span></span><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-weight: bold;"></span><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5699139698460792425-5996378400555412427?l=a-paw-sar-myar.blogspot.com' alt='' /></div>Mintasayhttp://www.blogger.com/profile/00395173885684327689noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5699139698460792425.post-49839877055133612892007-11-27T22:59:00.000-08:002008-07-07T11:55:27.256-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_S63ce2Nmlk4/R0jXQWYfO6I/AAAAAAAAAQ8/CIh1OBkk-Do/s1600-h/Six_Feet_Under_Flag_FR021frf.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 313px; height: 370px;" src="http://bp2.blogger.com/_S63ce2Nmlk4/R0jXQWYfO6I/AAAAAAAAAQ8/CIh1OBkk-Do/s400/Six_Feet_Under_Flag_FR021frf.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5136592050902219682" border="0" /></a><br /><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သခၤ်ိဳင္းေၿမတစ္ခုလံုး သုႆန္တစ္စၿပင္လို ေၿခာက္ေသြ႔စြာ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။<br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">" ေတာက္...လူေတြကလည္းကြာ ေသကိုမေသနိုင္ဘူး "<br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူရမည္အထင္နွင့္ ႀကိဳတင္၍ တူးထားခဲ့ေသာ ေၿမက်င္းအလြတ္ေတြကိုၾကည့္ကာ သူ တစ္ကိုယ္တည္း ဆဲဆိုႀကိမ္းေမာင္းေနမိသည္။</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဘာလိုလိုႏွင့္ သူဒီက်င္းေတြ တူးထားခဲ့တာ သံုးလပင္ၿပည့္ေတာ့မည္။ လူေသတစ္ေယာက္မေၿပာနွင့္ ေခြးေသတစ္ေကာင္ပင္ ထည့္မၿမဳပ္ရေသး။ (တခိ်ဳ႕ကေခြးေတြေသလွ်င္လည္း လူေတြေသသလို တခမ္းတနားနွင့္ လာေရာက္ၿမဳပ္ႏွံၾကသည္(ေစ်းေတာ့ သိပ္မရ))။<br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သ႔ူ ၀မ္းဗိုက္ကို မွန္မွန္ၿဖည့္ေနနိုင္ဖို႔အတြက္ သူ႔က်င္းေတြမွာ လူေတြမွန္မွန္ၿပည့္ေနဖို႔ကလည္း လို္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ က်င္းအလြတ္ေတြႏွင့္အၿပိဳင္ သူ႔၀မ္းဗိုက္ထဲတြင္လည္း ဟာ၍ေနသည္။<br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခက္တာက သူကလည္း ေသမင္းမဟုတ္ေလေတာ့ လူေတြေသေအာင္ အမိန္႔ေပးခိုင္းေစနိုင္သည့္ အစြမ္းသတၱိမ်ိုးေတြ သူ႔မွာမ႐ွိ။ ေသမင္းဆိုတဲ့ေကာင္ကလည္း ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္ မွန္မွန္မလုပ္တာကို ၾကည့္ရင္ေတာ္ေတာ္အပ်င္းႀကီးတဲ့ သတၱ၀ါတစ္ေကာင္ ၿဖစ္ပံုရသည္။ ဘာလိုလိုနဲ႔ ဒီေကာင္ႀကီး အလုပ္လာမဆင္းခဲ့တာ အေတာ္ပင္္ၾကာၿမင့္ခဲ့ၿပီ။<br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီအလုပ္ကို စြန္႔လြတ္ၿပီး တစ္ၿခားအလုပ္တစ္ခုေၿပာင္းလုပ္ဖို႔ ဆိုတာကလည္း သူက ေၿမက်င္းတူးၿပီး ေၿမၿပန္ဖို႔တာေလာက္ပဲ လုပ္တတ္ခဲ့တာ ဆိုေတာ့ေတာ့ ဘယ္လိုမွၿဖစ္နိုင္မည္မထင္။</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဒါေတြထက္ ပိုအေရးႀကီးတာက သူ႔မိသားစုေတြ ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ ထိန္းသိမ္းခဲ့တဲ့ သုဘရာဇာဆိုသည့္ မ်ိဳး႐ုိးဂုဏ္ကို သူ႔လက္ထက္က်မွ ဘယ္လိုနည္းနွင့္ႏွင့္မွ် အကြယ္အေပ်ာက္မခံနိုင္။ ဒါေပမယ့္ သူ ဒီအတိုင္းလက္ပိုက္ၿပီး လူေသေတြကို ထိုင္ေစာင့္ေနရင္ေတာ့ ထမင္းငတ္ၿပီး </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူကိုယ္တိုင္</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> မသာတစ္ေကာင္ၿဖစ္သြား႐ုံကလြဲ၍ ဘာမွၿဖစ္လာမည္မထင္မိ။ ထို႔ေၾကာင့္ သူတစ္ခုခုေတာ့ လုပ္ရေတာ့မည္။</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သရဏဂံုေပးသည့္ အုတ္ခံုေပၚေက်ာဆန္႔ရင္း အေတြးေတြကို ေၿမဖို႔လိုက္၊ ၿပန္ေဖာ္လိုက္နွင့္ သူ တစ္ေယာက္တည္း အႀကိမ္ႀကိမ္တူးဆြေနမိသည္။ သူ႔၏ အၿမဲတမ္းေဖာက္သည္္ၿဖစ္ေသာ ေသၿခင္းတရားဆိုသည့္ အရာကိုလည္း အတိတ္၊ ပစၥဳပ္ပန္၊ အနာဂါတ္ ဥတုသံုးပါးစလံုးနွင့္ ငရဲမီးအႀကိမ္ႀကိမ္စားၾကည့္ေနမိသည္။</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">" ေသခဲ့သည္၊ ေသသည္၊ ေသလိမ့္မည္ "</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">" ေသေနခဲ့ၿပီးၿပီ၊ ေသေနခဲ့သည္၊ ေသေနခဲ့ၿပီးေတာ့မည္ "</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">" ေသေနခဲ့ၿပီးလိမ့္မည္၊ ေသေနလိမ့္မည္၊ ေသေနေတာ့လိမ့္မည္ "</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">" ေသၿခင္းခံခဲ့ရသည္၊ ေသၿခင္းခံရသည္၊ ေသၿခင္းခံရလိမ့္မည္ "</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">" ေသေအာင္လုပ္ခဲ့သည္၊ ေသေအာင္လုပ္သည္၊ ေသေအာင္လုပ္လိမ့္မည္ "<br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">!..ေသၿခင္းခံရသည္.....မဟုတ္ဘူး....ေသၿခင္းခံရတာ မဟုတ္ဘူး.....အသတ္ခံရတာ။</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">!...ဒါဆိုေသေအာင္လုပ္သည္ကလည္း...အင္း...သတ္သည္ေပါ့။</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သတ္၍ေသသည္။ တစ္စံုတစ္ေယာက္သတ္ေသာေၾကာင့္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသသည္။</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေသေသာလူူသည္ လူေသၿဖစ္သည္။ ဟာ...ဟုတ္ၿပီ...ငါလိုၿခင္တာ လူေသ၊ ငါ့က်င္းထဲမွာ လာၿမဳပ္မယ့္လူေသ။</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါဆိုသတ္တဲ့လူ႐ွိေနရင္ ေသတဲ့လူဆိုတာလည္း ႐ွိၿပီေပ့ါ။</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သတ္တဲ့လူ......သတ္တဲ့လူ.....သတ္တဲ့လူ.......မဟုတ္ဘူး ..လူသတ္သမား</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔မ်က္နွာႀကီးတစ္ခုလံုး အေလာင္းေပါင္း ေၿမာက္မ်ားစြာကို တၿပိဳင္နက္တည္း ၿမင္လိုက္ရသလို ခ်က္ၿခင္း၀င္းထိန္သြားသည္။</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟုတ္တယ္....ငါလူသတ္သမား လုပ္ရမယ္။ ငါတူးထားတဲ့ က်င္းေတြၿပည့္ဖို႔ ငါကိုယ္တိုင္ လူလိုက္႐ွာရမယ္။</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ့ကို ဘယ္သူမွ အလုပ္လာမေပးလည္း ငါ့ကိုယ္ငါ အလုပ္ၿပန္ေပးရမယ္။</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အင္းေလ...<span style="font-weight: bold;">လူသတ္သမားဆိုတာကလည္း နာမည္ကသာဆိုးတာပါ၊ တၿခားတစ္ဖက္ကၾကည့္ရင္ေတာ့ လူေသအေလာင္းေတြကို အနစ္နာခံၿပီး ေမြးထုတ္ေပးေနတဲ့ နာမည္ပ်က္နဲ႔ မိခင္တစ္ေယာက္ပါပဲ။</span></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> သူ႔ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ေတြကို သူ႔ဖာသာသူ က်ိတ္၍ အားေပးရင္း သူေနထိုင္ေသာ ဇရပ္အိုဘက္သို႔ သူ ေၿခဦးၿပန္လွည့္လိုက္သည္။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဤသို႔ၿဖင့္ မ်ိဳး႐ုိးဂုဏ္ထိန္းသိမ္းမႈႏွင့္ ငတ္ၿပတ္မႈေ၀ဒနာၾကား လြန္ဆြဲေနေသာ သူစိတ္ေတြ ေနာက္ဆံုး၌ အေၿဖကို ေတြ႔႐ွိသြားခဲ့သည္။</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူသတ္သမားၿဖစ္ၿပီဆိုမွေတာ့ လူသတ္လက္နက္ေကာင္းေကာင္း တစ္ခုေတာ့႐ွိဖို႔ လိုေနသည္။ သူ႔ဇရပ္အတြင္းတြင္႐ွိေသာ လူကိုေသေစနိုင္သည့္ ပစၥည္းေတြကို လိုက္႐ွာ၍ သူစာရင္းလုပ္ၾကည့္လိုက္သည္။</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">၁</span>-သူ႔လက္နွစ္ဖက္ (ကိုယ့္ထက္ ဗလႀကီးတဲ့ေကာင္နဲ႕ဆိုဘာမွ အသံုးမ၀င္ေတာ့)</span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">၂</span>-ေၿမတူးတဲ့ေဂၚၿပား (ခ်က္ေကာင္းကိုထိရင္ တစ္ခ်က္တည္းနဲ႔ ပြဲသိမ္းဆိုေပမယ့္ ဖြက္ၿပီးသယ္သြားဖို႔ကမလြယ္</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">)</span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">၃</span>-ၿခံဳ႐ႈင္းတဲ့ဓားမ ( အသြားကလိမ္၍ သံေခ်းေတြတက္ေနသည္)</span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">၄</span>-အဂၤေတကိုင္တဲ့ သံလွ်က္ ( သံလွ်က္ကို ဤၿမိဳ႕၌ သူႏွင့္ ပန္းရန္ဆရာ နွစ္ေယာက္သာ သံုးေသာေၾကာင့္ ရဲေတြအလြယ္တကူ ေၿခရာခံမိသြား နိုင္သည္)</span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၅-၀ါးရင္းတုတ္ ( အဲဒါႀကီးနဲ႔လူတစ္ေယာက္ကို ထပ္ခါတလည္းလည္း ေသေအာင္ရုိက္ဖို႔က ေသြးဆာေနတဲ့ လူေတြသာတတ္နိုင္သည္။ သူ႔လို တက္သစ္စ လူသတ္သမားတစ္ေယာက္ အတြက္ မည္သို႔မွ် မၿဖစ္နိုင္)</span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၆-ေလွ်ာ္ႀကိဳး ( လည္ပင္းကိုခပ္တင္းတင္း ဆြဲနိုင္ရင္ ကိစၥၿပီးေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕အေနာက္ကို တိတ္တိတ္ေလးခိုး ၀င္ဖို႔ဆိုတာက အေလ့အက်င့္ ရွိမေနသည့္ သူ႔အဖို႔ သိပ္မလြယ္ကူလွ)</span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၇-အုတ္နီခဲ ( တစ္ခ်က္တည္းနွင့္ မေသပါက ေမ့သြားသည္ဆိုဦး ၿပန္လည္သတိရလာပါက သူ႔မ်က္နွာႀကီးကို အေသအၿခာ မွတ္မိသြားနိုင္သည္)</span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ ႐ွာေတြ႔တာေတြကို ဘာတစ္ခုမွ စိတ္တိုင္းမက်။<br /></span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုႏွင့္ ဟိုေမႊဒီေမႊ ေလွ်ာက္၍ ေမႊေနွာက္ရင္း သူ႔အေဖ မေသခင္က အသံုးၿပဳခဲ့သည့္ ေသတၱာအေဟာင္းတစ္လံုးကို ေခ်ာင္တစ္ေခ်ာင္၌ သူသြားေတြ႔သည္္္။ အစုတ္ႀကီးၿဖစ္ေနေသာ္လည္း အေဖ့ပစၥည္းေဟာင္းတစ္ခု ၿဖစ္ေန၍သာ သူ လႊင့္မၿပစ္ရက္ပဲ ဒီအတိုင္း ေခ်ာင္ထိုးထားခဲ့ၿခင္းၿဖစ္သည္။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အထဲမွာ ဘာေတြ႐ွိေနခဲ့မွန္းေတာ့ သူ အေသအခ်ာမသိ။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ေသတၱာက အေတာ္ေဟာင္းေနေတာ့ ခတ္ထားသည့္ ေသာ့ေတာင္မွ သံေခ်းေတြ အလိပ္လိပ္တက္ေနသည္။ ေသတၱာကိုေၿခနွင့္ ေဆာင့္ကန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အထဲ၌ တစ္ခုခု႐ွိေနသည့္ အသံမ်ိဳးထြက္လာသည္။</span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">" ဂလြမ္း...ဂလြမ္း "<br /></span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒါနဲ႔ သူလည္း ဖြင့္ၾကည့္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာတာနဲ႔ ေၿမတူးတဲ့ ေဂၚၿပားႀကီးနဲ႔ အားပါးတရ နွစ္ခ်က္သံုးခ်က္ေဆာင့္႐ုိက္လိုက္ၿပစ္လိုက္တယ္။<br />ေသာ့က ေၿဖာင္းကနည္းၿမည္ၿပီး နွစ္ပိုင္း ၿပဳတ္ထြက္သြားေပမဲ့ ေသတၱာအဖံုးက ေတာ္ေတာ္က်ပ္ေနေတာ့ ေသတၱာႀကီးပြင့္ဖို႔ အတြက္</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> သူေသတၱာဖင္ကို ေၿခေထာက္နဲ႔ အားရပါးရ ကန္လိုက္ရေသး</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">တယ္္္။ ဒါေပမယ့္ အထဲမွာ သတင္းစာ စကၠဴနဲ႔ ပတ္ထားတဲ့ အထုပ္တစ္ထုပ္ရယ္၊ စာတစ္ေစာင္ရယ္ကလြဲလို႔ ဘာမွ႐ွိမေနခဲ့ေတာ့ သူနဲနဲေတာ့ စိတ္ပ်က္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒါနဲ႔ စိတ္ကသိပ္မပါေတာ့တာနဲ႔ဲ႔ အထုပ္ကို ေၿဖမၾကည့္ေသးပဲ စာကိုအရင္ေကာက္ဖတ္လိုက္တယ္။ စာက သူ႔အေဖလက္ေရးနဲ႔ေတာ့ ေရးထားတာပါပဲ။</span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သား/</span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေဖ မင္းအတြက္ အင္မတန္အသံုး၀င္သလိုို အင္မတန္မွလည္း ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုထားရစ္ခဲ့တယ္။<br /></span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမယ့္ မင္းစိတ္ကို မင္းမနိုင္ေသးရင္ေတာ့ အထုပ္ကို ေၿဖမၾကည့္နဲ႔ဦး။ ေအး..မင္းကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ ထိန္းနိုင္ၿပီဆိုေတာ့မွ အဲဒီအထုပ္ကိုေၿဖၿပီး အထဲကပစၥည္းကို အက်ိဳး႐ွိသလို အသံုးခ်ကြာ။ အေဖအဓိက မွာခ်င္တာကေတာ့ မ်ိဳး႐ုိးဂုဏ္ကို မထိခိုက္ေစနဲ႔။ ဒါပဲ ငါ့သား။</span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေဖ</span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မ်ိဳး႐ုိးဂုဏ္တဲ့။ လာၿပန္ၿပီ။ အဲဒါႀကီးေၾကာင့္ အခုသူထမင္းငတ္ေနရၿပီေလ။ အက်ိဳး႐ွိတာ မ႐ွိတာ အပထား၊ အထဲမွာ ဘာေတြပါတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ သူေတာ္ေတာ္သိခ်င္လွၿပီ။<br /></span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သတင္းစာ စာစကၠဴထုပ္ကို ဆၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခပ္ေလးေလးၿဖစ္ေနသည္။ ဘာႀကီးလဲဟ။ ေ႐ႊတံုးႀကီးလား။ မၿဖစ္နိုင္၊ ေ႐ႊတံုးႀကီး႐ွိေနမွေတာ့ သူ႔အေဖလည္း ဘယ္သုဘရာဇာ လုပ္ပါ့မလဲ။ သူ စိတ္ေတြလႈပ္႐ွားစြာနဲ႔ပဲ စကၠဴထုပ္ကို ေၿဖးေၿဖးၿခင္း ေၿဖခ်ၾကည့္လိုက္သည္။</span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">" ဟာ "<br /></span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလြန္အမင္းအံၾသမႈႏွင့္ ၀မ္းသာမႈတို႔ေပါင္းစပ္၍ သူ႔ပါးစပ္မွက်ယ္ေလာင္ေသာ အာေမ႗ိတ္သံ တစ္ခုထြက္ ၿဖစ္သြားသည္။ ေၿပာင္စင္းမဲနက္ေနေသာ ေၿခာက္လံုးၿပဴးေသနတ္ႀကီး တစ္လက္ ကင္းမလက္မဲႀကီးတစ္ေကာင္ အိပ္ေမာက်ေနသလို ၿငိမ္၀ပ္၍ သူ႔လက္ေတြထဲ၌ ကပ္၍ပါလာသည္။<br /></span></p><p style="text-align: left; font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေသနတ္ရဲ႕ ေအးစက္စက္အထိအေတြ႔က သူ႔စိတ္ေတြကို အလိုလိုႄကြတက္လာေစသည္။ သူ႔ႏွလံုးေသြးေတြကလည္း အလိုလိုလည္ပတ္ေနရင္းမွ ဆူပြက္၍တက္လာသည္။</span></p><p style="text-align: left; font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထင္ရာစိုင္းခ်င္ေသာ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔စိတ္ေတြ ပံုမွန္ေၿပးလႊားေနရာမွ ခ်က္ခ်င္း ဇက္ႀကိဳးေတြၿပဳတ္ထြက္ၿပီး အထိန္းအကြပ္မဲ႔ေနေသာ ၿမင္း႐ုိင္းေတြလို </span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ကဆုန္ေပါက္၍ ဒုန္းစိုင္းထြက္လာၾကသည္။</span></p><p style="text-align: left; font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ေနာက္ဆံုး သူ႔ကိုယ္သူ ဘုရင္တစ္ေယာက္လို႔ေတာင္ စိတ္ထဲမွာ ထင္ေနတဲ့အထိၿဖစ္လာၿပီး သူတစ္ေယာက္ထဲ အေမွာင္ထဲ၌ တိတ္ဆိတ္စြာ ဘ၀င္ေတြၿမင့္ေနမိသည္။ သူ႔လက္ထဲမွာ အလြန္ၿပင္းထန္တဲ့ ေပါက္ကြဲမႈနဲ႔ လူကိုေသေစနိုင္တဲ့ နတ္ဆိုးတစ္ေကာင္ ေရာက္႐ွိေနခဲ့ၿပီ မဟုတ္ပါလား။</span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေသနတ္ရဲ႕အေလးခ်ိန္ကလည္း ေဂၚၿပားကို ကိုင္ရသလို ယက္ကန္ယက္ကန္ၿဖစ္မေနပဲ ေစးေစးပိုင္ပိုင္ႏွင့္ ကိုင္ရတာ အလြန္လက္ေတြ႔လွသည္။ ေသနတ္ကို သူ ေကာင္းဘိြဳင္တစ္ေယာက္လို ေသခ်ာ က်က်နနကိုင္၍ သူ႔ဇရပ္အတြင္း႐ွိ ပစၥည္းေတြအားလံုးကို လိုက္ခ်ိန္ၿပီး အနိုင္က်င့္ၿပစ္လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူ သေဘာက်စြာၿဖင့္ အက်ယ္ႀကီးေအာ္ရီၿပစ္လိုက္သည္။<br /></span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">" ဟား....ဟာ...ဟား...ဟား............... "<br /></span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သတ္စရာလက္နက္လည္း႐ွိၿပီ။ လူသတ္သမားကလည္း သူကိုယ္တိုင္။ ေသတဲ့လူေတြကို ၿမဳပ္မယ့္က်င္းေတြကလည္း ေစာင့္ေနၾကၿပီ။ ဇတ္ပို႔ဇတ္ရံေတြက အားလံုးအဆင္သင့္ ၿဖစ္ေနၾကၿပီ။ အဓိကဇတ္ေကာင္ ဓါးစာခံ ေသရမည့္လူသာ က်န္ေတာ့သည္။ အဲဒါကလည္း သိပ္မခက္။ သူ႔ဘက္ကလက္ ညိွးေလးတစ္ခ်က္ေကြးလိုက္႐ုံမွ်သာ။ ဟုတ္တယ္...သူ႔ဘက္ကအဲဒီ လက္ညွိးေလးအသာေကြးၿပီး တခန္းခန္းက လြယ္လြယ္ကူကူ ပါ၀င္ကၿပလိုက္႐ုံပါပဲ။ ဇတ္လမ္းတစ္ခုလံုးက သူ႔ဘာသာ ၿပီးၿပည့္စံုသြားလိမ့္မည္။</span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဇရပ္ရဲ႕အၿပင္ကို သူလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ သခ်ိုဳင္းတစ္ခုလံုး မည္းေမွာင္၍ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ ကိစၥမ႐ွိ။ ေနာက္ႏွစ္ရက္သံုးရက္ဆိုရင္ ဒီေနရာႀကီး ငိုသံေတြနွင့္ ပြဲေစ်းတန္းတစ္ခုလို ၿပန္လည္စည္ကားလာေတာ့မည္။ သူသိပ္အခ်ိန္ဆြဲမေနခ်င္ေတာ့။ ဒီညပဲ လုပ္ငန္းစေတာ့မည္။<br /></span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔ကိုလူေတြမမွတ္မိေအာင္ ေသခ်ာက်က်နန႐ုပ္ဖ်က္ဖို႔ လက္ေတြအားေနေအာင္ ေသနတ္ကို သူ စားပြဲေပၚသို႔ ခဏလွမ္းတင္လိုက္သည္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔လက္ေတြကေန ေသနတ္လြတ္ထြက္သြားတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ သူ႔တစ္ကိုယ္လံုးမွာ႐ွိတဲ့ ဆူပြက္ေနတဲ့ေသြးေတြ ခ်က္ခ်င္းၿပန္ၿငိမ္က်သြားၿပီး ေၾကာက္စိတ္လိုလို၊ အားငယ္စိတ္လိုလို အရာေတြ သူ႔ခႏၶာကိုယ္အတြင္းသို႔ ၿပန္လည္အစားထိုး ၀င္ေရာက္လာခဲ့သည္။</span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;"> ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနေသာ အခ်ိန္၌ အစာအိမ္ေဖာက္ထုပ္ၿခင္းခံရေသာ ခံစားမႈမ်ိဳး သူရုတ္တရက္ ခံစားလိုက္ရသည္။</span> ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔နွင့္ သူ ေသနတ္ကို ၿပန္လည္ေကာက္ယူလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ လက္ကမလႊတ္ေတာ့မည့့္ပံုၿဖင့္ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ဆုပ္ကိုင္ၿပစ္လိုက္သည္။<br /></span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">႐ုပ္ဖ်က္တဲ့ အေနနဲ႔ အရင္ဆံုး သူ စစ္ဦးထုပ္တစ္လံုးကို ခပ္ငိုက္ငိုက္ေဆာင္းလိုက္ၿပီး မ်က္နွာကိုလည္း အိုးမည္းအနည္းငယ္ လိမ္းက်ံလိုက္သည္။ ေသနတ္ကိုေတာ့ သူ႔ေဘာင္းဘီရဲ႕ေဘးအိတ္တစ္ခုထဲ အေသအခ်ာထိုးထည့္လိုက္ၿပီး အေပၚကေနလံုေနေအာင္ ကုတ္အကႌ်အစုတ္တစ္ထည္ကိုလည္း က်က်နန ထပ္စြပ္ၿပစ္လိုက္သည္။ ကိုယ္လံုးေပၚမွန္အကြဲႀကီးထဲမွာေပၚေနတဲ့ သူ႔ပံုကို သူေက်နပ္အားရၿပီဆိုေတာ့မွ သူ ဇရပ္ေပၚမွ ေအာက္သို႔ဆင္းလာခဲ့ေတာ့သည္။<br /></span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သခ်ိဳင္းထဲကၿဖတ္လာရင္း လြတ္ေနေသာ ေၿမက်င္းေတြေဘးေရာက္ေတာ့ က်င္းေတြဘက္ကို ၾကည့္ကာႏုတ္ဆက္လိုက္ေသးသည္။</span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">" ဟိတ္ေကာင္ႀကီးေတြ...ဆာေနၾကၿပီလား။ ဘာမွမပူနဲ႔ေတာ့ေဟ့...ဘာမွမပူနဲ႔ေတာ့ "<br /></span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထို႔ေနာက္ လမိုက္ည၏ ေမွာင္ရိပ္ေတြကို အကာအကြယ္ယူရင္း လူေတြ႐ွိရာဘက္သို႔ သူ မွန္းဆ၍ထြက္လာခဲ့သည္။</span></p><p style="text-align: left;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေအးစက္ေနေသာ ေသနတ္ဒင္ႀကီးက ပါးလွပ္သည့္ သူ႔ေဘာင္းဘီအိတ္ကို ေဖာက္ထြင္းကာ ေၿခလွမ္းေတြလွမ္းလိုက္တိုင္း သူ႔ေပါင္ကို လာလာပြတ္ေနသည္။ သူ႔စိတ္ေတြထဲမွာေတာ့ အလြန္အဆိပ္ၿပင္းသည့္ ကင္းမလက္မဲႀကီး အိပ္ယာမွနိုးထလာၿပီး လူးလြန္႔သမ္းေ၀ေနသလို ခံစားေနရသည္။ အင္းေလ...သူလည္း စိတ္လႈပ္႐ွားေန႐ွာမွာေပါ့။ မၾကာခင္ သူ႔လက္မ မည္းမည္းႀကီးေတြကေန လူေတြအေပၚကို အဆိပ္ရည္ေတြ အန္ထုတ္ၿပစ္ရေတာ့မွာဆိုေတာ့........။<br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူေတြ႐ွိရာဘက္ကို သြားေနရင္း သူ႔စိတ္ကူးေတြထဲ၌ လူေတြကို တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ေၿမဖို႔ၾကည့္ေနသည္။ ဒါေပမယ့္ အရင္နဲ႔ မတူေတာ့တာက အဲဒီလူေတြအားလံုးရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္အစိတ္အပိုင္း တစ္ေနရာတိုင္းလိုလို၌ အေပါက္ႀကီးမ်ား ပါ၍ေနၾကၿခင္းၿဖစ္သည္။ သူေၿမေတြဖို႔လိုက္တိုင္းလည္း ေၿမႀကီးေတြက ထိုအေပါက္ႀကီးေတြမွတစ္ဆင့္ သူတို႔ခႏၶာကိုယ္ ပြပြႀကီးမ်ားအတြင္းသို႔ စိမ့့္္၍၀င္သြားၾကသည္။ အရင္ကထက္စာရင္ ေၿမနည္းနည္းပိုၿပီး ဖို႔ေပးရဖို႔က ေသခ်ာသေလာက္ၿဖစ္ေနေပမယ့္ ေၿမတူးကၽြမ္းက်င္သည့္ သူ႔အတြက္ေတာ့ ဒါေတြက သိပ္ၿပီးမေၿပာပေလာက္္။ လုပ္ေပးသင့္တယ္ဆိုတာက အဲဒီအေပါက္ေတြကို သူကိုယ္တိုင္ပဲ ေဖာက္ၿပစ္ခဲ့တာကိုး.........။</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုႏွင့္ တိတ္ဆိတ္ေနေသာ လူေနရပ္ကြက္ေတြကို သူၿဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့ၿပီး လူအနည္းငယ္႐ွိေနနိုင္ေသးသည့္ ၿမိဳ့လည္ေကာင္ဘက္ကို လမ္းႀကိဳလမ္းၾကားေတြကို အကာအကြယ္ယူရင္း သူပန္းတက္လာခဲ့သည္။</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ႐ုပ္႐ွင္႐ုံတစ္႐ုံရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္ အေမွာင္ရိပ္တစ္ခုကိုေရာက္ေတာ့ သူခဏရပ္လိုက္ၿပီး ပတ္၀န္းက်င္ကို ေသခ်ာအကဲခတ္ၾကည့္လိုက္သည္။ ႐ုပ္႐ွင္႐ုံကဆိုင္ေတြ မသိမ္းေသးတာေထာက္ရင္ေတာ့ ႐ုပ္႐ွင္ၿပီးပံုမရေသး။ ထို႔ေၾကာင့္ ႐ုပ္႐ွင္ၿပီးတဲ့အထိ အေမွာင္ထဲကပဲ ေစာင့္ေနဖို႔ သူဆံုးၿဖတ္လိုက္သည္။ အခုတိတ္ဆိတ္ေနေသးတယ္ဆိုေပမယ့္ ႐ုပ္႐ွင္ၿပီးလွ်င္ေတာ့ အထဲကလူအုပ္ႀကီး ေရကာတာလႊတ္လိုက္သလို ေ၀ါကနဲ ထြက္က်လာလိမ့္မည္။ အဲဒီအခါ သူက ဘယ္လိုမွ မလႊဲနိုင္တဲ့ ၿပစ္မွတ္ႀကီးကို မ်က္စိေတြေတာင္ စံုမွိတ္ၿပီး မခ်ိန္ပဲၿပစ္ထည့္လိုက္႐ုံေပါ့။ ဘယ္သူ႔ကိုသြားမွန္တယ္ ဆိုတာေတြကေတာ့ သူ႔အတြက္ သိပ္အေရးမႀကီးလွ...။ တစ္ေယာက္ေယာက္..ဒါမွမဟုတ္လည္း နွစ္ေယာက္သံုးေယာက္ ေလာက္ေပါ့။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြ အားလံုးကို သူတစ္ေယာက္ထဲ ဒိုင္ခံၿပီးၿမဳပ္ရမွာဆိုေတာ့ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထို႔ထက္ပို၍ေတာ့ သူ မေသေစခ်င္။<br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူစိတ္ကူးေတြယဥ္ေနတုန္း ႐ုပ္႐ွင္႐ုံတံခါးက ပြင့္က်လာၿပီး သူထင္ထားတဲ့အတိုင္း ေရကာတာႀကီးက်ိဳးသလို လူေတြ တေ၀ါေ၀ါနွင့္ ထြက္က်လာသည္။ သူ႔အုပ္စုနွင့္သူ စကားတေၿပာေၿပာနွင့္ ထြက္လာေနေသာ လူအုပ္ႀကီး တၿဖည္းၿဖည္းနွင့္ လမ္းမေပၚသို႔ေရာက္လာသည္။ ဓာတ္မီးတိုင္တို႔၏ အလင္းေရာင္ၿဖင့္္ ေပ်ာ္႐ႊင္ၿမဴးထူးေနေသာ လူတို႔၏မ်က္ႏွာကို သူအထင္းသားၿမင္ေနရသည္။ <span style="font-weight: bold;"><br /></span></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 102);">သူတို႔ရဲ႕ေပ်ာ္႐ႊင္မႈက သူ႔ဆီကို ကူးစက္လာသလိုနဲ႔ သူ တစ္ခ်က္ၿပံဳးၿဖစ္သြားသည္။ သူနဲ႔ဘာရန္ညိုးရန္စေတြမွ မ႐ွိခဲ့တဲ့ လူေတြကိုၾကည့္ၿပီး သူ႔ကိုယ္သူ ေနာင္တရသလိုလိုၿဖစ္လာသည္။ သနားစိတ္လိုလို၊ ဂ႐ုဏာစိတ္လိုလို ႏွင့္ သူ႔စိတ္ေတြအလိုလိုေပ်ာ့ေၿပာင္းသြားသည္။ သူမွားခဲ့ေလၿပီ။ တကယ္ဆို ဒီလူေတြက သူ႔ရဲ႕ထမင္း႐ွင္ေတြၿဖစ္ၾကသည္။ သူ႔တစ္ကိုယ္လံုး ထူပူၿပီး အသားေတြကလည္း တဆတ္ဆတ္တုန္ေနသည္။ သူ႔လွ်ာကို သူၿပန္ကိုက္ၿပီး တံေတြးေတြကိုလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ၿမိဳခ်မိေနသည္။</span><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လမ္မႀကီးတစ္ခုလံုး လူေတြလွ်ံသြားတဲ့အထိ သူခ်ိတံုခ်တံုၿဖစ္ေနတုန္း လမ္းမအစြန္မွာ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ သူ႔ဘက္ကိုအမွတ္တမဲ့နွင့္ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူလည္း ကမန္းကတန္းေယာင္ၿပီး ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲသို႔ လက္နိုက္မိသြားသည္္။<br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" >ေသနတ္ကို လက္ကထိလိုက္သည္နွင့္ သူ႔ထံ၌ ကိန္းေအာင္းေနၾကေသာ သနားစိတ္ေတြ၊ ေၾကာက္စိတ္ေတြ ခ်က္ခ်င္းလိုလိုပင္ လြင့္စင္ေပ်ာက္ကြယ္ သြားကုန္သည္။ သူ႔ေသြးေၾကာမ်ားထဲသို႔ စိတ္႐ုိင္းမ်ား ၿပန္လည္ကဆုုန္ေပါက္၀င္လာၾကၿပီး နွလံုးေသြးမ်ားလည္း ၿပန္လည္ဆူပြက္လာခဲ့သည္။</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" > တခ်ိန္ထဲမွာပဲ သူ႔ရင္ထဲက မေကာင္းဆိုး႐ြားႀကီးက သူ႔ရဲ႕႐ုိင္းစိုင္းတဲ့ စိတ္ေတေလကို အထြပ္အထိတ္ထိ တြန္းပို႔လိုက္ေတာ့ သူ႔လက္ဖ်ား၌ ကင္းမလက္မဲႀကီး ေစြ႔ကနဲပါလာသည္။ ထို႔ေနာက္ ေၿပာင္စင္းမဲနက္ေနေသာ မိစာၦေကာင္ႀကီးကို </span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">သူေၾကာက္လန္႔တၾကားနွင့္ ညွစ္ခ်လိုက္ေလသည္။</span><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔ၿပန္သတိ၀င္လာလို႔ လမ္းမေပၚလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ လူေတြက ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲ ေအာ္ဟစ္၍ ေၿပးလႊားေနၾကၿပီ။ လမ္းမေပၚမွာ အခ်ိန္အနည္းငယ္အတြင္းက ရယ္ေမာေနၾကတဲ့ လူအုပ္ႀကီး ေၿခဦးတည့္ရာေၿပးသူကေၿပး၊ ေအာ္သူကေအာ္ႏွင့္ ငရဲခန္းတစ္ခုလို ဆူညံပြက္ေလာ႐ုိက္သြားၾကသည္။</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> သူ႔စိတ္ထဲမွာလည္း အမွားအမွန္ေတြဆိုတာ မသိေတာ့ပဲ ထင္ရာစိုင္းေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕လက္ေတြက ေသနတ္ေမာင္းကို ေနာက္နွစ္ခ်က္တိတိ ထပ္ဆြဲၿပစ္လိုက္သည္။ မလွမ္းမကမ္းမွာေတာ့ လူနွစ္ေယာက္ေလာက္ လဲက်သြားတာ ၿမင္လိုက္ရသလိုလို႐ွိေပမယ့္ မိစာၦမီးလွ်ံေတြ တဟုန္ဟုန္းေတာက္ေနတဲ့ သူ႔မ်က္လံုးေတြက ၿမင္ကြင္းကို မႈံတိမႈံ၀ါးၿဖစ္ေနေစေတာ့ အဲဒါကလည္း သိပ္ေတာ့မေသခ်ာလွ။ သူၿပစ္လိုက္တဲ့သူေတြ ေသမေသဆိုတာ ေသခ်ာေစာင့္ၾကည့္ေနခ်င္ေသးေပမယ့္ လူတစ္ခ်ိဳ႕က အုတ္နံရံေတြ အကာအကြယ္ယူၿပီး သူ႔ကိုၾကည့္ေနတာ ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ သူလည္းၿပန္သတိ၀င္လာၿပီး လာရာလမ္းဘက္သို႔ တဟုန္ထိုးၿပန္လွည့္ေၿပးလာခဲ့သည္။ သူ႔လက္ေတြထဲမွာေတာ့ အဆိပ္ေငြ႔ေတြေလာေလာလတ္လတ္ မႈတ္ထားတဲ့ ကင္းမလက္မဲႀကီးတစ္ေကာင္ ေၿခကားယား လက္ကားယားၿဖစ္လို႔႔ေပါ့...။</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">" အၿပစ္ခံရမယ္ေဟ့။ သတိထားၿပီးလိုက္ၾက "</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူေတြက တစ္ေယာက္နွင့္တစ္ေယာက္ ေအာ္ဟစ္သတိေပးရင္း ၿခံစည္း႐ုိးတိုင္ေတြကို အကာအကြယ္ယူ၍ သူ႔ေနာက္မွ ေၿပးလိုက္လာၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ခ်က္ခ်င္းပဲ ဘယ္ကေကာက္ဆြဲလာမွန္းမသိတဲ့ ဒုတ္ေတြ၊ ဓါးေတြ ကိုယ္စီနဲ႔ေပါ့။ သူ႔လက္ထဲမွာ ေသနတ္ကို ဆက္လက္ကိုင္ထားဆဲ ဆိုေပမယ့္ ရဲတင္းတဲ့သူ႔စိတ္ေတြလည္း သူ႔ဖေနာင့္ေတြနဲ႔အတူ တင္ပါးႏွင့္တသားတည္း ၿဖစ္ေနကုန္ၾကၿပီ။<br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညာသံေပး၍လိုက္လာေနၾကေသာ ႀကိမ္း၀ါးသံေတြက ေသြးဆာေနေသာ သားရဲေကာင္ေတြရဲ႕ မာန္ဖီသံေတြလို သူ႔ကို ေၿခာက္လွန္႔ရင္း သူ႔အေနာက္မွတြယ္ကပ္၍ လိုက္ပါလာၾကသည္။ မုဆိုးအၿဖစ္မွ သားေကာင္တစ္ေကာင္အၿဖစ္သို႔ သူ ၿပန္လည္၍ေရာက္႐ွိသြားခဲ့ၿပီ။ ႐ွိသမွ်အားအင္ေတြကို ၿဖစ္ညွစ္ၿပီးူေၿခကုန္သုတ္ေနေပမယ့္ သူသခ်ိဳင္း၀ေရာက္သည္ အထိ လူအုပ္ႀကီးမွ သူ႔ကိုမ်က္ေၿခမၿပတ္ခဲ့။<br /></span></p><p class="MsoNormal">" <span style="font-family:Zawgyi-One;">သခ်ိဳင္းထဲ၀င္ေၿပးၿပီေဟ့။ လိုက္ၾက။ လိုက္ၾက "</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သခ်ိဳင္းထဲေရာက္သည္နွင့္ သူေနထိုင္ေသာ ဇရပ္ဘက္ဆီသို႔ ဦးတည္၍ ေၿခဦးလွည့္လိုက္သည္။ ေၿမက်င္းအလြတ္ေတြေဘးက ၿဖတ္ေၿပးလာေတာ့ သူ တစ္ခုခုစဥ္းစားမိသလိုနွင့္ ဆက္မေၿပးေတာ့ပဲ ေၿမက်င္းအလြတ္တစ္ခုထဲသို႔ ခုန္ခ်လိုက္သည္။ သူ႔တစ္ကိုယ္လံုး နတ္ပူးေနသလို တုန္ရီေနၿပီး အထြပ္အထိပ္ေရာက္ေနတဲ့ အားငယ္စိတ္ကလည္း သူ႔တစ္ကိုယ္လံုး ပ်ံနွ႔ံစီးဆင္းလို႔ေနသည္္။ တၿဖည္းၿဖည္းနွင့္ သူပုန္းေအာင္းေနတဲ့ ေၿမက်င္းဘက္ကို ေလွ်ာက္လာတဲ့ ေၿခသံေတြက ပိုမိုက်ယ္ေလာင္လာသည္။</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">"</span> ဒီေကာင္ ဒီနားမွာပဲေပ်ာက္သြားတာ။ ေသခ်ာ႐ွာၾကေဟ့။ ေတြ႔ရင္ေတာ့လားကြာ။ ခ်က္ခ်င္း အေရခြံဆုတ္ၿပစ္မယ္။" <span style="font-weight: bold;"><br /></span></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">"@$%&amp;*+#@%&amp;*%+~*%$#%$#@&amp;*^!%^*&amp;%#@$#&amp;%...</span></span><span style="font-weight: bold;">"</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူေတြ ပံုစံမ်ိဳးစံုၿဖင့္ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔ကို </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဇီ၀ိန္ေခၽြၾကေတာ့မည္။ သူ႔တစ္ကိုယ္လံုးက အေမႊးေတြ ေထာင္တက္လာၿပီး ေၾကာက္စိတ္ေတြလည္းက ၿပင္းထန္စြာၿဖင့္ ငယ္ထိပ္ကို တက္ေဆာင့္ေနၾကၿပီ္။ သူ႔လက္ထဲက ေသနတ္ကို ပို၍က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္လိုက္ၿပီး က်င္းနုတ္ခမ္း၀ကို ဟိုဟိုဒီဒီႏွင့္ ေသြးပ်က္စြာ ေလွ်ာက္ခ်ိန္ေနမိသည္။</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ေသနတ္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်ည္ဆံက သိပ္မရွိေတာ့။ သူအလြန္ဆံုးၿပစ္လို႔ရ ႏွစ္ေယာက္သံုးေယာက္ထက္ ပိုမည္မထင္။ က်ည္ဆံေတြကုန္သြားခဲ့ရင္ေရာ။ ေဒါသထြက္ေနေသာ လူအုပ္ႀကီး၏ မန္ဖီႀကံဳး၀ါးသံေတြကို သူပို၍က်ယ္ေလာင္စြာ ၾကားေနရသည္။ မၾကာခင္ သူတို႔ သူ႔ကို အေပၚစီးမွေန၍ ဓါး၊ လံွ၊ ဒုတ္မ်ိဳးစံုၿဖင့္ ၀ိုင္း၀န္းကာအမဲဖ်က္ၾကေတာ့မည္။ ေတြးေနရင္း သူေဇာေခၽြးေတြ ႐ႊဲနစ္လာသည္။<br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထိန္႔လန္႔စရာ နာက်င္မႈေတြကို သူေၿခာက္ေၿခာက္ၿခားၿခားနွင့္ ရပ္ေစာင့္မေနသင့္ေတာ့။ တစ္သက္နွင့္တစ္ကိုယ္ ေတြးပင္မေတြးမိဘူးေသာ အရာတစ္ခုကို သူ မလုပ္မၿဖစ္ လုပ္ရေတာ့မည္မွန္း သိလိုက္ရသည္။ ေသနတ္ကို သူ႔ပါးစပ္ဖ်ားသို႔ လွမ္းေတ့လိုက္သည္။<br /></span></p><p class="MsoNormal">" <span style="font-family:Zawgyi-One;">ေၿမက်င္းေတြထဲမွာ ႐ွာၾကေဟ့။ ဒီေကာင္ ဒီနားတင္ပဲ ေပ်ာက္သြားတာ။ "</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေသမင္းရဲ႕ဖိနပ္႐ွပ္တိုက္သံလို ေၿခသံလွ်လွ်ေတြ သူ႔က်င္းနုတ္ခမ္း၀သို႔ တြားဆင္းလာသည္။ ေသနတ္ေၿပာင္း၀ကို သူအာေခါင္ထဲ ခပ္နက္နက္စိုက္ထားလိုက္ၿပီး ေၿပာင္းကိုလည္း တအားကိုက္ထားလိုက္သည္။ က်င္းထဲသို႔ ပထမဆံုး အရိပ္တစ္ခုၿဖတ္ခနဲ က်လာသည္ကိုၿမင္လိုက္ရသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ သူမ်က္ေစ့ေတြ စံုမွိတ္ၿပီး ေသနတ္ေမာင္းကို အားကုန္ညွစ္ခ်လိုက္သည္။</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> " ဒိုင္း "</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တခဏအၾကာ၌ က်င္းနုတ္ခမ္း၀သို႔ လူမ်ားစုၿပံဳေရာက္႐ွိလာသည္။ ၿပီးေတာ့ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္နွင့္ ဆူညံစြာ ေအာ္ဟစ္ေၿပာဆိုေနၾကသည္။<br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">" <span style="color: rgb(153, 51, 0);">ဟာ....ဒီေကာင္ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ကိစၥတံုးသြားၿပီဟ</span> "<br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">" <span style="color: rgb(51, 0, 0);">ေတာက္ ! ငါ့လက္နဲ႔ မလုပ္လိုက္ရတာ နာတယ္ကြာ</span> "</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">" <span style="color: rgb(51, 0, 51);">ေသခ်ာၾကည့္ၾကစမ္းေဟ့...ဘယ္ကေကာင္လဲလ</span>ို႔ "</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">" <span style="color: rgb(51, 51, 0);">ဒီေကာင္ ဒီၿမိဳ႕ကမဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာတယ</span>္ "</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">" <span style="color: rgb(0, 0, 102);">က်င္းထဲကိုဆင္းၿပီ ေသခ်ာၾကည့္ၾကစမ္းပါဟ</span> "</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">" <span style="color: rgb(0, 51, 0);">ေနၾကဦးေဟ့..တစ္ေယာက္ေယာက္ သုဘရာဇာ သြားေခၚၾကပါလား</span> "</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">" <span style="color: rgb(153, 0, 0);">ဟိုနားက ဇရပ္ေပၚမွာ သူေနတယ္ဗ်ိဳ႕</span> "</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">" <span style="color: rgb(102, 0, 204);">ေနေန...ကၽြန္ေတာ္သြားေခၚလိုက္မယ္ "</span></span></p><p style="color: rgb(102, 0, 204);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(102, 0, 204);"> .....................................................</span><br /></span></p><p style="color: rgb(102, 0, 204);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">" ဗ်ိဳ႕..........သုဘရာဇာ.........ေဟ့လူ ခင္ဗ်ား..အိပ္ေနတာလား"</span></p><p style="color: rgb(102, 0, 204);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">" ဒီမွာ အလုပ္အပ္မလို႔ဗ် "</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><မင္းတေစ><br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5699139698460792425-4983987705513361289?l=a-paw-sar-myar.blogspot.com' alt='' /></div>Mintasayhttp://www.blogger.com/profile/00395173885684327689noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-5699139698460792425.post-86271382491739751532007-11-23T18:22:00.000-08:002007-11-24T15:58:15.465-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_S63ce2Nmlk4/R0ioMGYfO5I/AAAAAAAAAQ0/_B3sCVdCIn4/s1600-h/udButterflyBlack.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 184px; height: 164px;" src="http://bp1.blogger.com/_S63ce2Nmlk4/R0ioMGYfO5I/AAAAAAAAAQ0/_B3sCVdCIn4/s400/udButterflyBlack.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5136540300841270162" border="0" /></a><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><a href="http://bp2.blogger.com/_S63ce2Nmlk4/R0gL8WYfO3I/AAAAAAAAAQk/ESE7ByHNFy0/s1600-h/udButterflyBlack.jpg"><span style="text-decoration: none;"><!--[if gte vml 1]><v:shapetype id="_x0000_t75" coordsize="21600,21600" spt="75" preferrelative="t" path="m@4@5l@4@11@9@11@9@5xe" filled="f" stroked="f"> <v:stroke joinstyle="miter"> <v:formulas> <v:f eqn="if lineDrawn pixelLineWidth 0"> <v:f eqn="sum @0 1 0"> <v:f eqn="sum 0 0 @1"> <v:f eqn="prod @2 1 2"> <v:f eqn="prod @3 21600 pixelWidth"> <v:f eqn="prod @3 21600 pixelHeight"> <v:f eqn="sum @0 0 1"> <v:f eqn="prod @6 1 2"> <v:f eqn="prod @7 21600 pixelWidth"> <v:f eqn="sum @8 21600 0"> <v:f eqn="prod @7 21600 pixelHeight"> <v:f eqn="sum @10 21600 0"> </v:formulas> <v:path extrusionok="f" gradientshapeok="t" connecttype="rect"> <o:lock ext="edit" aspectratio="t"> </v:shapetype><v:shape id="BLOGGER_PHOTO_ID_5136368506444397426" spid="_x0000_i1025" type="#_x0000_t75" alt="" href="http://bp2.blogger.com/_S63ce2Nmlk4/R0gL8WYfO3I/AAAAAAAAAQk/ESE7ByHNFy0/s1600-h/udButterflyBlack.jpg" style="'width:134.25pt;height:112.5pt'" button="t"> <v:imagedata src="file:///C:\DOCUME~1\Guest\LOCALS~1\Temp\msohtml1\01\clip_image001.jpg" href="http://bp2.blogger.com/_S63ce2Nmlk4/R0gL8WYfO3I/AAAAAAAAAQk/ESE7ByHNFy0/s400/udButterflyBlack.jpg"> </v:shape><![endif]--></span></a><span style="f